«سرزمین بتنی»، اولین فیلم بلند مستند، داستان یک خانواده بادیه‌نشین فلسطینی را روایت می‌کند که در اردن آواره شده‌اند.

سه نسل از یک خانواده بادیه‌نشین فلسطینی در اردن با آوارگی، نژادپرستی و درگیری‌های خانوادگی در سرزمین بتونی روبرو هستند، مستندی که ما را به مکانی و سبک زندگی عشایری می‌برد که اغلب در پرده‌ها نمی‌بینیم. در این فرآیند، عشق، شوخ طبعی و انعطاف پذیری اعضای خانواده تا حد امکان مورد آزمایش قرار می گیرد.

اولین فیلم سینمایی اسمهان بکرات، فیلمساز فلسطینی-اردنی، که او کارگردانی و فیلمبرداری آن را بر عهده داشت، در هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمد. اکنون، این مستند که توسط بان مراقا نوشته و تدوین شده است، در جشنواره فیلم BFI لندن (LFF) نمایش داده خواهد شد. بکرات و مراقا نیز تهیه کنندگی این فیلم را برعهده داشتند که فیلم Odd Slice Films فروش آن را بر عهده دارد.

پاسخ داستان‌های مرتبط فیلم‌ها Saoirse Ronan به شایعاتی مبنی بر اینکه جک لودن همسر بعدی جیمز باند خواهد بود، بی‌بی‌سی تریلر «سیاره آبی III» را در اولین نمایش لندن با فرش آبی، تصاحب چراغ‌های پیکادیلی اسپلشی منتشر کرد.

وب سایت LFF Concrete Land را «پرتره ای صمیمی و چند نسلی از یک خانواده مختلط که با آوارگی و خصومت در اردن مبارزه می کنند» می نامد. و تاکید می کند: "این کاوش بی سر و صدا در پیوندهای خانوادگی در بین نسل ها داستانی از یافتن امید و اهمیت یک خانه است."

تریلر این فیلم را که در مسابقه مستند LFF از 8 اکتبر شروع می شود، در اینجا ببینید.

قبل از برگزاری جشنواره لندن، بکرات با THR در مورد اینکه چگونه خانواده ای که در فیلم حضور داشتند، او را وارد فیلمسازی کردند، چرا او مجبور شد داستان آنها را در Concrete Land تعریف کند و آینده او چه می شود صحبت کرد.

اولین بار چگونه با خانواده بادیه نشینی که در فیلم با آنها آشنا می شویم آشنا شدید و چگونه تصمیم گرفتید درباره آنها فیلم بسازید؟

من وقتی جوانتر بودم در همان منطقه زندگی می کردم. من قبلا در حومه امان زندگی می کردم. من بچه ای منزوی بودم، همیشه دور از شهر، چون در آن زمان آنقدر توسعه نیافته بود. من با دوستم بان [مراقا] بزرگ شدم و بعدها با هم وارد کارگاه فیلم شدیم. در آن مدت، ما فقط سعی می‌کردیم با هم بنشینیم و [تصمیم گرفتیم] به خارج از شهر برویم. یک جاده جدید بود که اخیرا باز شد و من گفتم: "بیا برویم آن را بررسی کنیم." و بعد پیرزنی را دیدیم که گوسفندی پشت سرش راه می رفت. منظره جذابی بود.

ما آنها را دقیقا همانطور که در فیلم می بینید ملاقات کردیم. آنها هر روز پیاده روی می کنند و این اولین آشنایی من با خانواده بود. اما ما چادرهایی را که آنها در آن زندگی می کنند ندیدیم و نمی دانستیم او از کجا آمده است. داشتیم با هم صحبت می کردیم و به او چای تعارف کردیم و او گفت: «نه، بیا پیش من چای بخور». بنابراین با هم از کنار ساختمان های بزرگ گذشتیم و سپس چادرهای آنها را دیدیم. برای من قابل توجه بود.

آیا این بلافاصله ایده فیلم را به شما داد؟

در ابتدا هیچ چیز نگران کننده ای برای من وجود نداشت. من فیلمساز نبودم من داستانی ندیدم من حتی اهل مستندسازی هم نبودم. کارگاهی که ما انجام دادیم برای فیلمسازی دیجیتال بود، اما با خانواده دوست ماندیم و به دیدن آنها ادامه دادیم، زیرا آنها را خیلی دوست داشتیم.

و دو سال بعد، کارگاهی برای مستندسازی وجود داشت و ما در سال 2017 یک فیلم کوتاه به نام بدیرا درباره گوسفند ساختیم.

پس از آن، [افزایش] ساخت و ساز در آنجا شروع شد و از شخصی پرسیدیم که چه اتفاقی می افتد و آیا [بدوی ها] را نگه می دارند یا آنها را بیرون می کنند. او گفت: "البته که ما آنها را بیرون خواهیم انداخت." بنابراین، تصمیم گرفتیم با خانواده صحبت کنیم و داستان اتفاقی که قرار است بیفتد را بگوییم. کل ایده فقط مستندسازی [روند] بود. با وجود اینکه یک فیلم کوتاه ساخته بودم، در آن زمان نمی دانستم فیلم چیست. و خانواده گفتند: "باشه، بگذار ببینیم چه می شود." و هشت سال بعد، زمین بتنی را داشتیم.

صدها ساعت بخش ندانستن اینکه چه اتفاقی خواهد افتاد شما را در تیراندازی نگه می دارد. منتظر اخراج یا جابجایی بودم. فیلم بارها تغییر کرد. اوایل جذب مادربزرگ و گوسفندانش می شدم و زیاد به آنها شلیک می کردم. و سپس دختر کوچک خانواده در حال بزرگ شدن بود، بنابراین او شروع به رشد شخصیت خود کرد و من به سمت او جذب شدم. و بعد پدر را می بینی. بنابراین، در نهایت به یک فیلم خانوادگی تبدیل شد.

من در مورد تمام ساخت و سازها و چگونگی جابجایی مردم در اردن نمی دانستم.

از نظر تاریخی، امان به عنوان زمین کشاورزی شناخته می شود. این زمین بسیار حاصلخیز است و متأسفانه، شهر تصمیم گرفت پایتخت را در آن زمین توسعه دهد. اگر فقط نیم ساعت در خارج از امان رانندگی کنید، به یک بیابان کامل و زمین بایر تبدیل می شود که در آن احساس می کنید توسط ساختمان ها خفه شده اید. پارک های زیادی وجود ندارد.

در اردن، ما خوب می دانیم که زندگی بادیه نشینی چیست. اما بادیه‌نشین‌های فلسطینی که ما فیلم‌برداری می‌کردیم، یک اقلیت در یک اقلیت هستند، زیرا آنها نیز افروبدویی هستند. می دانیم که بادیه نشینان با زمین همزیستی دارند. اگر زمین را بگیرید، آنها باید در ساختمان ها زندگی کنند و زندگی خود را رها کنند، زیرا بودن با حیوانات به این معنی است که شما باید در خشکی باشید. در طول ساختن فیلم برای من درک کندی بود که هر بار که می آمدم، ساخت و سازهای جدید، زمین های جدید از دست می رفت، درختان بیشتری از بین می رفتند.

به عنوان محصول جانبی آن از دست دادن زمین، شما این خانواده را دارید که نمی توانند در شهر وجود داشته باشند زیرا فضای بیشتری برای آنها وجود ندارد، اما آنها می خواهند دسترسی به آموزش را حفظ کنند. ادامه زندگی عشایری بخصوص برای خانواده ای که آواره است کار آسانی نیست. بادیه نشین ها از نظر تاریخی در قبیله خود زندگی می کنند و این خانواده قبیله خود را که در فلسطین است از دست دادند، بنابراین در سرزمین خود نیستند. آنها در جامعه خود نیستند. بنابراین آنها در سطوح مختلف با چالش هایی روبرو هستند.

بادیه نشین های اردنی در واقع زمین را از دولت دریافت می کنند، اما بادیه نشین های فلسطینی به این دلیل که پناهنده هستند این کار را نمی کنند. آنها همان وضعیت را ندارند. بنابراین این یک مسئله بسیار پیچیده و چند لایه است. حتی من در حین ساختن فیلم متوجه شدم که چقدر پیچیده است.

آیا زمین بتنی را راهی برای نشان دادن موضوعات و موضوعات گسترده‌تری در خارج از اردن می‌دانید؟ هدف من از این فیلم نیز در واقع بازتابی از آنچه در فلسطین می‌گذرد است. آفریقایی-فلسطینی ها فقط در اردن آواره نیستند. آنها دائما در فلسطین آواره هستند. اسرائیل وجود آنها را به رسمیت نمی شناسد. در این فیلم از تلویزیون می شنویم که اسرائیل در تلاش است سرزمین آنها را بگیرد. آنها در هر دو طرف آواره هستند و این در عنوان فیلم به زبان عربی منعکس شده است. Tiyaha است و به معنای شخصی است که گم شده است.

بنابراین به این اشاره دارد که در حالت دائمی گم شدن و نداشتن جایی برای تعلق داشتن.

بچه ها چطور عنوان انگلیسی، Concrete Land را انتخاب کردید؟ متوجه شدم که فیلم درباره مردمی است که زمین را از دست می دهند و بخشی از تجربه زندگی من در اردن این است که عمدتا از بتن ساخته شده است. شما همیشه فقط بتن را می بینید. بنابراین، اردن به استفاده از بتن در ساختمان ها معروف است و ما زمین را از دست می دهیم. بنابراین به زمین بتنی تبدیل شد، همچنین به این دلیل که این دو در کنار هم قرار می گیرند. بتن صلب، سرد و مرده است. زمین زندگی می کند و نفس می کشد.

آیا چیزی وجود دارد که بخواهید تماشاگران از فیلم بردارید که هنوز درباره آن صحبت نکرده ایم؟ می خواهم مردم بفهمند که زندگی بادیه نشینی مساوی با فقر نیست. اگر می بینید که مردم در چادر زندگی می کنند، به این معنی نیست که آنها فقیر هستند. این چیزی است که درک آن برای مردم بسیار سخت است. از نظر تاریخی، بادیه نشینان فقیر نبودند. آنها این نوع زندگی را انتخاب کردند زیرا آن را می خواستند. اینطور نیست که آنها مجبور به انجام آن شوند، و مدرن سازی همیشه بهتر است. این نیست.

هنوز نه. آنها تلویزیون ندارند، صفحه نمایش مناسبی در جای خود ندارند. و ما نمی خواستیم فیلم را روی یک لپ تاپ کوچک به آنها نشان دهیم. بنابراین ما در تلاشیم تا رزرو یک سینمای کوچک در اردن را پیدا کنیم. و ما در تلاش هستیم که پدر و دختر را برای جشنواره به بریتانیا برسانیم.

بزرگترین نعمت زندگی من ملاقات با این خانواده بود زیرا بسیار خوشحالم که حرفه مستندسازی را پیدا کردم. با وجود اینکه خیلی خیلی خیلی سخت است، من بسیار خوشحالم که در آن هستم و می خواهم در آن ادامه دهم.

من در حال تولید دو فیلم هستم: فیلمی درباره یک خانواده فلسطینی که در حال بازگشت به فلسطین هستند که از آرشیو خانواده تشکیل شده است. و فیلم دیگر درباره یک کشاورز اردنی و از دست دادن آب در اردن است، زیرا یک وضعیت سیاسی کامل با دزدیده شدن آب توسط اسرائیل در جریان است.

من همچنین در حال توسعه ویژگی بعدی خود هستم، که آن نیز در مورد جابجایی است، زیرا این چیزی است که واقعا به آن اهمیت می‌دهم. این چیزی است که من به طور طبیعی به آن گرایش دارم زیرا من نیز فلسطینی هستم.