سرمایه گذاری در مراقبت های بهداشتی در حال تغییر چیزی است که یک بیمارستان برتر را می سازد

برای چندین دهه، بیمارانی که به دنبال مراقبت های تخصصی در سطح جهانی بودند، اغلب به مجموعه کوچکی از پایتخت های پزشکی غربی سفر می کردند. اما در حالی که بیمارستان های آمریکای شمالی و اروپا همچنان برجسته هستند، مؤسسات پیشرو به طور فزاینده ای در آسیا، خاورمیانه و جاهای دیگر در حال ظهور هستند.

به گفته مارگارت ای. کروک، استاد سیستم های سلامت و پزشکی در دانشگاه واشنگتن، این تغییر توسط مدل های اقتصادی متمایز در مناطق مختلف هدایت می شود. کروک گفت: «کشورهایی مانند هند، سنگاپور، تایلند و کره جنوبی گردشگری پزشکی را به عنوان یک استراتژی اقتصادی پذیرفته اند. آنها در حال ارائه خدمات پیشرفته برای کشورهای همسایه کم درآمد هستند، جایی که تقاضا برای خدمات با کیفیت سریعتر از آنچه سیستم بهداشتی آنها می تواند بهبود یابد، در حال رشد است.

پروفسور انیس باریش، کارشناس بهداشت جهانی از دانشگاه واشنگتن می گوید برای کشورهایی که زمانی موارد پیچیده را به خارج از کشور ارسال می کردند، سرمایه گذاری در داخل منطقی است. باریش گفت: «پول هزینه شده برای اعزام بیماران به خارج از کشور می تواند به مؤسسات کلاس جهانی در داخل کمک کند، هزینه ها را حفظ کند، نیروی کار تربیت کند و به مرور زمان با جذب بیماران خارجی جریان را معکوس کند».

عربستان سعودی از طریق ابتکار دولت چشم انداز 2030، سیستم مراقبت های بهداشتی خود را مدرن کرده است. پروفسور یزید سلیمان آلروثیا، محقق اقتصاد سلامت در دانشگاه ملک سعود در ریاض، گفت: «به جای تکیه انحصاری بر گسترش تدریجی امکانات فیزیکی، پادشاهی به لحاظ استراتژیک زیرساخت های دیجیتال پیشرفته را در اولویت قرار داد. او به بیمارستان مجازی سها اشاره کرد که بیش از 240 بیمارستان را در سراسر کشور برای ارائه مشاوره های تخصصی از راه دور و نظارت بر مراقبت های ویژه به هم مرتبط می کند.

او گفت: «عربستان سعودی به طور موثر مراحل سنتی توسعه مراقبت های بهداشتی را پشت سر گذاشته است.

با این حال، باریش خاطرنشان کرد که اکوسیستم های تحقیقاتی، خطوط لوله آموزشی و فرهنگ ایمنی و کار تیمی را نمی توان به سادگی خریداری کرد. او گفت: "موسسات به آرامی در طول دهه ها ساخته می شوند." "تا زمانی که آگاهی از آنچه می توان خرید و آنچه باید به صورت محلی با صبر و استقامت توسعه یابد وجود دارد، جهش به اولین قدم مهم تبدیل می شود."

اما یک تمایز اساسی بین ساخت یک بیمارستان استثنایی و ساختن یک سیستم مراقبت بهداشتی استثنایی وجود دارد. در حالی که بسیاری از بیمارستان‌های مستقر غربی با زیرساخت‌های قدیمی و کاهش بودجه مواجه هستند، مراکز نوظهور در معرض خطر عمیق‌تر کردن نابرابری‌های موجود در دسترسی هستند.

کروک به هند و تایلند اشاره می کند، جایی که بیمارستان های خصوصی سطح بالا می توانند مراقبت های قابل ملاحظه ای بهتر از آنچه برای اکثر شهروندان در دسترس است ارائه دهند. میشال اس. خان از دانشکده بهداشت و پزشکی گرمسیری لندن، خطر تمرکز پزشکان کمیاب و بسیار ماهر را در بیمارستان هایی که به بیماران ثروتمندتر و گردشگران پزشکی ارائه می دهند، برجسته می کند.

در واقع، سازمان جهانی بهداشت پیش‌بینی می‌کند که تا سال 2030 کمبود 11 میلیون نفر در سراسر جهان وجود داشته باشد.

بنابراین، نقشه جهانی در حال ظهور مراقبت های تخصصی، دو داستان را همزمان بیان می کند: کشورها می توانند به طور فزاینده ای بیمارستان های در سطح جهانی بسازند، اما گسترش مراقبت های با کیفیت بالا در کل جمعیت بسیار دشوارتر است.

همانطور که باریش می گوید: "جهانی شدن "عمودی" اغلب آسان تر از "افقی" است.