سربازانی که در حمله هواپیمای بدون سرنشین ایران زخمی شدند می‌گویند که ارتش برای درمان جراحات آنها «خیلی طول کشیده»

ترکش مانند شیشه شکسته به بدن سرهنگ دوم ارتش آرتورو لینکون اصابت کرد.

یک تکه فلز در سمت چپ فک او فرو رفت. تکه دیگری از غده بزاقی او جدا شد و سپس از فک او بیرون زد و پشت گردنش را سوراخ کرد، یک شریان را قطع کرد و در مهره فرو رفت.

لینکون در میان ده ها سرباز آمریکایی بود که در حمله هواپیمای بدون سرنشین ایران در 1 مارس مجروح شدند. حمله در روز دوم جنگ ایالات متحده با ایران باعث کشته شدن شش سربازی شد که در بندر شعیبه در کویت پشتیبانی لجستیکی از تجهیزات حیاتی را ارائه می کردند.

این که آیا ارتش به درستی برای مداوای مجروحان خود آماده بود یا نه، به یک نقطه اختلاف شدید تبدیل شده است. سربازان و اعضای خانواده به آسوشیتدپرس از عدم تشخیص جدی جراحات، برنامه ضعیف برای انتقال مجروحان به بیمارستان ها و تشریفات اداری که مانع از مراقبت های بعدی شده است، گفته اند. پنتاگون گفته است که مراقبت های پزشکی مناسب بوده است.

9 نفر از نیروهای آمریکایی که مجروح شدند با AP صحبت کردند - که برای سربازان هنوز در ارتش نادر است - در مورد آنچه که آنها به عنوان یک سیستم پزشکی توصیف می کنند که آنها را از بسیاری جهات مجبور به مبارزه برای درمان خود کرده است.

مراقبت های پزشکی تنها یکی از شکست های ارتش ناشی از حمله بندر شعیبا بود که سربازان برای AP توصیف کردند. ارتش از اظهار نظر در مورد گزارش AP خودداری کرد و گفت که هنوز خانواده های کشته شدگان را در مورد نتیجه تحقیقات خود در مورد این حمله مطلع نکرده است. پنتاگون نیز از اظهار نظر خودداری کرد.

انتقاد سربازان در پس زمینه سال‌ها عدم سرمایه‌گذاری و کاهش سرمایه‌گذاری در خاورمیانه توسط چندین دولت و رهبران سیاسی که به دنبال پایان دادن به دخالت ایالات متحده در منطقه بودند، صورت می‌گیرد. این انتخاب ها منطقه را بدون هیچ گونه امکانات پزشکی عمده ای که توسط ایالات متحده اداره می شد، رها کرد.

زخم های لینکون شامل یک شریان مهره چپ آسیب دیده بود که خون را به مغز می رساند و او را در معرض خطر سکته قرار می داد. ارتش این موضوع را آنقدر جدی نمی‌دانست که در مرکز پزشکی منطقه‌ای لندستول در آلمان، یک مرکز نظامی بزرگ ایالات متحده، بستری شود، حتی اگر لینکون گفت که پرستاری در آنجا از زنده بودن او شگفت زده شده بود.

در عوض او را به پادگان ارتش نزدیک فرستادند و به او گفتند که قرارهای سرپایی را تعیین کند.

لینکون، کهنه سرباز جنگ در عراق و افغانستان، گفت: "من فقط به نوعی در خودم بودم، حداقل این احساس را داشتم."

لینکون یک مورد مجزا نبود.

سرباز دیگری که ترکش از سرش خارج شده بود، سرگرد استفان رامسبوت، گفت که بیش از چهار ماه منتظر ماند تا نتایج MRI خود را دریافت کند.

رامسبوتم به آسوشیتدپرس گفت: «من مجبور شدم برای همه چیز پرونده خودم را بسازم. "خیلی ناامید کننده است."

پس از حمله ایران، سربازان به نجات یکدیگر کمک کردند

پس از حمله مرگبار هواپیمای بدون سرنشین، سربازان مجهز به تورنیکت و آموزش کمک‌های اولیه، به یکدیگر رسیدگی کردند و سپس در گوگل جستجو کردند تا مجروحان را تا نزدیک‌ترین بیمارستان در شهر کویت در فاصله حدود 20 دقیقه دورتر کنند.

برخی از سربازانی که به شدت زخمی شده بودند ظرف دو روز از کویت خارج شدند. لینکون که تنها حدود 7 فوت (2.1 متر) از انفجار فاصله داشت، یک هفته در بیمارستان بستری شد و در آنجا تحت عمل جراحی قرار گرفت تا ترکش از فک خود خارج شود. او گفت که کادر پزشکی به او گفته اند که در اثر شدت انفجار دچار آسیب مغزی شده است که پرده گوش او را پاره کرد و او را برای مدت کوتاهی نابینا کرد.

افسر 4 رادنی بیرمن که ترکش از صورتش تا پاهایش فرو رفته بود و برخی دیگر از سربازانی که برای مدت کوتاهی در مراکز پزشکی کویت دیده شده بودند به خانه های کارمندان دولت ایالات متحده فرستاده شدند. ایران موشک ها و پهپادهایی را پرتاب کرده بود که پروازهای تخلیه را مخاطره آمیز می کرد.

حدود 10 روز پس از حمله، سربازان در یک هواپیمای باری بارگیری شدند. آنها با تسمه روی زمین نشستند، از جمله بیرمن که به سختی می توانست غذا بخورد یا دراز بکشد.

هنگامی که آنها به آلمان رسیدند، بیرمن گفت که آنها متوجه شده اند که مجروح شدن آنها در جنگ وجود ندارد و در بیمارستان Landstuhl بستری نخواهند شد. در عوض، مانند لینکون به پادگان فرستاده شدند و به آنها گفته شد که تحت مراقبت های سرپایی قرار گیرند. بیرمن گفت که آنها به دلیل یک خطای کدگذاری به این شکل مستند شده اند.

بیرمن که بیش از سه دهه از جمله در افغانستان خدمت کرده است، گفت: «هرگز فکر نمی کردم که اگر زخمی شوم، این اتفاقات می افتد. "چند امانت مقدسی که فکر می کردم هرگز شکسته نمی شود، شکسته شد."

لینکون می‌گوید روزها بدون داروی ضددرد بوده است. او یک سی دی با یک کپی از سوابق پزشکی از کویت به همراه داشت که به پزشک اورژانس در لندستول نشان داد و او ابراز نگرانی کرد که هنوز توسط یک تیم تروما مورد ارزیابی قرار نگرفته است.

پنتاگون می گوید همه سربازان مجروح ارزیابی می شوند

سربازان ممکن است از ارزیابی‌های اولیه، مانند ارزیابی ضربه مغزی در میدان نبرد، که بر شناسایی علائمی مانند دوبینی یا استفراغ مکرر و مشاهدات دیگر تمرکز دارد، آگاه نباشند. سربازانی که با TBI های خفیف و اصابت ترکش برخورد می کردند، اغلب به سرعت در عراق و افغانستان به وظیفه خود بازمی گشتند. بسیاری از سربازانی که با AP صحبت کردند، از شدت TBI خود اطلاعی نداشتند.

یکی از مقامات پنتاگون به AP گفت که مأموریت لندستول، به ویژه در موقعیت‌های تلفات میدان نبرد، بر تثبیت بیماران برای انتقال آنها برای مراقبت‌های تخصصی‌تر در بیمارستان نظامی در ایالات متحده متمرکز است تا پذیرش آنها.

در همین حال، بیمارستان های بزرگ نزدیک به کویت تعطیل شده اند. به عنوان مثال، بیمارستان تئاتر نیروی هوایی در پایگاه مشترک بلد در عراق در سال 2011 به عنوان بخشی از تلاش های عقب نشینی به دولت عراق واگذار شد.

پنتاگون در بیانیه‌ای اعلام کرد که تمام نیروهای مجروح که به مراکز درمانی این کشور می‌رسند، ارزیابی می‌شوند و ممکن است بر اساس شدت جراحت طبق نظر پزشکانی که از «روش‌های بهداشتی-صنعتی» پیروی می‌کنند، پذیرش شوند.

پس از حدود یک هفته اقامت در آلمان، بسیاری از سربازان مجروح به فورت هود در تگزاس فرستاده شدند، جایی که آنها تحت فرآیند تخلیه ارتش قرار گرفتند تا نیروهای مستقر به خانه بازگردند.

سوابق پزشکی که توسط Ramsbottom و یک افسر دیگر با AP به اشتراک گذاشته شده است نشان می دهد که آنها تا زمان فورت هود به TBI مبتلا نبوده اند. این افسر که از روی صندلی خود منفجر شده بود، گفت که او تا هفته‌ها پس از تشخیص مورد مراقبت قرار نگرفت و باید متخصصان مورد نیاز خود را شناسایی می‌کرد، مانند یک متخصص اعصاب برای تشخیص تاری دید از TBI خود به جای حساب کردن روی سیستم پزشکی ارتش.

سرگرد بیلی کی می‌گوید تا اواسط آوریل که برای درمان آسیب سر، کاهش شنوایی و استنشاق دود که به ریه‌هایش آسیب رساند، به یک واحد بهبودی سرباز آمریکایی فرستاده شد، مراقبت‌های تخصصی دریافت نکرد.

او گفت: «خیلی طول کشید.

دکتر جیمز کلی، دانشمند ارشد پزشکی در بنیاد زخم‌های نامرئی، که بر آسیب‌های مغزی نظامی متمرکز است، گفت که هنوز غیرمعمول نیست که تشخیص TBI بیش از آنچه باید طول بکشد، که می‌تواند برای سربازی که در اسرع وقت درمان می‌شود و بهترین نتیجه را تحت تاثیر قرار دهد.

کلی، استاد بازنشسته عصب شناسی در دانشکده پزشکی دانشگاه کلرادو، گفت: «این ناامیدکننده است اما تعجب آور نیست. در یک سناریوی جنگی، اوضاع تا حدودی ادامه دارد.»

او گفت که یک بررسی کامل اولیه باید توسط یک فرد آموزش دیده پزشکی انجام شود، نه صرفا یک سرباز دیگر. کلی گفت که اغلب سوابق پزشکی فقط یک ضربه مغزی را ذکر می کنند که در واقع یک TBI خفیف است، اما می توان نادیده گرفت.

بسیاری از سربازان ماه ها پس از حمله در حال مبارزه هستند

لینکون هفت هفته را در مرکز پزشکی نظامی ملی والتر رید در مریلند صرف مراقبت‌های سرپایی تخصصی کرد و سپس به خانه به کانزاس فرستاده شد. ترکش هنوز در پشت او وجود دارد، زیرا آنقدر نزدیک به نخاعش بود که نمی‌توانست بدون خطر فلج شدن از بین برود. او گفت که او با سرگیجه دست و پنجه نرم می کند که زندگی او را مختل می کند.

به او نشان قلب بنفش اعطا شد و به عنوان مربی در فورت لیونورث به وظیفه فعال بازگشته است. اما مشکلات او فراتر از مراقبت های پزشکی ادامه یافت.

لینکون که از پدر و مادری مکزیکی در تگزاس به دنیا آمد، پس از انفجار گذرنامه‌اش در این حمله، تنها یک پاسپورت موقت یک ساله برای او صادر شد و از او اسناد اضافی برای اثبات تابعیت ایالات متحده درخواست شد. پس از اینکه AP برای پرس و جو در مورد پرونده او با وزارت امور خارجه تماس گرفت، فارغ التحصیل سال 1995 وست پوینت گفت که با او تماسی دریافت شد مبنی بر اینکه درخواست اطلاعات بیشتر اشتباه بوده و او پاسپورتی را دریافت می کند که برای 10 سال خوب است.

لینکون گفت: «من آنقدر آمریکایی هستم که در سه جنگ مختلف شرکت کرده باشم.

او همچنین نگران است که سوابق پزشکی او ناقص باشد. او گفت که ادعای او برای مزایای آسیب ناشی از ضربه تحت بیمه عمر گروهی Servicemembers به ​​دلیل رعایت نکردن آستانه کاهش شنوایی رد شد، اگرچه هرگز به سایر مسائل او توجه نکرد. این برنامه به سربازانی که صدمات شدیدی را متحمل می شوند پول نقد می دهد.

فرماندهی منابع انسانی ارتش فورا به ایمیلی از AP ​​که خواستار توضیح بود، پاسخ نداد.

لینکون گفت: «خوشبختم که زنده می‌مانم و اینگونه به آن نگاه می‌کنم. "این تنها راه برای نگاه کردن به آن در این مرحله است."

____

واتسون از سن دیگو، بروک از نیواورلئان و توروپین از واشنگتن گزارش دادند. نیکلاس اینگرام، خبرنگار آسوشیتدپرس در آنکنی، آیووا، در این گزارش مشارکت داشت.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد