سوخت های فسیلی چیست؟

ترکیبات آلی باستانی چه به شکل سنگ خرد شده، گاز بی بو یا مایع سیاه و سفید، به شکوفایی زندگی مدرن کمک کرده است. اما اکنون آنها تهدید می کنند که سیاره را برای بسیاری از گیاهان، حیوانات و انسان ها غیرقابل زندگی می کنند.

اصطلاح جمعی به زغال سنگ، نفت و گاز طبیعی - گروهی از منابع انرژی که حاوی کربن و هیدروژن هستند - اشاره دارد.

آنها زندگی را صدها میلیون سال پیش به عنوان گیاهان و حیوانات زنده آغاز کردند. هنگامی که آنها مردند، در ته اقیانوس ها و باتلاق ها فرو رفتند و در زیر لایه های رسوب تجزیه شدند.

با گذشت زمان، این ماده بیشتر و بیشتر در عمق زمین مدفون شد و آن را در معرض فشار و گرمای فزاینده قرار داد که ترکیب شیمیایی آن را تغییر داد. گیاهان و درختان به زغال سنگ تبدیل شدند، در حالی که پلانکتون ها و جلبک های میکروسکوپی تبدیل به نفت و - اگر گرما و فشار بیشتر شد - به گاز تبدیل شدند.

امروزه سوخت‌های فسیلی را می‌توان در پوسته زمین در سراسر جهان یافت، اگرچه برخی از کشورها - مانند ایالات متحده، عربستان سعودی و روسیه - ذخایر بزرگ‌تری نسبت به سایرین دارند.

زغال سنگ، که در بسترهای زیرزمینی زغال سنگ یافت می شود، از طریق معدن استخراج می شود، در حالی که نفت و گاز، که در مخازن زیر زمین و اقیانوس یافت می شوند، با حفاری قابل دسترسی هستند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

از اوایل قرن نوزدهم، زمانی که کشف و بهره برداری از ذخایر سوخت فسیلی به انقلاب صنعتی منجر شد، استفاده ما از آنها به شدت افزایش یافته است - از سال 1950 تا کنون هشت برابر شده است.

امروزه آنها 80 درصد انرژی مورد نیاز ما را از طریق گرمایش، تولید برق و حمل و نقل تامین می کنند.

ما آنها را به انرژی تبدیل می کنیم یا با سوزاندن مستقیم آنها در کوره هایی که خانه ها و مشاغل ما را گرم می کنند یا در نیروگاه ها برای گرم کردن آب به بخار که سپس برق تولید می کند. وقتی صحبت از حمل و نقل به میان می آید، نفت خام به طیف وسیعی از محصولات مانند گازوئیل، بنزین و نفت سفید که در موتور خودروها، هواپیماها و کشتی ها سوزانده می شود، تصفیه می شود. گاز طبیعی نیز گاهی اوقات برای استفاده در اتومبیل ها و اتوبوس ها فشرده می شود.

اما سوخت‌های فسیلی برای طیف عظیمی از محصولات از جمله فولاد، که با استفاده از ماده‌ای مشتق از زغال سنگ به نام کک و پلاستیک که از پالایش و فرآوری نفت خام و گاز تولید می‌شود، تشکیل شده‌اند، ضروری هستند.

سوخت‌های فسیلی تا حد زیادی بیشترین سهم را در تغییرات آب و هوایی دارند. هنگامی که برای تامین انرژی زندگی مدرن ما سوزانده می شوند، دی اکسید کربن (CO2) را در جو زمین منتشر می کنند که گرما را به دام می اندازد و باعث افزایش دما می شود.

با توجه به اینکه سال 2025 به طور رسمی یکی از گرم ترین سال های ثبت شده است، تأثیر این انتشارات در سراسر جهان احساس می شود. دماهای گرمتر باعث ذوب شدن یخ های قطبی شده و شرایط را برای رویدادهای شدید آب و هوایی - مانند سیل، خشکسالی، آتش سوزی و طوفان - شدیدتر و مکرر می کند.

دانشمندان بر لزوم محدود کردن گرمایش زمین به 1.5 درجه سانتیگراد (2.7 درجه فارنهایت) برای جلوگیری از ایجاد فاجعه بارترین تأثیرات تغییرات آب و هوایی تأکید می کنند. این در توافقنامه پاریس در سال 2015 مطرح شد. در حال حاضر، 194 طرف قرارداد وجود دارد، اما پیشرفت بسیار کند بوده و انتشار کلی همچنان در حال افزایش است.

سه سال پس از توافق کشورها در کنفرانس آب و هوای سازمان ملل در دبی COP28 برای دور شدن از زغال سنگ، نفت و گاز، و پس از اینکه COP قبلی در برزیل نتوانست به اجماع بر سر یک طرح مشخص دست یابد، برزیل اکنون نقشه راهی را ارائه کرده است که هدف آن تبدیل این وعده به برنامه های ملی است.

آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفت: «زمان زیادی گذشته است که انتقال دور از سوخت‌های فسیلی را تابو یا غیرقابل حل تلقی کنیم.»