سخنرانان در TIME Impact Dinner درباره توانمندسازی و حمایت از بازماندگان خشونت خانگی بحث کردند

-سیندی اورد-گتی ایماژ. Phelan M. Ebenhack-NFL/AP; فین گومز-گتی ایماژ; مارک فون هولدن - مرکز لینکلن / AP

تایم روز پنجشنبه یک شام تاثیرگذار در شیکاگو برگزار کرد که در آن بازتاب‌هایی از چهار نفر که برای حمایت از بازماندگان خشونت خانگی کار می‌کنند، به نمایش گذاشته شد.

چهار سخنران در این رویداد، که توسط بنیاد Allstate ارائه شد، دونا فراتو، عکاس و فعالی بودند که عکس‌های بازماندگان او به افزایش آگاهی در مورد خشونت خانگی در ایالات متحده کمک کرد. تامی وینسنت، نویسنده و سخنران که همچنین رئیس برند سبک زندگی خانوادگی وینسنت کانتری، و شوهرش، تروی وینسنت، معاون اجرایی عملیات فوتبال در NFL است. و اشلی جاد، یک انسان دوست، فعال و بازیگر که یکی از "Silence Breakers" بود، به عنوان شخصیت سال TIME در سال 2017 شناخته شد.

در اینجا نکات برجسته هر یک از اظهارات آمده است.

دونا فراتو

فراتو سخنان خود را با قدردانی از مادرش آغاز کرد که به گفته او یک بازمانده است و "برای همیشه الهام بخش کار من خواهد بود."

فراتو گفت: «من با بازماندگان سوء استفاده خانگی و قاچاق جنسی وفاداری می‌کنم. "بازماندگان کسانی هستند که این جنبش را رهبری می کنند."

او همچنین داستان زنی را به اشتراک گذاشت که به گفته او "کسی است که من همه چیز در زرادخانه ام را مدیون او هستم." یکی از معروف‌ترین عکس‌های فراتو، «پشت درهای بسته»، یک عمل خشونت خانگی را با تمرکز بر زوجی که در آن زمان با نام‌های مستعار «گارث» و «لیزا» شناخته می‌شدند، ثبت کرد. نام اصلی لیزا بعدا مشخص شد که الیزابت لیندبرگ است - که امروز، فراتو گفت، "در بالای جهان است".

فراتو گفت: «او به خودش قدرت داد. او گفت: "حتی وقتی زندگی او در حال فروپاشی بود، او به من اجازه داد تا با او باشم. او نه تنها از نظر من یک قهرمان است ... [بلکه] از نظر تعداد بیشماری دیگر که سفر او را از سوء استفاده تا شکست ناپذیر شدن دنبال کرده اند."

فراتو تایم را "مامائی که تولد دوباره الیزابت را فاش کرد" نامید و به یاد می آورد که لیندبرگ چگونه داستان خود را در مصاحبه های احساسی به اشتراک گذاشته بود.

فراتو گفت: «او حریم خصوصی خود را به خاطر خیر و صلاح زنان دیگر رها کرد. او نشان دهنده شجاعت و عشق است و ثابت می کند که چرا زنان باید به صدای درونی خود ایمان داشته باشند.

فراتو همچنین در مورد چندین دهه حرفه خود در عکاسی از زندگی و تجربیات بازماندگان خشونت خانگی منعکس کرد. او گفت که وقتی بیش از 40 سال پیش تمرکز خود را بر این موضوع آغاز کرد، سرزنش قربانیان در جامعه فراگیر بود. فراتو تصمیم گرفت تا از طریق عکس هایش آگاهی خود را در مورد خشونت خانگی افزایش دهد و زنانی را که داستان هایشان را به او سپردند ستایش کرد.

وی در پایان سخنان خود تاکید کرد که اکنون نیز مانند همیشه به چنین شجاعتی نیاز است. او گفت: بیایید سکوت را بشکنیم. "بیایید صریح باشیم. این بازماندگان را ستایش کنید."

تامی وینسنت و تروی وینسنت

وینسنت ها سخنان خود را با به اشتراک گذاشتن اینکه چگونه تجربیات شخصی خود آنها را وادار به تبدیل شدن به مدافع کرد، آغاز کردند.

تامی وینسنت که صراحتا در مورد تجربیات خود در مورد سوء استفاده گذشته صحبت کرده است، گفت: "من یک بازمانده پررونق خشونت خانگی هستم که در مأموریت عادی سازی مکالمه هستم، نه رفتار." "من مجبورم از صدایم، تجربیاتم، منابعم و روابطم استفاده کنم تا بخشی از راه حل قربانیان و بازماندگان باشم."

شوهرش گفت که او همچنین "ویرانی و تاثیر خشونت خانگی" را تجربه کرده است، و به اشتراک گذاشت که چگونه او و برادر کوچکترش شاهد آزار و اذیت مادرشان در دوران رشد بودند.

تروی وینسنت گفت: «زمان هایی وجود داشت که این سوءاستفاده باعث می شد او برای مدت طولانی نتواند کار کند. او گفت که «زمانی که شرم از سوء استفاده در نهایت نبرد خود را با تهدید اخراج شکست داد، مادرش از اعضای خانواده کمک گرفت - که بر ارتباط بین خشونت خانگی و بی ثباتی مالی تأکید می کند. او ادامه داد: «این تجربه چیزی را به من آموخت که هنوز هم امروز به آن اعتقاد دارم – اینکه افراد نزدیک به مشکل اغلب کسانی هستند که برای کمک به یافتن راه حل ها مجهز هستند.

وینسنت ها تعهد خود را برای استفاده از تجربیات خود برای کمک به دیگران ابراز کردند. تامی وینسنت گفت که او و همسرش با سازمان‌هایی از جمله خط تلفن ملی خشونت خانگی کار می‌کنند و در حال ساختن یک خانه جدید برای بازماندگان هستند.

او گفت: "خانه ای که در آن بازماندگان متمرکز هستند. خانه ای که صدای آنها شنیده می شود. خانه ای که تجارب آنها به شکل گیری راه حل ها کمک می کند." و خانه‌ای که در آن تعریف جدیدی از عشق را آموزش می‌دهیم، خانه‌ای که عمدا عشق به آن صدمه نمی‌زند.

اشلی جاد

جاد در طول سخنان خود گفت که اگرچه همه مردان خشن نیستند، اما بسیاری در مورد خشونتی که مردان دیگر مرتکب می شوند سکوت می کنند. او در مورد تجربیات خود در مورد خشونت و آزار جنسی، و همچنین داستان‌های سوء استفاده که اخیرا به سرفصل‌های خبری ملی تبدیل شده است، و موضوع مشترک «استحقاق به بدن زنان» صحبت کرد. او استدلال کرد، کسانی که این نگرش را تقویت می کنند، یا سوء استفاده می کنند و سکوت می کنند، "همه همدست هستند".

او گفت: «من مقاوم هستم. "اما چرا ما باید قوی باشیم؟ من یک بازمانده هستم - از چه چیزی زنده می‌مانیم؟ تقاضای مردانه از بدن زنان - و سایر مردان و برخی زنان و خانواده‌هایشان که ساکت هستند، با انکار خود مقابله نمی‌کنند و آن‌ها را می‌شکنند، آنچه را که مردان در مورد زنان و به یکدیگر می‌گویند و انجام می‌دهند، کم اهمیت جلوه می‌دهند و نادیده می‌گیرند."

او از هر کسی که شاهد خشونت است خواست تا صحبت کند.

جاد گفت: "چیزی به نام تماشاچی غیرهمدست وجود ندارد، زیرا اگر واقعا بخواهید از بازماندگان حمایت کنید، یک فرد برجسته می شوید." "شما روستا را شفا می دهید، خود را شفا می دهید و مردان را مسئول می دانید."

اگر شما یا شخصی که می شناسید خشونت خانگی را تجربه می کنید، خط تلفن ملی خشونت خانگی 24/7 در دسترس است. با شماره 1-800-799-SAFE تماس بگیرید یا به TheHotline.org مراجعه کنید.

TIME Impact Dinner: Empowering Survivors: Building Stron Futures Together توسط بنیاد Allstate ارائه شد.