سان چه اشتباهی کرد

ما کل تیم Oxide را داریم که این هفته برای ملاقات سالانه OxCon به Emeryville می آیند. برای یک شرکت از راه دور، یک جلسه حضوری به طور منحصر به فردی انرژی زا است، و برای آماده شدن برای آن، چند تی شرت با آرم های اکسید ساخته ایم که ادای احترام به شرکت های رایانه ای گذشته است.

با تشکر از طراح فوق‌العاده ما، بن لئونارد، همه این پیراهن‌های ادای احترام شگفت‌انگیز هستند - اما یکی از آنها خیلی داغ بود که نمی‌توان آن را غافلگیر کرد:

جای تعجب نیست که این پیراهن انبوهی از نوستالژی را برای Sun برانگیخته است. علاقه زیادی به سان حاصل شده است: مأموریت اکسید مستقیما از سنگ نوشته اسکات مک‌نیلی برای سان می‌آید - و انعکاس اسکات مبنی بر اینکه بیش از 28 سال "هرگز مجبور نبود روزنامه را با شرم از فرزندانم پنهان کند" همچنان کلماتی است که همه شرکت‌ها باید با آن زندگی کنند.

اما نوستالژی می‌تواند خفه‌کننده باشد - تا جایی که مردمی که سان پس از تاریخ را می‌شناسند ممکن است به طور منطقی بخواهند که اشتباهات سان را بشنوند. و البته، سان اشتباهات زیادی انجام داد. در حالی که هرگز از کار کردن برای Sun خجالت نمی‌کشیدم، اما به ندرت از چیزهایی که به هم می‌زدیم خجالت می‌کشیدم.

هر کارمند Sun دیدگاه خاص خود را در مورد اشتباهات Sun خواهد داشت، و من در مورد دیدگاه خودم در یک نظر هکر نیوز در سال 2011 صحبت کردم. من بر این تحلیل ایستاده‌ام، اما 15 سال دیگر (!)، احتمالا چیزها را بیشتر تقطیر خواهم کرد: سان از مکانیک‌های اداره یک تجارت خسته شده بود.

بی‌علاقگی Sun در قسمتی از سال 2005 تجسم می‌یابد، زمانی که یک استارت‌آپ که زیرساخت‌های خود را در OpenSolaris اجرا می‌کرد، به دنبال خرید Sun Gear بود. این است - یا باید می‌بود - تأییدی بر اینکه Sun سولاریس را منبع باز می‌سازد: این استارت‌آپ مانند یک علف هرز رشد می‌کرد و پیشگام چیزی بود که بعدا محاسبات ابری نامیدیم. استارت آپ از نرم افزار Sun استفاده می کرد و می خواست یک تن سخت افزار Sun بخرد. مدل کار کرد!

به جز، این کار را نکرد. مشتری نتوانست سان را وادار کند که گوشی را بردارد. (و وقتی سان گوشی را برداشت، سعی کردند محصول اشتباهی را به آنها بفروشند.) این کاملا با تجربه آن‌ها از دل در تضاد بود: استارت‌آپ در نیمه‌شب یک فرم وب را پر کرد و صبح روز بعد…

... تلفن زنگ می زند، این استیو مدیر حساب محلی Dell است، و به این ترتیب فرآیندی آغاز شد که همه ما تحت این تصور قرار گرفتیم که استیو واقعا برای ما کار می کند. در کمتر از 2 هفته، ما فرصت‌هایی داشتیم که شرکت را برای وارد شدن به یک سطح قیمت‌گذاری مشخص، «تعریف» کنیم، همه سرورها را در مرکز داده داشتیم و توانستیم همه آن‌ها را صرفا بر اساس وضعیت مالی شرکت اجاره کنیم (بدون تضمین شخصی). و صادقانه بگویم که 95 درصد از کل کار توسط استیو انجام شده است. احساس می کردم یک شرکت بزرگ هستم. احساس می کردم استیو برای من کار می کند.

ما همه اینها را می دانیم زیرا این استارت آپ خدمات فوق العاده ای را انجام داد که همه آن ها را در یک وبلاگ نوشت، The Sun Doesn’t Shine on Me.

به یاد دارم (به وضوح!) وقتی آن مطلب وبلاگ را خواندم کجا بودم: ما به تازگی Fishworks را راه اندازی کرده بودیم و در گوشه ای از فضای اداری متروکه Sun چمباتمه زده بودیم در حالی که منتظر یک خانه دائمی تر در سانفرانسیسکو بودیم. وقتی آن را خواندم قلبم غرق شد، تا حدی به این دلیل که نشان دهنده موفقیت استراتژیک بسیار بود، و در عین حال در نهایت داستانی از شکست عملیاتی بود. به یاد دارم که فکر می‌کردم شرکتی که از مکانیک‌های اداره یک کسب‌وکار خسته شده است، نمی‌تواند موفق شود - مهم نیست که استراتژی آن در غیر این صورت چقدر موفق باشد.

خورشید چند سال دیگر ادامه داد و ما مثل جهنم سعی کردیم کشتی را اصلاح کنیم، اما کافی نبود. خورشید موفق نشد

در مورد من، بعد از اینکه سان را ترک کردم، به آن استارت آپی می‌پیوندم که خورشید بر او نتابیده است. و چه اتفاقی برای استیو از دل افتاد؟ به نظر می رسد، استارتاپ این خرد را داشت که او را نیز استخدام کند - و سال ها بعد، من و او با هم Oxide را راه اندازی کردیم.

برای کسانی که خارج از Sun هستند، ادای احترام ما به Sun (و سایر شرکت‌های کامپیوتری منقرض شده!) ممکن است کاملا نوستالژیک به نظر برسد، اما برای ما چیزی عمیق‌تر است: ما این شرکت‌ها را به خاطر چیزهای مهمی که درست انجام داده‌اند تحسین می‌کنیم، اما آنها را مطالعه می‌کنیم تا بفهمیم چه اشتباهی انجام داده‌اند. ما با آموختن از هر دو به بهترین وجه آنها را ارج می نهیم - به یکباره الهام گرفته و هشدار داده می شوند!