ستاره شناسان اسرار یادگار ابرنواختر «رشته مروارید» و ستاره زامبی در قلب آن را کشف کردند.

دانشمندان هنوز در حال یادگیری در مورد یک "رشته مروارید" کیهانی هستند، یک یادگار آسمانی منحصر به فرد به جا مانده از انفجار ابرنواختری که بشر در حدود 850 سال پیش شاهد آن بود.

این به لطف دقیق‌ترین مشاهدات زنجیره‌های قاصدکی شکل گاز و زباله‌های ابرنواختری است که شامل Pa 30، تنها باقیمانده ابرنواختر از نوع خود است که در کهکشان راه شیری مشاهده شده است. چیزی که Pa 30 را منحصر به فردتر می کند این است که یک "ستاره زامبی" کمیاب در قلب خود دارد.

ابرنواخترهایی مانند آن که Pa 30 را ایجاد کرد، ابرنواخترهای نوع Ia نامیده می شوند. آنها زمانی اتفاق می‌افتند که ستاره مرده‌ای به نام کوتوله سفید، مانند یک خون آشام کیهانی، بیش از حد از یک ستاره همراه تغذیه می‌کند. این تغذیه بیش از حد باعث یک انفجار هسته ای فراری می شود که معمولا کوتوله سفید را از بین می برد. اما در موارد نادر، ابرنواختر به طور کامل ستاره را از بین نمی برد و یک جسم ستاره ای متلاشی شده باقی می ماند که ستاره زامبی نام دارد.

این رویدادها ابرنواخترهای نوع Iax نامیده می شوند. Pa 30 اولین بار در سال 2013 توسط یک شهروند دانشمند در سال 2013 شناسایی شد، اما دانشمندان به زودی آن را به یک انفجار کیهانی مرتبط کردند که به طور مستقل در سال 1181 در اسناد تاریخی ژاپنی، چینی و عربی ثبت شده است. این باعث می شود که این یکی از تنها پنج ابرنواختر دیده شده قبل از اختراع تلسکوپ باشد.

ایلاریا کایازو، استادیار مؤسسه علم و فناوری اتریش (ISTA)، در بیانیه ای گفت: "سوابق تاریخی قابل اعتماد انفجارهای ستاره ای تنها به حدود هزار سال قبل برمی گردد. همانطور که می دانیم، ممکن است بقایای مشابهی هنوز در تاریکی در کهکشان خودمان کمین کنند."

"امروز، ما خوش شانس هستیم که شیء جالبی را مطالعه می کنیم که می دانیم توسط ستاره شناسانی رصد شده است که قرن ها قبل از اختراع تلسکوپ سه رکورد تاریخی مستقل از این رویداد را ثبت کرده اند."

مروارید به اندازه منظومه شمسی

Pa 30 آزمایشگاه خوبی برای مطالعه ابرنواخترها است زیرا در فاصله 7500 سال نوری از ما، در مقیاس کیهانی نسبتا به زمین نزدیک است. به عنوان مثال، قلب کهکشان ما حدود 26000 سال نوری از ما فاصله دارد. کایازو گفت: «ما می توانیم این جزئیات را به دلیل نزدیکی Pa 30 به زمین ببینیم. "این نزدیکی Pa 30 را برای مطالعه ارزشمند می کند."

همچنین موضوع مهمی برای مطالعه است زیرا تنها باقیمانده ابرنواختری است که در آن می‌توانیم یک ستاره زامبی را ببینیم.

با استفاده از تلسکوپ Gemini North، کایازو و همکارانش روی Pa 30 زوم کردند و گره هایی را در امتداد رشته های گازی که از محل انفجار کیهانی تابش می کردند، کشف کردند، مانند مروارید روی یک ریسمان.

این مرواریدها هر کدام به اندازه‌ای پهن هستند که مدار نپتون، دورترین سیاره از خورشید را ده برابر می‌کنند.

کایازو گفت: "منطقه سیاره ای منظومه شمسی ما می تواند در هر گره حدود ده بار با فضای خالی جا شود." "گره ها کاملا یکنواخت هستند. ما هیجان زده هستیم که سعی کنیم آنها را مدل کنیم."

تیم همچنین کشف کرد که ستاره زامبی تقریبا کاملا در قلب Pa 30 قرار دارد. وقتی این انفجارهای کیهانی اتفاق می‌افتد، آنها باید هر گونه زباله، از جمله ستاره‌های زامبی را با ضربه وارد کنند. این واقعیت که این ستاره "مرده زنده" هنوز در مرکز مرده این لاشه قرار دارد، نشان می دهد که وقتی این انفجار اتفاق افتاد، تقریبا متقارن بود و ضربه نسبتا سبک بود.

کایازو گفت: "انفجارها شتاب را حفظ می کنند. اگر خود انفجار کاملا متقارن بود، پرتاب نیز باید متقارن باشد و ستاره بازمانده نباید ضربه قابل توجهی دریافت کند." "ما توانستیم یک حد بالایی دقیق از سرعت ضربه عرضی ستاره باقیمانده را اندازه گیری کنیم، که نشان می دهد به طرز شگفت آوری کوچک است. ما عملا اصلا دور شدن ستاره را نمی بینیم."

تصویری از سحابی Pa 30. (اعتبار تصویر: رابرت فسن) در حالی که هنوز اسرار زیادی پیرامون Pa 30 و سرنشین زامبی آن وجود دارد، یکی از هیجان‌انگیزترین چشم‌اندازهایی که از این تحقیق به دست می‌آید، این امکان است که به شناسایی بقایای دیگر ابرنواخترهای نوع Iax در کهکشان ما کمک کند.

کایازو در پایان گفت: «در حالی که می‌توانیم ابرنواخترهای نوع Iax را در کهکشان‌های دور به‌عنوان منابع نقطه‌ای نور ببینیم، حل بقایای چنین انفجارهایی تنها در کهکشان خودمان و در تعداد کمی از کهکشان‌های نزدیک امکان‌پذیر است». در نهایت، ما قصد داریم از ویژگی های متمایز Pa 30 برای جستجوی کهکشان راه شیری و کهکشان های نزدیک برای یافتن اجرام مشابه استفاده کنیم.

تحقیقات این تیم در مجله Astrophysical منتشر شد.