ستاره شناسان اولین ستاره سبز رنگ و قرمزترین "کوتوله سفید" را کشف کردند

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که هسته‌های ستاره‌ای به نام کوتوله‌های سفید دارای مجموعه‌ای از رنگ‌های شگفت‌انگیز هستند، از جمله آنچه که دانشمندان می‌گویند اولین ستاره سبز شناخته شده و قرمزترین ستاره‌ای است که تاکنون پیدا شده است.

یک ستاره کوتوله سفید هسته متراکم و خنک کننده ای است که پس از تمام شدن سوخت یک ستاره با جرم کم تا متوسط ​​باقی می ماند. مطالعه جدید که پنجشنبه (15 اکتبر) در ژورنال RAS Techniques and Instruments منتشر شد، نشان می دهد که کوتوله های سفید رنگ های بسیار بیشتری نسبت به نامشان پیدا می کنند.

ستاره های کوتوله سفید نام خود را به این دلیل به دست آوردند که اولین نمونه های شناخته شده به رنگ سفید یا آبی کم رنگ درخشیدند. با این حال، مطالعه جدید نشان می‌دهد که کوتوله‌های "سفید" رنگ‌های نور مرئی مانند صورتی، سبز، فیروزه‌ای، بنفش و زرد را نیز منتشر می‌کنند.

مارک هالندز، ستاره شناس دانشگاه وارویک در بریتانیا و اولین نویسنده این مطالعه، در بیانیه ای گفت: "بیشتر ستاره ها، از جمله بیشتر کوتوله های سفید، مانند "رادیاتورهای عالی" رفتار می کنند، بنابراین رنگ آنها تقریبا به طور کامل توسط دما تنظیم می شود. "به نظر می رسد این ستاره های فوق العاده متراکم می توانند رنگ هایی را تولید کنند که هیچ کس انتظارش را نداشت و برخی از آنها واقعا من را شگفت زده کردند."

این مطالعه نشان می دهد که تنوع رنگ ها به دلیل چگالی کوتوله های سفید در مقایسه با ستاره های دنباله اصلی امکان پذیر است. چگالی کوتوله‌های سفید سردتر حدود 1 گرم در سانتی‌متر مکعب است، دقیقا مانند آب جاری روی زمین. چگالی این کوتوله‌های سفید نیز میلیون‌ها بار از سطح مرئی خورشید یا فتوسفر متراکم‌تر است که منجر به شرایط غیرعادی می‌شود.

محققان در بیانیه ای می گویند: «هر عنصر کمیاب که ممکن است وجود داشته باشد، مانند کربن، کلسیم و سدیم، با پلاسمای متراکم هلیوم اطراف برهم کنش دارد و نور را در طیف وسیع تری از رنگ ها نسبت به چگالی های پایین تر جذب می کند. "این رنگ ستاره را از نارنجی، سفید و آبی [معمول] یک رادیاتور بی نقص تغییر می دهد."

تصاویر شبیه سازی شده با رنگ دقیق از کوتوله های سفید. مقادیر/ترکیبات مختلف مواد برافزایشی و دمای کوتوله سفید رنگ‌های متنوعی از جمله سبز را فراهم می‌کند. (اعتبار تصویر: مارک هالندز/دانشگاه وارویک) کوتوله‌های سفید دور و کوچک هستند و تأیید رنگ آنها را دشوار می‌کند. بنابراین، در مطالعه جدید، ستاره شناسان رنگ ها را با استفاده از طیف، اثر انگشت شیمیایی متمایز تولید شده توسط نور ستاره ها استنباط کردند. این تیم طیف‌ها را در مدلی از دید رنگی که چشم انسان می‌تواند ببیند، تجزیه و تحلیل کرد و باعث بیرون آمدن رنگ شد.

دانشمندان دریافتند که کوتوله‌های سفید غنی از کربن معمولا به رنگ بنفش یا صورتی هستند، در حالی که آنهایی که حاوی بقایای سیارک‌ها یا دنباله‌دارها هستند معمولا زردتر هستند. کوتوله های سفید فیروزه ای یا آبی کم رنگ زمانی اتفاق می افتند که مولکول های هیدروژن و هلیوم در اتمسفرهای بسیار متراکم به یکدیگر برخورد کنند.

داستان های مرتبط

پدیده تازه کشف شده "چشمه جوانی" ممکن است به ستاره ها کمک کند تا مرگ را میلیاردها سال به تاخیر بیندازند

دانشمندان ناسا برای اولین بار با استفاده از ترفند فضا-زمان پیش بینی شده توسط انیشتین، یک کوتوله سفید را وزن کردند.

این ستاره فرو ریخته در حال تبدیل شدن به یک الماس غول پیکر در برابر چشمان ما است

این تیم همچنین WD J1330+6435 را کشف کردند - یک ستاره سبز رنگ که حاوی مواد سنگی است. رنگ سبز از عناصر اضافی کلسیم، لیتیوم و سدیم در اتمسفر ستاره به دست می‌آید و یک «ظاهر سبز چارتروز» منحصر به فرد ایجاد می‌کند که اگر بتوانیم آن را از نزدیک ببینیم، برای چشم انسان قابل مشاهده است.

هالندز توضیح داد: "ردپای سدیم در جو این کوتوله سفید، بخش نارنجی طیف را جذب می کند و درخشش سبز شبح مانندی را از خود به جای می گذارد." و افزود که ستاره سبز بی نظیر "احساس چیزی خارج از داستان علمی تخیلی است." این تیم همچنین کشف کردند که احتمالا قرمزترین ستاره ای است که تاکنون پیدا شده است. این کوتوله سفید که WD J1011+2845 نام دارد، تقریبا 48 سال نوری از سیاره ما فاصله دارد. کربن به سطح خود نزدیک‌تر است - زیرا این عنصر به دلیل جریان‌های همرفتی قوی از داخل خارج می‌شود - که نور ستاره را خم می‌کند.

این فرآیند باعث ایجاد "درخشش عمیق صورتی مایل به ماهی قزل آلا" می شود، زیرا مولکول های کربن دیگر طول موج های ستاره را مسدود می کنند.

به طور کلی، در نمونه ستارگان مورد مطالعه - 151 کوتوله سفید در فاصله 65 سال نوری از زمین - حدود 1 در 30 کوتوله سفید به رنگی غیر از سفید می درخشیدند. این می‌تواند به این معنی باشد که بقایای ستاره‌ای رنگارنگ بسیار بیشتری از آنچه که هر کسی پیش‌بینی می‌کرد، در جهان پراکنده است.