سیاران مورفی: به دنبال قلب فوتبال گالیک هستید؟ سپس به گریمور نگاه نکنید

قبلا سال دیوانه‌واری بوده است، و این ایده که در یک عصر شنبه در ماه سپتامبر، گریمور مرکز جهان GAA باشد، باورپذیری را به نقطه شکست رساند. اما این بود. نزدیک به 5000 نفر در یک زمین باشگاهی در جنوب مایو حاضر شدند تا تیم میزبان را مقابل کوبی مک‌دونالدز کراسمولینا در مرحله یک چهارم نهایی مسابقات قهرمانی بزرگسالان مایو ببینند. هزاران نفر دیگر به صورت آنلاین تماشا کردند.

آنها در عمق پنج در کنار حصار ایستادند، و گریمور را دیدند که با عملکردی کاملا سخت، تمام قلب و بسیار هوشمندانه، افراد صعود کننده را ناک اوت کرد. احتمال اینکه این آخرین بازی کوبی باشد تساوی بود، اما گریمورها داستان بودند.

آنها فقط چند کیلومتر در داخل مرز مایو هستند، و باشگاه من میل تاون چند کیلومتر در سمت گالوی قرار دارد. میل‌تاون نیمه‌ محله‌ای با Ballyglass است که در مایو قرار دارد، و خارج از محوطه باشگاه، کلیسای سنت پاتریک در Ballyglass نزدیک‌ترین مکان به یک فضای اجتماعی در حوضه آبریز گاریمور است.

نه اداره پست، نه مغازه، نه میخانه وجود دارد. باشگاه GAA گریمور است و گریمور باشگاه GAA است. ما عادت داشتیم هر آخر هفته عید پاک به آنجا می رفتیم و جام تبعیدیان را بازی می کردیم، مسابقاتی که با هدف بزرگداشت و یادآوری همه کسانی از منطقه که مجبور به مهاجرت شده بودند برگزار می شد. ما به سهم خود متضرر شدیم و آنها هم همینطور.

گزارش تصویری از گریمور دیشب.

سگ ها 🪖 غرب وحشی 🥳 فصل تقسیم 📈 pic.twitter.com/PTQkx38HJk — موریس برازنان (@m_brosnan) 20 سپتامبر 2026

این یک رقابت چهار تیمی، دو نیمه نهایی و یک فینال بود، و شرکت کنندگان اغلب میزبان بودند، میل تاون، باشگاهی از مایو که گاریمور در آن لحظه با خنجرهایش کنار نمی رفت، و باشگاهی از گالوی که ما هیچ کینه خاصی نسبت به آن ماه نداشتیم. با معیارهای صلاحیت مانند آن، اغلب پر کردن کارت رقص آخر هفته یک چالش بود. اما 50 سال به طول انجامید، و همیشه یک چک کردن روده در اوایل فصل بود.

بسیاری از فوتبالیست های Milltown اولین بازی خود را در بزرگسالان در آنجا انجام دادند، از جمله برادرم پل، که 30 ثانیه قبل از شروع یک نزاع غول پیکر و پایان بازی معرفی شد. او قسم می خورد که ربطی به او نداشته است، و با توجه به چیزهایی که در طول سال ها در آنجا دیدم، که باعث نزاع بزرگی نشد، مطمئنم که او آن سطح از هرج و مرج را در خود نداشت.

ما آن را دوست داشتیم. آنها یک تراشه بر روی شانه های خود داشتند، آنها هرگز از یک چالش عقب نشینی نکردند، و دوست داشتند از نام های بزرگ در جاده های پشت سر به محل خود استقبال کنند. و وقتی می گویم جاده های پس، شوخی نمی کنم. ما همسایه بودیم، اما به نظر می رسید 10 راه مختلف برای رسیدن به زمین آنها وجود دارد، هیچ کدام مستقیم. وقتی جاده‌ها باریک‌تر می‌شدند و چمن‌ها در وسط ظاهر می‌شدند، خودتان را متقاعد می‌کردید که یک پیچ اشتباهی انجام داده‌اید، و تنها در این صورت است که زمین را در فاصله‌ای دور بالا می‌بینید. حتی در دهه 90، خانه باشگاه چشمگیر بود.

آنها شش عنوان قهرمانی مایو را در 9 سال به دست آورده بودند و در بهار 1982 به فینال باشگاهی در سراسر ایرلند رسیده بودند. میل تاون در سال 1981 قهرمان گالوی شد، اما با دو امتیاز در نیمه نهایی کوناخت را در یک بازی تکراری شکست داد که این شانس را از ما برای بازی در فینال استانی مقابل دوستان و همسایگان خود نداشت. این واقعا خاص بود.

عکس‌های آن سال‌های باشکوه در همه جای آن باشگاه وجود داشت، اما یک پلاک به هفت با شکوه نیز وجود دارد، یادداشتی که به گروهی از نوجوانان دهکده متهم به تجاوز به دلیل بازی فوتبال در زمینی در دهکده در سال 1940 داده شد. آنها به دادگاه در کلرموریس احضار شدند و بدون وکالت قانونی حاضر شدند.

در آنجا دو گزینه به آنها ارائه شد - پرداخت جریمه 1 پوندی یا محکومیت حبس در اسلایگو. یک پسربچه (با بودجه ارائه شده توسط باشگاه GAA) چون پدرش بسیار بیمار بود، پرداخت کرد، اما هفت نفر دیگر گفتند که پول نمی‌دهند و دو روز قبل از کریسمس، آنها را از خانواده‌هایشان گرفتند و به زندان آوردند.

Mayo GAA در سوگ درگذشت رئیس Séamus Tuohy

اوایل این هفته به بیلی فیتزپاتریک، یکی از بهترین بازیکنان تاریخ گاریمور و اسطوره فوتبال مایو گوش دادم که در سال 2008 با یکی از این هفت نفر، پدی پرندرگاست، برای رادیو جامعه Claremorris مصاحبه می کرد.

به عنوان ساعتی از تاریخ اجتماعی، بی نظیر است. کشاورزی، مهاجرت، جیره بندی... و فوتبال، همیشه فوتبال. این نوجوانان که برخی از آنها 15 سال سن داشتند، چند روز خود را در زندان گذراندند و به عنوان قهرمان با آتش سوزی به گریمور بازگشتند. به عنوان یک داستان اصلی باشگاه GAA، باید ضرب و شتم شود، و نگهبانان فعلی آن شعله در روز شنبه به آتش زیادی نیاز داشتند، به ویژه زمانی که مک دونالد در اواخر وقت کراسمولینا را به تساوی کشاند.

در آن لحظه، متوجه شدید من شد. جام تبعیدیان در یک بعد از ظهر خواب آلود عید پاک یک چیز بود. یک چهارم نهایی خانگی، زیر نور، با شهرت بزرگی که در مقابل حریف صف آرایی کرده بودند، چیز دیگری بود. اینجا میدان لمبو در طوفان برفی یا استادیوم علی سامی ین گالاتاسرای یا خانه درد دوندین بود. مقاومت بیهوده بود اینجا زیبایی مرحله یک چهارم نهایی خانگی در مسابقات قهرمانی شهرستانی بود.

آنها که توسط جمعیتی پرشور جذب شدند، کشتی بازو را 0-14 به 0-12 بردند. بازیکن کانتی آنها، اندا هسیون، مرد مسابقه بود و آنها هنوز در مسابقات قهرمانی گلی دریافت نکرده اند. در وحشیانه ترین تصورات آنها، حتی یک خط از جمله ای که می خواهند تغییر دهند وجود ندارد.

یک ساعت طول کشید تا از پارکینگ موقت یک مزرعه همسایه خارج شویم. تصویری که بعد از آن نمی‌توانستم تکان دهم، مربوط به آخرین صحنه در میدان رویاها بود، در حالی که دوربین بزرگ‌نمایی می‌کند و به ما نشان می‌دهد که ماشین‌هایی را که در مسیرهای روستایی در تاریکی به سمت تپه‌ای غیرقابل توصیف در آیووا می‌روند، در تعقیب قلب بیسبال هستند. اگر به دنبال قلب فوتبال گالیک هستید، فکر می‌کنم راه را می‌دانم... در واقع 10 راه مختلف.