سلاح مخفی جدید جهان: جلبک دریایی | نظر

بشریت توانایی قابل توجهی در نوآوری، انطباق و تکامل دارد. اما اغلب، عواقب ناخواسته ای وجود دارد. نفت، منبعی برای صنایع و اقتصادها، به طور معمول به لیوان‌های پلاستیکی، بسته‌بندی، منسوجات، و ظروف یکبار مصرف تبدیل می‌شود که برای چند دقیقه استفاده می‌شوند اما قرن‌ها در محیط باقی می‌مانند. ما یکی از ارزشمندترین منابع محدود سیاره را به زباله تبدیل کرده‌ایم، بدون اینکه به طور کامل از تأثیر بالقوه آن بر سلامت انسان اطلاع داشته باشیم.

اکنون، تکه‌هایی از آن زباله‌ها در غذا، آب و بدن ما ظاهر می‌شوند. باید از خود بپرسیم که آیا این هنوز منطقی است؟

محققان میکروپلاستیک ها را در خون، ریه ها، جفت و حتی بافت مغز انسان شناسایی کرده اند. یک بررسی سیستماتیک منتشر شده در Environmental Health شواهدی از تجمع میکروپلاستیک در چندین سیستم اندام، در کنار ارتباط با التهاب و سایر تغییرات بیولوژیکی پیدا کرد. ما در حال انجام یک آزمایش جهانی با موادی هستیم که اثرات بلندمدت آنها را به طور کامل درک نمی کنیم.

مقیاس وابستگی ما را در نظر بگیرید. بر اساس برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد، انتظار می رفت که جهان تنها در سال 2025 حدود 516 میلیون تن پلاستیک مصرف کند. حدود 9 درصد از کل پلاستیک تولید شده در جهان بازیافت می شود. ما یک سیستم صنعتی پیرامون محصولاتی ساخته‌ایم که برای چند دقیقه راحت طراحی شده‌اند و جوامع و اکوسیستم‌ها را برای مدیریت عواقب آن برای نسل‌ها واگذار کرده‌ایم.

در نتیجه، چالش های آب و هوایی کنونی در نهایت یک بحران بقای روزمره است. این نه تنها در افزایش دمای انتزاعی، بلکه در فشار سیستم هایی که ما را تغذیه می کنند و خشک شدن شیرهایی که ما را حفظ می کنند، احساس می شود. ما مزارع، آب شیرین و سواحل خود را به حد مطلق خود سوق می دهیم.

سازمان خواربار و کشاورزی گزارش داد که دسترسی به آب شیرین تجدیدپذیر برای هر نفر در دهه گذشته هفت درصد کاهش یافته است. با افزایش جمعیت و خشک شدن کره زمین، تجمل تولید بدون فکر مسیر خود را طی کرده است. هر ماده‌ای که برای تولید انتخاب می‌کنیم، هر زنجیره تامینی که می‌سازیم، اکنون یک محاسبات با ریسک بالا در بقای منابع است.

اینجاست که جلبک دریایی، تکشاخ طبیعت، به میزان قابل توجهی سزاوار توجه بیشتری است. این یک منبع صنعتی خارق‌العاده با پتانسیل مقابله با چندین چالش به طور همزمان است.

جلبک دریایی می تواند در محیط های دریایی بدون رقابت برای زمین های کشاورزی یا تکیه بر آبیاری آب شیرین رشد کند. ترکیبات طبیعی آن را می توان به موادی با کاربرد در بسته بندی، منسوجات، جوهر، مصالح ساختمانی و محرک های زیستی کشاورزی تبدیل کرد. همچنین می‌تواند مواد مغذی اضافی را از آب‌های ساحلی جذب کند و بسته به نحوه کشت و مدیریت آن، به جذب کربن کمک کند.

شرکت ها در حال حاضر در حال بررسی این احتمالات در عمل هستند. Living Ink جوهرهای مبتنی بر جلبک را به عنوان جایگزینی برای رنگدانه‌های پتروشیمی معمولی توسعه می‌دهد، در حالی که سایر محققان و تولیدکنندگان در حال آزمایش بسته‌بندی، منسوجات و سایر مواد بر پایه جلبک دریایی هستند. برخی از این کاربردها همچنین دارای خواص عملکردی فراتر از پایداری هستند، از جمله زیست تخریب پذیری و در فرمولاسیون مواد خاص، مقاومت طبیعی در برابر شعله.

پیشنهاد اقتصادی مستحق توجه یکسان است. جلبک دریایی می تواند به ایجاد صنایع تولیدی جدید، ایجاد شغل و تنوع بخشیدن به زنجیره های تامینی که به شدت به نهاده های مشتق شده از نفت وابسته هستند کمک کند.

این فرصت به ویژه جالب است زیرا مزایای آن می تواند در بین شکاف های سیاسی و اقتصادی جذاب باشد. یک ابتکار زیست محیطی که مشاغل خانگی ایجاد می کند و محصولات رقابتی تجاری را توسعه می دهد، باید پیشنهادی جذاب برای هر کسی باشد که به شکوفایی اقتصادی علاقه دارد.

در اینجا یک سوال بزرگتر در مورد اینکه چقدر برای چیزهایی که مصرف می کنیم ارزش قائل هستیم وجود دارد. اقتصاددانان آن را جنبه خارجی می نامند. قیمت خرده‌فروشی یک محصول اغلب هزینه‌های مرتبط با آلودگی، آسیب اکوسیستم، دفع، و بار مرتبط با مالیه عمومی را حذف نمی‌کند. یک بطری پلاستیکی ده سنتی ممکن است در صندوق‌ها ارزان به نظر برسد، اما جامعه در نهایت هزینه‌هایی را جذب می‌کند که هرگز در برچسب قیمت آن ظاهر نمی‌شوند.

تصور کنید که «دست نامرئی» آدام اسمیت به تولیدکنندگان برای ایجاد موادی با ارزش زیست‌محیطی مثبت پاداش می‌دهد و سرمایه‌گذاران را تشویق می‌کند تا کسب‌وکارهایی را حول بازیابی منابعی ایجاد کنند که در غیر این صورت به هدر می‌رفتند. ما می‌توانیم به ایجاد صنایع کاملا جدید، تقویت اقتصاد محلی و دسترسی مصرف‌کنندگان به محصولات بهتر کمک کنیم.

جایگزین چرخه گرانی از آسیب زیست محیطی، کمبود منابع و عدم قطعیت سلامت عمومی است.

این یک مشکل جهانی با عواقبی است که به هر خانواده ای می رسد. آبی که می نوشیم، غذایی که می خوریم و محصولاتی که می پوشیم از طریق زنجیره های تامین بین المللی و اکوسیستم های مشترک به هم متصل هستند. آلودگی از مرزها عبور می کند و اختلالات زیست محیطی در یک منطقه می تواند بر معیشت هزاران مایل دورتر تأثیر بگذارد. ما نمی توانیم از طریق جغرافیا یا وابستگی سیاسی خود را از این پیامدها مصون بداریم.

مصرف کنندگان همچنین تأثیر قابل توجهی بر سرعت وقوع این تحول دارند. ما شاهد تغییر اولویت‌ها بوده‌ایم که کل صنایع را تغییر شکل داده است، از گسترش شیر گیاهی گرفته تا بازار رو به رشد مواد جایگزین در مد. هر تصمیم خرید سیگنالی در مورد اینکه مردم برای چه چیزی ارزش قائل هستند و کسب و کارها باید چه چیزی تولید کنند، ارسال می کند. من می خواهم که مصرف کنندگان به یک محصول نگاه کنند و بپرسند: از چه چیزی ساخته شده است، پس از استفاده به کجا می رود و چگونه بر بدن ما تأثیر می گذارد؟

من معتقدم جلبک دریایی نشان دهنده یک فرصت فوق العاده و تجاری است. گام بعدی مستلزم اعتقاد مردمی است که قدرت حرکت بازارها را دارند. هیئت مدیره شرکت ها و سیاست گذاران باید مواد جایگزین را در دستور کار استراتژیک خود قرار دهند و مجموعه فرصت های خود را گسترش دهند، که باید با کاهش وابستگی به سوخت های فسیلی، انعطاف پذیری را بهبود بخشد.

من به اتاق‌های ارائه بسیاری رفته‌ام که اولین پاسخ آن‌ها این است که «این عجیب یا دیوانه‌کننده است.» اما با فروکش کردن داستان و حقایق، مشخص می‌شود که جلبک دریایی پتانسیل تبدیل‌پذیرترین محصول زندگی ما را دارد.

ما توانایی علمی، استعداد کارآفرینی و منابع طبیعی برای شروع این انتقال را داریم. آنچه باقی می ماند، تمایل به برداشتن اولین قدم و فراتر رفتن از شک و تردید اولیه است. موادی که برای ساختن آینده خود انتخاب می کنیم در نهایت به تعیین سلامت جوامع ما و انعطاف پذیری اقتصادی که پشت سر گذاشته ایم کمک می کند.

جان سوکاس مدیر عامل و یکی از بنیانگذاران Norfolk Green Ventures است، یک شرکت سرمایه گذاری خصوصی که بر فناوری اقیانوس، نوآوری های جلبک دریایی و راه حل های آب و هوایی پایدار متمرکز است. همه دیدگاه ها متعلق به نویسنده است.