سلول‌های مادرتان می‌توانند تمام عمرتان را در مغزتان بمانند

سلول های مادر ما ممکن است زمانی که در رحم هستیم خود را در بدن ما بگنجانند و تا آخر عمر در بدن ما بمانند.

سلول های مادرتان ممکن است زمانی که جنین بودید به مغز شما نفوذ کرده باشند. سپس به نظر می رسد که این سلول های بیگانه، یا «ریزکیمری»، زندگی می کنند و طیف وسیعی از کارها را حتی در سنین پیری انجام می دهند.

هینا چودری از دانشکده پزشکی ایکان در کوه سینا در نیویورک، که در این تحقیق شرکت نداشت، می‌گوید: این کشف نشان می‌دهد که "مغز هر انسانی احتمالا موزاییک ژنتیکی بیش از یک نفر است."

ما قبلا می دانستیم که سلول هایی از مادرانمان - و سایر اعضای خانواده - در درون خود داریم. تصور می‌شود که این به دلیل عبور بخش کوچکی از سلول‌ها از جفت در حالی است که ما در رحم هستیم، که می‌تواند بر خطر ابتلا به شرایط خودایمنی تأثیر بگذارد، در حالی که در ترمیم بافت نیز نقش دارد.

شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد این سلول‌ها به مغز می‌رسند، جایی که می‌توانند برای دهه‌ها باقی بمانند. اما میزان این و نقشی که سلول ها در آنجا ایفا می کنند، کمتر مشخص بود. سامی کنان در مرکز سرطان فرد هاچینسون در سیاتل می گوید: این به این دلیل است که نمونه های مغز مادر و فرزند آنها برای مقایسه مورد نیاز است و حتی اگر این نمونه ها را داشته باشید، تشخیص سلول ها دشوار است. "آنها معمولا 1 در 100000 هستند."

اکنون کنعان و همکارانش توالی های ژنتیکی را در نمونه های برداشته شده از مغز 37 کودک - از نوزادان تا 14 ساله - به عنوان بخشی از جراحی برای درمان صرع مورد تجزیه و تحلیل قرار داده اند. این ها با توالی های ژنتیکی در سواب های دهان گرفته شده از مادرشان مقایسه شد.

محققان از تکنیکی به نام توالی یابی RNA تک هسته ای برای شناسایی آرایش های ژنتیکی در نمونه هایی استفاده کردند که فقط از کودک یا مادرشان بود. آنها سپس ابزاری را که قبلا توسعه داده بودند به نام Cellector اجرا کردند تا به صورت محاسباتی به دنبال الگوها در داده های توالی بگردند. کنان می‌گوید: «این فقط جادویی بود. داده‌ها را مدل‌سازی می‌کند و می‌گوید «آن سلول در آن مدل قرار نمی‌گیرد، بنابراین احتمالا یک سلول خارجی است».

این تیم سلول های مادری را در 26 کودک از 37 کودک پیدا کردند که هر نمونه به طور متوسط ​​2.2 سلول مادری در هر 100000 کودک داشت. کنعان می‌گوید که احتمالا تعداد بیشتری از این کودکان دارای سلول‌های مادری بودند، اما این روش مواردی را که در آن مادر و کودک دارای گونه‌های ژنتیکی یکسانی بودند را از دست می‌داد.

چودری می‌گوید: «من در مورد این موضوع بسیار هیجان‌زده هستم، زیرا آنها از روش‌های بسیار پیچیده‌ای برای پاسخ به این سؤال استفاده کرده‌اند که «آیا میکروکایمریزم وجود دارد؟»

کنان و همکارانش سلول‌های میکروکایمریک را شناسایی کردند که در بسیاری از انواع سلول‌ها کار می‌کنند، از جمله نورون‌ها (سلول‌های عصبی که اطلاعات را منتقل می‌کنند)، میکروگلیا (سلول‌های ایمنی مغز)، آستروسیت‌ها (که از نورون‌ها پشتیبانی می‌کنند)، الیگودندروسیت‌ها (که غلاف محافظ اطراف نورون‌ها را ایجاد می‌کنند) و سلول‌های اندوتلیال (که رگ‌های خونی را می‌پوشانند).

در بخش دیگری از آزمایش، تیم از Cellector برای تجزیه و تحلیل داده های توالی RNA از سه مطالعه منتشر شده قبلی استفاده کرد. این افراد شامل سنی از جنین 22 هفته ای تا افراد 80 ساله بودند.

این نشان داد که افراد در هر سنی می توانند سلول های میکروکیمری در مغز خود داشته باشند. با این حال، این تعداد با افزایش سن کاهش یافت. این کاهش ممکن است نتیجه آپوپتوز، مرگ برنامه ریزی شده سلولی باشد که سلول های آسیب دیده و قدیمی را حذف می کند.

کنعان می گوید: «این دیوانه کننده است که ما آنها را در نمونه های بارداری پیدا کردیم. «داشتن این یک ویژگی [گسترده] انسانی است، و از اوایل زندگی شروع می‌شود و در کل زندگی ادامه می‌یابد، که ذهن را شگفت‌آور می‌کند.»