سقوط یک بانک دیجیتال ظرف چند روز رئیس جمهور پاراگوئه را سرنگون کرد - و افسانه "دبی آمریکای جنوبی" را شکست.

در 3 نوامبر 2026، زمانی که میلیون‌ها نفر از پاراگوئه‌ای که تلاش می‌کردند به برنامه بانکداری Ueno دسترسی پیدا کنند، دریافتند که دیگر نمی‌توانند پول خود را دریافت کنند، شروع شد. در عرض چند روز، وضعیت مالی به بحران سیاسی تبدیل شد که در آن رئیس جمهور کشور برکنار شد، در حصر خانگی قرار گرفت و به چندین جنایت مرتبط با فساد متهم شد.

بحران سیاسی و مالی یک تناقض اصلی در توسعه اقتصادی اخیر پاراگوئه را آشکار می کند. Ueno، بانکی که به دلیل گسترش دسترسی مالی به مردم عادی پاراگوئه مشهور است، از طریق روابط نزدیک غیرمعمول با نخبگان سیاسی و نهادهای عمومی رشد کرد. و در حالی که بحران Ueno شوکه کننده بود، علائم هشدار دهنده واضحی وجود داشت.

به‌عنوان محققانی که در جنبه‌های مختلف توسعه سیاسی، اقتصادی و محیطی معاصر پاراگوئه تخصص دارند، معتقدیم این سقوط سؤالات نگران‌کننده‌ای در مورد اینکه چه کسی از مدرن‌سازی مالی سود می‌برد، چه کسی آن را کنترل می‌کند و چه کسی در صورت شکست ریسک‌ها را متحمل می‌شود، ایجاد می‌کند. روابط سیاسی که از طریق آن مؤسسات مالی رشد می‌کنند، قانون‌گذاران اختیارات خود را اعمال می‌کنند و منابع عمومی به شرکت‌های خصوصی سپرده می‌شوند، به ویژه در کشوری که خود را در سطح بین‌المللی به عنوان الگوی ثبات اقتصادی معرفی کرده است، نگرانی‌های ملی بسیار مهم است.

بانکی که سریعتر از نظارت رشد کرد

Ueno که در سال 2021 به عنوان یک وام دهنده دیجیتال تأسیس شد، با بانکداری تلفن همراه و پیشنهادات بازپرداخت نقد مشتریان را جذب کرد. گسترش آن خدمات مفیدی را برای افرادی که توسط بانک‌های متعارف از جمله مشتریان روستایی تحت پوشش قرار دارند، به ارمغان آورد. Ueno همچنین بازار کارت‌های اعتباری را به مشتریان کم‌درآمد گسترش داد، اقدامی بی‌سابقه در مقایسه با شیوه‌های بانکی محدود قبلی.

با گسترش Ueno، پاراگوئه به طور فزاینده ای سرمایه گذارانی را جذب کرد که به دلیل مالیات های پایین، ثبات اقتصادی و سیاست های تجاری دوستانه آن جذب می شدند. این کشور که توسط برخی به عنوان «دبی آمریکای جنوبی» تبلیغ می‌شود، به جاذبه‌ای برای تأثیرگذاران محافظه‌کار، به‌ویژه از برزیل تبدیل شد که مدل اقتصادی پاراگوئه را با سوءمدیریت ادعایی دولت‌های چپ در سایر نقاط منطقه در تضاد قرار دادند. در واقع، تحت ریاست جمهوری سانتیاگو پنیا، پاراگوئه یکی از مشتاق ترین متحدان آمریکای لاتین در دولت ترامپ و چشم انداز منطقه ای گسترده آن بوده است.

اما در زیر ثبات مالی، اوئنو در پرتگاه یک مشکل بسیار عمیق‌تر ایستاد.

بانک مرکزی سرانجام پس از اصلاحات حسابداری که نسبت پرداخت بدهی Ueno را کمتر از نصف حداقل قانونی کرد، اقدام کرد. اما مشکلات زودتر ظاهر شده بود. این شامل یک گزارش نظارتی است که توسط تنظیم کننده های بانک در ژوئن 2026 ارائه شد که تقریبا 146 میلیون دلار وام به سه شرکت مرتبط با گروپو وازکز، سهامدار کنترل کننده Ueno را توصیف می کرد. برخی از شرکت ها به کارمندان گروه منتقل شده بودند. ناظران در مورد وثیقه و استفاده نهایی از وجوه تردید داشتند.

این که این علائم هشداردهنده مورد توجه قرار نگرفت، یک سوال مرتبط را ایجاد می‌کند که چرا تنظیم‌کننده‌ها کنترل بهتری در مورد وضعیت نداشتند و بهتر نمی‌توانستند این مواجهه را مهار کنند.

در هر صورت، مشکلات Ueno به شکلی چشمگیر در 2 نوامبر آشکار شد، زمانی که بانک مرکزی Ueno را در مرحله حل و فصل قرار داد، فرآیندی شبیه به ورشکستگی اما به طور مستقیم توسط بانک مرکزی پاراگوئه مدیریت می شود. وام دهنده که می گوید نزدیک به 3 میلیون مشتری دارد - تقریبا نیمی از جمعیت کشور - معاملات را متوقف کرد.

بحران به سرعت حزب حاکم را به دام انداخت. پنیا، اقتصاددانی که در سال 2023 به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد و روابط نزدیکی با بانک داشت، در 5 نوامبر از سمت خود استعفا داد. سپس سنا به اتفاق آرا به عزل او از سمت خود رای داد و در نتیجه مصونیت پارلمانی پنیا را سلب کرد. او به سرعت در حبس خانگی قرار گرفت، متهم به فساد شد و معاون رئیس‌جمهورش پدرو آلیانا جانشین او شد که تا سال 2028 سوگند یاد کرد.

در همین حال، این بحران به اعتراضات گسترده از جمله در خارج از کنگره منجر شده است و شهروندان پنیا و حزب حاکم کلرادو را به "دزدیدن" پس انداز آنها متهم می کنند.

وقتی رگولاتور تنظیم شده را می داند

بخشی از داستان Ueno داستان نزدیکی بین نخبگان سیاسی و مالی در پاراگوئه است.

کارلوس کاروالو قبل از اینکه پنیا در سال 2023 او را به عنوان رئیس بانک مرکزی پاراگوئه منصوب کند، ریاست بانک سلف اوئنو را بر عهده داشت. کاروالو در 3 نوامبر از سمت خود استعفا داد و از آن زمان به همان جرایم فساد مالی متهم شده است. به نوبه خود، بانک مرکزی پاراگوئه می گوید که کاروالو خود را از هرگونه تصمیم گیری Ueno کنار گذاشته است.

با این حال، تضاد منافع بالقوه بسیار عمیق تر شد. پنا پیش از این کارگردانی بانکو باسا را ​​بر عهده داشت که با رهبر حزب کلرادو و رئیس جمهور سابق هوراسیو کارتس مرتبط بود، کسی که نفوذ قابل توجهی را حفظ کرده و در کنار زدن پنا از سمت خود نقش مهمی داشت. کارلوس فرناندز والدوینوس وزیر دارایی نیز در هیئت مدیره باسا حضور داشت. گزارشگران محلی این روابط درهای گردان را در اوایل دوره پنیا ثبت کرده بودند.

طبق گزارشات، پنیا 1.58 درصد از سهام Ueno Holding را در اختیار داشت، که سهامدار اصلی آن، Grupo Vázquez، را با بانک Ueno به اشتراک گذاشت. برادرش فرانسیسکو سهامی در U Holdings مستقر در لوکزامبورگ، سهامدار غیرمستقیم بانک داشت. یکی دیگر از سهامداران خوان کارلوس لوپز موریرا، رئیس سابق دفتر کارتس بود. هر دو برادر در سال 2025 خارج شدند.

پنیا هر گونه تخلفی را رد کرده است، در حالی که دادستان ها در حال بررسی اتهامات مربوط به منافع تجاری سابق او و نظارت مالی دولت او هستند.

گنجاندن ذخایر قابل توجهی از وجوه عمومی این ارتباطات را به ویژه اهمیت داد. Ueno حدود 850 میلیون دلار از بودجه عمومی، از جمله 355 میلیون دلار از سیستم تامین اجتماعی کشور، IPS، از جمله صندوق های بهداشت و بازنشستگی، در اختیار داشت. این تقریبا 9٪ از سبد سرمایه گذاری IPS را تشکیل می دهد.

تحت ریاست خورخه بریتز که توسط پنیا منصوب شده بود، IPS شرایط واجد شرایط بودن سپرده‌های بانکی را در سال 2023 کاهش داد و در سال 2024 محدودیت‌های مبتنی بر سرمایه را حذف کرد. در همان دوره، سپرده‌های آن در Ueno به شدت افزایش یافت. شرکت فناوری Grupo Vázquez ITTI پس از روی کار آمدن پنیا حداقل 2.3 میلیون دلار در قراردادهای دولتی برنده شد، در حالی که قبلا 675000 دلار بود. ITTI این افزایش را به گسترش تجارت نسبت داد و تضاد منافع را رد کرد.

این پیوندها و تغییرات نظارتی با هم، سؤالات مهمی را در مورد تسخیر نظارتی و سایر تضاد منافع احتمالی ایجاد می کند.

آنچه ارقام رشد نادیده می گیرند

دستاوردهای اقتصادی پاراگوئه واقعی است. در آگوست، صندوق بین‌المللی پول رشد 4.4 درصدی را در سال 2026 پس از 6.6 درصد در سال 2025 پیش‌بینی کرد. مودیز در سال 2024 وضعیت درجه سرمایه‌گذاری بدهی را به کشور اعطا کرد و S&P در سال 2025 به دنبال آن بود. صادرات برق آبی، کشاورزی و زیرساخت‌های جدید همچنان زیربنای اقتصاد هستند.

واشنگتن همچنین پاراگوئه را محکم تر به استراتژی اقتصادی منطقه ای خود می کشاند. در 23 اکتبر، این کشور بیست و ششمین امضاکننده اعلامیه پکس سیلیس شد، ابتکاری که شامل مواد معدنی حیاتی، نیروگاه های آبی و زیرساخت های محاسباتی پیشرفته است. در حالی که این اعلامیه تعهدات مالی را مشخص نکرده است، نشان می دهد که چگونه منابع پاراگوئه و پیش بینی پذیری سیاسی درک شده به عنوان دارایی های استراتژیک قرار می گیرند.

اما ارقام رشد و رتبه‌بندی اعتباری در مورد اینکه چه کسی نظارت مالی را شکل می‌دهد یا هزینه‌های ورشکستگی بانک‌ها را متقبل می‌شود، چیزی نمی‌گوید. میراث سیاسی پاراگوئه بررسی ارتباطات سیاسی و شرکتی و تغییرات در قوانین سرمایه گذاری در صندوق های عمومی را ضروری می کند.

آسیب اجتماعی و پرسش کلرادو

پاراگوئه قبلا اینجا بوده است. بین سال‌های 1995 و 1998، 13 بانک و 35 شرکت مالی تعطیل شدند، با هزینه‌های مستقیم صندوق بین‌المللی پول بین 10 تا 13 درصد تولید ناخالص داخلی کشور. این قبل از یک بحران بانکی کوچکتر در اوایل دهه 2000 بود. هر دو مصیبت نظارت ضعیف و وام دهی مرتبط را نشان دادند.

ضمانت سپرده پاراگوئه که موجودی تا حدود 38000 دلار را پوشش می دهد، برای محدود کردن زیان سپرده گذاران است و بانک مرکزی پاراگوئه اصرار دارد که شکست در آخرین مورد جدا شده است. با این حال، نقل و انتقالات حساب قبلا سیستم را تحت فشار قرار داده است و باعث قطعی در چندین مؤسسه بانکی شده است.

با این حال، برای اکثر پاراگوئه‌ای‌ها، بحران نه از طریق شاخص‌های فنی مالی یا اقتصاد کلان، بلکه در سطحی کاملا واضح از تلفن‌هایشان بود که نمی‌توانستند به پول خود دسترسی پیدا کنند. دستمزدها، مستمری‌ها و پس‌اندازها به طور همزمان متوقف شدند. کارمندان جوان Ueno کارت های شرکت خود را در خارج از وزارت کار سوزاندند و خواهان دستمزد پرداخت نشده بودند.

پلیس ضد شورش از اسپری فلفل و گلوله های لاستیکی علیه سپرده گذارانی که به سمت کنگره راهپیمایی کردند، استفاده کرد. برای کسب‌وکارهای کوچکی که از طریق Ueno به کارکنان بانک پرداخت می‌کردند و به کارکنان پرداخت می‌کردند، اقتصاد واقعی متوقف شد.

این خشم گسترده ادعاهای حزب حاکم در مورد چشم انداز اقتصادی را که آنها به عنوان موتور رشد آتی ذکر می کنند، به چالش می کشد. اینکه آیا این منجر به تغییر نهادی شود یا تغییر در حزب کلرادو، یک سوال باز باقی می ماند. آزمون این است که قانونگذاران و قانونگذاران پاراگوئه چگونه به جلو حرکت خواهند کرد و آیا نظارت بانکی و سپرده های عمومی را از شبکه های حزبی و تجاری جدا می کنند یا خیر.

در هر صورت، اسطوره «دبی آمریکای جنوبی» مورد بررسی جدی قرار گرفته است. در حالی که اعتراضات قابل توجه بود، حزب کلرادو در حال حاضر توانسته است با قربانی کردن سریع نخبگان سیاسی کلیدی، از جمله رئیس جمهور، بحران داخلی خود را حل کند.

دکتر مارکو کاستیلو، جامعه شناس پاراگوئه ای، فارغ التحصیل اخیر و مدیر سابق تحقیقات در مرکز مطالعات آمریکای لاتین، لاتین و کارائیب در مرکز فارغ التحصیل CUNY، و شیلا ریوس گالیانو، دکترا. دانشجوی ابعاد انسانی منابع طبیعی، دانشگاه ایالتی کلرادو، در این مقاله مشارکت داشته است.

Joel E. Correia، دانشیار در ابعاد انسانی منابع طبیعی، دانشگاه ایالتی کلرادو

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد