"سخت بود": خانواده ها منتظر بازگشت یو اس اس آبراهام لینکلن هستند

از آنجایی که انتظار می‌رود این کشتی پس از بیش از 250 روز در دریا، این هفته در سن دیگو پهلو بگیرد، بستگان ملوان راحت هستند.

مادری در سن دیگو روز شماری می کند تا پسرش به خانه بیاید.

او گفت: "من یک تابلوی بزرگ ساخته بودم که به او خوش آمد می گوید." "من نمی توانم صبر کنم تا او را ببینم."

پسر او یکی از حدود 5000 ملوان و تفنگدار دریایی یو اس اس آبراهام لینکلن است، ناو هواپیمابر آمریکایی که نزدیک به یک سال است که مستقر شده و از اواخر فوریه از عملیات نظامی آمریکا علیه ایران حمایت می کند.

چیزی که به عنوان اعزام به اقیانوس آرام آغاز شد و پیش بینی می شد در بهار بازگردد، پس از آغاز جنگ ایالات متحده با ایران به چیزی کاملا متفاوت تبدیل شد. لینکلن به خاورمیانه منحرف شد و این استقرار به چیزی تبدیل شد که یکی از مقامات نظامی به عنوان «یکی از شدیدترین و پیامدترین عملیات‌های دوران مدرن» توصیف کرد.

ماه‌های بعد با عملیات رزمی، تمدید استقرار، رکوردشکنی در دریا، و گزارش‌هایی مبنی بر کمبود مواد غذایی و لوازم اولیه و بدتر شدن سلامت روان در میان برخی از خدمه، از جمله گزارش‌هایی مبنی بر تلاش چند خدمه برای پریدن از دریا مشخص شد.

مقامات ارشد دولت ترامپ گزارش‌های مربوط به شرایط بد را عقب نشینی کردند، اما برخی از خانواده‌ها و کهنه‌سربازان هشدار دادند که طول و شدت استقرار هم برای کسانی که در کشتی خدمت می‌کنند و هم عزیزانشان را متضرر می‌کند.

همانطور که گزارش‌هایی از شرایط به بیرون درز کرد، لینکلن به زودی به نقطه‌ی آتش‌سوزی در بحث‌های جنجالی فزاینده درباره جنگ تبدیل شد و برای برخی نمادی از فشارها و فشارهایی بود که درگیری بر ارتش ایالات متحده و افرادی که در آن خدمت می‌کردند، وارد کرد.

اکنون، پس از ماه ها در دریا، لینکلن در آخرین مسیر سفر خود به سن دیگو است، جایی که در روزهای آینده انتظار می رود.

اما همانطور که حامل به خانه می رود، تلفات استقرار بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. در اواخر سپتامبر، نیروی دریایی فاش کرد که در طول این استقرار، هشت سرباز از لینکلن و گروه ضربتی همراه آن تلاش کرده‌اند تا جان خود را بگیرند.

زمانی که لینکلن در نوامبر گذشته سن دیگو را ترک کرد، انتظار می رفت استقرار آن نسبتا معمولی باشد. این ناو هواپیمابر قرار بود چندین ماه را در منطقه اقیانوس آرام بگذراند و سپس در بهار به خانه خود در کالیفرنیا بازگردد.

در عوض، با آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، ناو هواپیمابر به خاورمیانه هدایت شد.

به گفته ادم برد کوپر، رئیس سانترال کوپر، لینکلن و گروه ضربتی آن، که حدود 6000 تا 7000 ملوان را در حدود نیمی از کشتی‌ها حمل می‌کردند، به زودی وارد عملیات‌های رزمی شدند که در نتیجه آنها «بیش از 200 پهپاد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که کشتی‌رانی بین‌المللی و نیروهای آمریکایی را تهدید می‌کردند» سرنگون کردند. او گفت که ناوشکن‌های موشک‌های هدایت‌شونده این گروه «مسلما شدیدترین نبردی را که نیروی دریایی در دریا دیده است» از زمان جنگ جهانی دوم انجام دادند، در حالی که بال هوایی ناو هواپیمابر صدها «حمله قاطعانه به اهداف سپاه» انجام داد.

خدمه ساعت های طولانی کار کردند زیرا ناو برای ماه ها بدون بازدید از بندر در دریا ماند. جنگ مسیرهای تدارکات منطقه‌ای و مراکز سنتی را مختل کرد و تکمیل کشتی و پرسنل چرخشی را سخت‌تر کرد، به‌ویژه پس از اینکه ایران به پایگاه نیروی دریایی آمریکا در بحرین آسیب رساند.

تا اوت، لینکلن بیش از 250 روز متوالی را در دریا سپری کرده بود.

آرمن کردیان، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده که در سال 2005 در لینکلن خدمت می کرد، ناو را به عنوان یک "شهر شناور غول پیکر" توصیف کرد که در آن ملوانان در محله های نزدیک زندگی می کنند و "شما هواپیماهایی دارید که به طور مکرر، صدها بار در روز به عرشه می کوبند و کشتی را به لرزه در می آورد."

فشار این استقرار با عدم اطمینان در مورد زمان بازگشت ملوانان به خانه تشدید شد. برخی از خانواده‌ها می‌گویند که هفته‌ها بدون خبری از عزیزانشان به سر می‌برند، و آنها می‌گویند که برای مدت طولانی، سرنشینان نامه و بسته‌های مراقبتی از خانه دریافت نکرده‌اند.

سپس گزارش هایی در مورد شرایط کشتی منتشر شد.

در ماه آوریل، عکس‌هایی که ادعا می‌کردند غذاهای بی‌کیفیت را در لینکلن نشان می‌دادند، به طور گسترده در فضای مجازی پخش شد. نیروی دریایی ایالات متحده گزارش های مربوط به کمبود مواد غذایی را رد کرد و این ادعاها را "کاذب" خواند.

اما در ماه آگوست، برخی از خانواده‌ها شروع به توصیف تصویر نگران‌کننده‌تر از آنچه عزیزانشان در مورد شرایط به آنها گفته بودند، کردند: کمبود مواد غذایی و لوازم اولیه، مشکلات لوله‌کشی، و خستگی و بدتر شدن سلامت روان خدمه. دو روزنامه برجسته نظامی نیز گزارش دادند که دو بار تلاش برای پریدن از دریا توسط ملوانان صورت گرفته است که باعث نگرانی خانواده ها و کارشناسان بهداشت نظامی شده است.

در آن ماه، گزارش شد که بیش از 200 نفر از اعضای خانواده به همراه رهبران نیروی دریایی در یک تالار شهر مجازی حضور داشتند تا در مورد نگرانی های خود صحبت کنند. یکی از همسران گفته است که شوهرش که یک ملوان در کشتی است، در آن روز به او پیامک داده و گفته است: "امیدوار است فردا بیدار نشود."

یکی از مادرانی که پسر 19 ساله‌اش در ناو حمل می‌شود، این هفته گفت که دوره‌هایی وجود داشته که یک ماه بدون خبری از او می‌گذرد. او گفت که وقتی آنها با هم ارتباط برقرار می کردند، گاهی اوقات عکس هایی از غذا می فرستاد که به گفته او "وحشتناک" به نظر می رسید.

در یک نقطه، او در مورد قطع برق در کشتی به او گفت، اما به او اطمینان داد که کارش خوب است. او به او می گفت که چگونه سایر ملوانان شروع به «خود نبودن» کرده اند و «خودشان را گم می کنند».

این زن که خواست نامش فاش نشود، گفت: «دانستن از شرایط و نوع غذایی که به آنها داده می‌شود سخت است، و فقط برای مدت طولانی هیچ تماسی با هم نداشتند، و آنها برای مدت طولانی از بین می‌رفتند. "فقط سخت بود."

گزارش‌های مربوط به کمبود عرضه و کاهش روحیه و سلامت روان موجب خشم دموکرات‌ها و واکنش سریع مقامات ارشد دولت ترامپ شد.

پیت هگزت، وزیر دفاع ایالات متحده که متعهد شده است «روح جنگجو» را به ارتش ایالات متحده بازگرداند، گفت که شرایط در لینکلن «کاملا نادرست معرفی شده است». مقامات نیروی دریایی اذعان کردند که جنگ شبکه‌های عرضه سنتی را مختل کرده است، اما معتقدند که ناو هواپیمابر غذا، مراقبت‌های پزشکی و تدارکات کافی دارد.

هنگامی که خبرنگاران از دونالد ترامپ پرسیدند که آیا خانواده ها در مورد شرایط گزارش شده در کشتی نگران هستند، او ادعا کرد: "نه، آنها نگران نیستند" و وقتی از او پرسیدند که آیا فکر می کند استقرار بیش از حد طولانی شده است، او پاسخ داد: "تقریبا به اندازه کافی طولانی نیست."

برای برخی از خانواده های نیروی دریایی، شنیدن این نظر دشوار بود.

یکی از مادرانی که پسرش در کشتی لینکلن بود، گفت که با شنیدن سخنان ترامپ عصبانی شد.

او گفت: «فکر می‌کردم، می‌دانی، این مرد هرگز در عمرش خدمت نکرده است. خانواده‌اش و هیچ‌کدام از فرزندانش هم چنین چیزی ندارند - اگر بچه‌اش در آن کشتی بود چه احساسی داشت؟

او گفت که می‌دانست ملوان‌ها در حال جنگ بودند، اما چیزی که او را آزار می‌داد این بود که مدت زمان استقرار کشتی ادامه داشت، بدون اینکه فرصتی برای ترک کشتی وجود داشته باشد و احساس کمی درباره زمان بازگشت خدمه داشت.

او گفت: «مدت‌ها بود که از او خبری نداشتم، زیرا او اینترنت یا هر چیز دیگری نداشت. "بنابراین سخت بود که نمی دانستم چه خبر است، و سپس با گوش دادن به گزارش های خبری در مورد همه این چیزهایی که در حال وقوع است، بسیار نگران شدم."

هنگامی که سرانجام پس از گزارش‌هایی مبنی بر اقدام به خودکشی و وضعیت بد زندگی، او با پسرش صحبت کرد، او از او پرسید که آیا او غذا می‌خورد یا خیر. او گفت که او به او گفته بود که سه وعده غذایی در روز می خورد و صدای خوبی داشت. اما از هزاران مایل دورتر، تشخیص قطعی غیرممکن بود.

تصویری که از لینکلن بیرون آمد پیچیده بود و خانواده‌های نگران تلاش کردند تا از طریق تماس‌های تلفنی کوتاه و پیام‌های متنی و همچنین گزارش‌های خبری که سایر اقوام شنیده‌اند، آنچه را که اتفاق می‌افتد جمع‌آوری کنند.

برخی از خانواده ها از این گزارش ها تعجب نکردند و گفتند که بستگانشان در کشتی شرایط مشابهی را شرح داده است. با این حال، برخی دیگر گفتند که خویشاوندان آنها چیزی از این قبیل را شرح نداده است، و همین امر آنها را به این باور رساند که برخی از حساب‌های موجود در اینترنت بیش از حد پر شده یا فقط تجربه تعداد انگشت شماری از ملوانان بوده است.

یکی از مادران که خود یک سرباز نیروی دریایی است، گفت که معتقد است برخی از گزارش‌ها در مورد غذا و لوله‌کشی «بی‌تناسب» بوده است. او گفت که غذای این ظروف به طور کلی می تواند "بسیار منزجر کننده" باشد.

نگرانی بزرگ‌تر او طولانی بودن اعزام، عدم بازدید از بندر، و ناتوانی ملوانان در دریافت پست و بسته‌های مراقبت از خانه برای مدت طولانی بود.

او گفت: «نمی‌توانم تصور کنم برای این مدت زمین را زیر پایم احساس نکنم. او همچنین نگران ملوانان در اولین اعزام آنها بود و اینکه آیا چنین تجربه ای ممکن است بر تصمیم آنها برای ثبت نام مجدد تأثیر بگذارد.

برای برخی از خانواده ها، احساس درماندگی طاقت فرسا شد.

در ماه اوت، جفرسون کلی، که پسرش در کشتی لینکلن است، به سناتور خود، برنی مورنو، یک جمهوری‌خواه از اوهایو نامه نوشت و پیشنهاد کرد که جای پسرش را در کشتی برای باقیمانده استقرار بگیرد.

در نامه ای که با گاردین به اشتراک گذاشته شد، کلی پیشنهاد کرد که او آن را «مبادله والدین» می خواند.

او نوشت: «اگر راه قانونی وجود دارد که من به جای او خدمت کنم تا او به خانه بازگردد، این فرصت را می‌طلبم.

کلی گفت که پسرش هرگز از او یا خانواده اش در مورد شرایط کشتی شکایت نکرده است، و افزود که او اغلب پاسخ می دهد که حالش خوب است، اما به عنوان یک پدر، او می گوید که نمی تواند نگران پسرش باشد، به خصوص که این گزارش ها همچنان منتشر می شود.

کلی با توصیف اعزام پسرش در بحبوحه جنگ در ایران به عنوان "تجربه بسیار بسیار دشوار" برای خانواده گفت: "من سعی می کردم نشان دهم که من کسی هستم که حاضرم بیش از اینکه در خانه بنشینم و بگویم کسی باید کاری انجام دهد یا در رسانه های اجتماعی شکایت کند، کار بیشتری انجام دهم."

در 15 آگوست، با تشدید تیترها در مورد شرایط لینکلن، و زمانی که قانونگذاران دموکرات خواستار اطلاعات بیشتر از پنتاگون بودند، ادم کوپر، که ریاست فرماندهی مرکزی را بر عهده دارد، از ناو هواپیمابر بازدید کرد.

اندکی پس از آن، او بیانیه ای منتشر کرد و مدعی شد که از 11 ناو هواپیمابر فعال نیروی دریایی ایالات متحده، لینکلن "در حال حاضر دارای کمترین موارد مربوط به سلامت روان است". اما، او افزود، "این به این معنی نیست که همه چیز عالی است".

کوپر گفت که استقرار طولانی مدت در دریا "به طور منحصر به فردی چالش برانگیز و سخت است و تک تک ما، از جمله من، به طرق مختلف به عوامل استرس زا واکنش نشان می دهیم."

کوپر در مقاله‌ای در روزنامه وال استریت ژورنال در آن هفته نوشت: «خدمه خسته هستند، اما همچنان به شلیک روی تمام سیلندرها ادامه می‌دهند».

او گفت: «تاریخ این استقرار را به عنوان یکی از شدیدترین و پیامدترین عملیات در دوران مدرن ثبت خواهد کرد. کوپر در این مقاله گفت که «گزارش‌های اخیر رسانه‌ها دیدگاه‌های متفاوتی را در مورد سرعت عملیات، روحیه خدمه و واقعیت‌های پیش روی نیروهای مستقر ما به تصویر می‌کشند» و افزود: «آنچه در کشتی لینکلن دریافتم این است که بسیاری از عناصر آن داستان‌ها اخبار قدیمی هستند.»

در همان ماه، برای یک ملوان، فشار دوری از خانه با حوادثی که در آنجا اتفاق می‌افتاد، تشدید شد. در پستی در شبکه های اجتماعی، جاشوا آویلز، ملوان در کشتی لینکلن، نوشت که به تازگی متوجه شده است که پدرش توسط مقامات مهاجرت فدرال بازداشت شده است.

اویلز گفت که پدرش گواهینامه رانندگی، کارت تامین اجتماعی و مجوز کار داشت و خانواده "هر کاری را از طریق مهاجرت انجام داده بودند تا گرین کارت او را تایید کنند و ما فقط منتظریم."

او در یک پست فیس‌بوک نوشت: «نمی‌دانم چگونه می‌توانم از نظر ذهنی 12 ساعت روز کار کنم و بدانم که پدرم جایی است و احتمالا با او مانند یک جنایتکار رفتار می‌شود.»

مقامات مهاجرت ایالات متحده در آن زمان گفتند که پدر آویلز به طور غیرقانونی وارد کشور شده است و "داشتن یکی از اعضای خانواده در ارتش یک مجوز رایگان برای نقض قوانین کشور ما نیست".

چند روز بعد، آویلز گفت که پدرش آزاد شده است.

در اواخر آگوست، سرانجام اعلام شد که ناو هواپیمابر دیگر ایالات متحده به نام یو اس اس جورج واشنگتن برای تخلیه لینکلن وارد شده است و لینکلن به سن دیگو بازخواهد گشت.

در سفر به خانه، لینکلن برای چند روز در تایلند لنگر انداخت و به ملوانان این فرصت را داد تا قبل از شروع آخرین گذر به خانه، روی خشکی راه بروند و استراحت کنند.

در تایلند، گاردین با چند ملوان صحبت کرد که خواستند نامشان فاش نشود، آنها خوردن "گوشت گاو نپخته" و سیب زمینی های خرد شده و نپخته را در طول اعزام توصیف کردند. یکی از ملوانان گفت که به نظر او، کاهش استانداردهای زندگی به دلیل شرایط نبرد تحمیل شده در طول عملیات جنگی، موسوم به عملیات خشم حماسی، به جای طولانی شدن بی سابقه استقرار است.

یکی دیگر از ملوانان گفت که سخت‌ترین بخش استقرار "فور کردن، حفظ ذهنیت" بود، در حالی که یکی دیگر از نیروهای نظامی به تلفات طولانی مدت اعزام اشاره کرد: "بعضی از مردم خود را با آن وفق می‌دهند، اما نه همه."

شاکریا فیرفکس، دخترش، جادا، در کشتی لینکلن است، پس از چنین استقرار شدید، نتوانست شانس پیوستن به دخترش را از دست بدهد. او به تایلند پرواز کرد، و هنوز، تا به امروز، فیرفکس برای توصیف لحظه ای که یکدیگر را دیدند، تلاش می کند.

فیرفکس در مصاحبه ای این هفته گفت: «بهترین روشی که می توانم آن را توصیف کنم، درست مثل زمانی است که برای اولین بار به او نگاه کردم، احساس بی نظیر عشق پس از گذراندن زمان بسیار دور از هم بود. چنین احساس غرور، عشق و غرور وجود داشت.»

به مدت دو روز در تایلند، آنها بازی کارت مورد علاقه خود را انجام دادند، به خرید رفتند و کارهایی را انجام دادند که Fairfax آن را "چیزهای دخترانه" می نامید - مانیکور، پدیکور، صورت و ماساژ.

او گفت: «احساس می‌کردیم که پس از جدایی، کمی به زندگی عادی بازگشته‌ایم.

مانند چندین خانواده دیگر که گاردین با آنها صحبت کرده است، فیرفکس نمی خواست جزئیات تجربه دخترش در کشتی را فاش کند، اما او را "بسیار انعطاف پذیر" توصیف کرد.

مادرش گفت که اعزام اولین بار برای جادا بود. او قبل از اعزام در نوامبر، آموزش های اولیه را در ماه اکتبر گذرانده بود. هنگامی که فیرفکس در ماه فوریه با خبر شد که ایالات متحده و اسرائیل جنگ خود را علیه ایران آغاز کرده اند، "باور نمی کرد".

او گفت: «ما از یک خانواده نظامی نیستیم و اکنون فرزندم در جنگ است و من نمی‌دانم چه شکلی است.

مدت کوتاهی بعد، فیرفکس برای چند هفته ارتباط خود را با دخترش قطع کرد و تنها تعداد انگشت شماری ایمیل دریافت کرد که می‌گفتند او خوب است. سپس، در آخر هفته عید پاک، Jada سرانجام مادرش را FaceTimed کرد. فیرفکس گفت: «زیبا بود.

در طول ماه‌های بعد، فیرفکس تنها یک مورد را به یاد می‌آورد که دخترش به او گفت که احساس دلسردی می‌کند. فیرفکس گفت که احساس ناتوانی می کند و از او پرسید که چه کاری می تواند برای کمک انجام دهد. جادا که در ماه ژوئن در کشتی 25 ساله شد، از مادرش خواست که داستان های بزرگ شدنش را برایش تعریف کند.

بنابراین او انجام داد. فیرفکس گفت: "من داستان هایش را گفتم. عکس هایش را فرستادم." "بعضی از آنها را او دریافت کرد، برخی از آنها را دریافت نکرد."

جادا به مادرش درباره برخی ملوانان داخل کشتی گفت که سیستم پشتیبانی مشابهی نداشتند - افرادی که بسته های مراقبتی دریافت نکردند یا اعضای خانواده برای آنها یادآور خانه بودند. و همانطور که استقرار ادامه داشت، فیرفکس گفت که فقط می تواند تصور کند که این کار برای آن ملوانان چقدر سخت شده است. او گفت که او و دخترش از آن زمان در مورد یافتن راهی برای کمک به کسانی که از این حمایت برخوردار نیستند صحبت کرده اند.

برای فیرفکس، هرگز این سوال وجود نداشت که آیا او برای دیدن دخترش در زمان پهلوگیری به تایلند برود یا نه، زیرا او گفت: "این واقعا برای حضور دخترم بود."

حالا او امیدوار است که بتواند به سن دیگو برود تا به خانه اش خوش آمد بگوید.

جدی ترین افشاگری در مورد استقرار پس از خروج لینکلن تایلند صورت گرفت.

هانگ کائو، سرپرست وزارت نیروی دریایی ایالات متحده، در نامه‌ای در پاسخ به سؤالات سناتور دموکرات کرستن گیلیبراند از نیویورک، اذعان کرد که هشت نفر از پرسنل نیروی دریایی در گروه حمله لینکلن در حین استقرار تلاش کرده‌اند جان خود را بگیرند، اما گفت که هیچ ملوانی در اثر این تلاش‌ها جان خود را از دست نداده است.

کائو گفت که یکی از ملوانان منصوب به بال هوایی در اوایل ماه اوت از کشتی خارج شد اما "به سرعت توسط یک هلیکوپتر جستجو و نجات بال هوایی پیدا شد". کائو گفت که ملوان توسط بخش پزشکی کشتی تحت درمان قرار گرفت و برای مراقبت های بعدی به خارج از کشتی منتقل شد و به خانواده ملوان اطلاع داده شد.

او گفت که یک ملوان دیگر در ماه مارس تلاش کرد از دریا عبور کند، اما توسط همسفرانش متوقف شد. او افزود که به آن ملوان "همچنین مراقبت های پزشکی فوری ارائه شد و متعاقبا به بندر اصلی بازگشت."

بر اساس داده های وزارت دفاع ایالات متحده، در سال 2024، 356 اقدام به خودکشی در نیروی دریایی ثبت شده است. در سال 2023، 287 مورد و در سال 2022، 282 مورد بوده است. در این ماه، NPR گزارش داد که یک ملوان 21 ساله در ناو USS Fort Lauderdale، که به عنوان بخشی از عملیات ونزوئل ترامپ، مستقر شده بود. در ماه ژوئن، یک ماه قبل از بازگشت کشتی به ویرجینیا، در اثر خودکشی درگذشت.

کائو گفت که نیروی دریایی اوایل سال جاری یک گروه ویژه پیشگیری و پاسخ به خودکشی راه اندازی کرد و همچنین در نامه گفت که لینکلن با پنج کشیش، یک مشاور پیشگیری یکپارچه جاسازی شده، یک روانشناس، یک مددکار اجتماعی بالینی، سه تکنسین بهداشت رفتاری و یک سگ مرکز مستقر شده است.

کائو گفت که لینکلن "ذخایر غذایی کافی را حفظ می کند" اما به دلیل "مشارکت کشتی در عملیات های رزمی بزرگ با فرصت های محدود برای تامین مجدد در یک "محیط جنگی"، تعداد گزینه های اصلی غذایی که در طول ساعات غذای معمولی سرو می شوند از دو به یک برای مدت کوتاهی کاهش یافت.

او گفت: «چهار وعده غذایی روزانه سرو می‌شد و همه وعده‌های غذایی ارائه شده از نظر تغذیه‌ای متعادل بود و کالری کافی در روز در اختیار هر ملوان قرار می‌گرفت.

نیروی دریایی همچنین اذعان کرد که در اوایل استقرار کشتی با "شکست های لوله کشی موضعی" و مشکلات موقتی در واحدهای نمک زدایی خود مواجه شده بود، اما "تیم های مهندسی کشتی با موفقیت تعمیرات را به پایان رساندند و منبع آب آشامیدنی سالم و روزانه آزمایش می شود."

اطلاعات جدید باعث درخواست بیشتر اعضای کنگره برای تحقیقات و شفافیت بیشتر شد.

گیلیبراند که یکی از اعضای کمیته خدمات مسلح سنا است، در بیانیه‌ای از مدیریت دولت ترامپ با گزارش‌های این کشتی انتقاد کرد.

او گفت: «آنچه ترامپ و وزیر هگزت آن را به عنوان «خبر جعلی» رد کردند، شرایط جدی و وخیم‌کننده‌ای برای سربازان ما بود.

سخنگوی کاخ سفید در پاسخ گفت که ترامپ «به حق تمرکز خود را بر آمادگی، مرگبار و حمایت از جنگجویان ما در پنتاگون بازگردانده است».

آنها افزودند: «رئیس‌جمهور بیش از هرکسی به نیروهای ما اهمیت می‌دهد، و او تضمین می‌کند که سربازان شجاع ما تمام منابع لازم برای موفقیت را در اختیار دارند، زیرا ارتش ایالات متحده به خفه کردن اقتصادی رژیم ایران ادامه می‌دهد.»

ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات ایالت کانکتیکات، همچنین از رهبران نیروی دریایی درخواست کرد که "حساب هشت اقدام به خودکشی" را ارائه دهند، از جمله زمانی که آنها رخ داده اند و زمانی که رهبران ارشد نیروی دریایی از حوادث مطلع شده اند. او همچنین از رهبران نیروی دریایی خواسته است که "گام‌هایی را که برای محافظت از سلامت روانی و رفاه ملوانان در طول استقرار طولانی‌مدت آینده انجام خواهید داد، به تفصیل شرح دهند."

دونالد گوتر، قاضی بازنشسته نیروی دریایی، در مصاحبه با گاردین، هشت تلاش گزارش شده را "تعداد بسیار نگران کننده" توصیف کرد، اما گفت که "با توجه به سرعت عملیاتی و فقدان کلی فرصت برای تماس با بندر، به نوعی، نباید باعث تعجب مردم می شد".

او استقرار لینکلن را "فوق العاده" توصیف کرد و گفت که "گذراندن طولانی مدت در دریا بدون هیچ گونه وقفه، در آن سرعت عملیاتی، بر هر کسی فشار می آورد".

کارل شوستر، کاپیتان بازنشسته نیروی دریایی ایالات متحده، گفت که در طول استقرار طولانی مدت او که بین شش تا هفت ماه طول کشید، انجام یک یا دو اقدام به خودکشی غیرعادی نبود.