شبیه‌سازی‌ها نشان می‌دهند که دروازه پروتئینی انعطاف‌پذیر دسترسی به چین‌های میتوکندری را کنترل می‌کند
بیست و چهار ساعت در روز، هفت روز در هفته، میتوکندری در سلول‌های ما انرژی را از غذایی که می‌خوریم بیرون می‌آورد، که باعث می‌شود بدن ما کار کند. بخش اعظم این کار در امتداد کریستاها اتفاق می افتد - جیب های عمیق در غشای داخلی میتوکندری. برای عملکرد صحیح، کریستاها باید شکل خود را حفظ کنند و در عین حال به دقت کنترل کنند که کدام مولکول وارد و خارج می شود. در ورودی های باریک آنها یک مجتمع پروتئینی به نام MICOS قرار دارد که…
بیست و چهار ساعت در روز، هفت روز در هفته، میتوکندری در سلول‌های ما انرژی را از غذایی که می‌خوریم بیرون می‌آورد، که باعث می‌شود بدن ما کار کند. بخش اعظم این کار در امتداد کریستاها اتفاق می افتد - جیب های عمیق در غشای داخلی میتوکندری. برای عملکرد صحیح، کریستاها باید شکل خود را حفظ کنند و در عین حال به دقت کنترل کنند که کدام مولکول وارد و خارج می شود. در ورودی های باریک آنها یک مجتمع پروتئینی به نام MICOS قرار دارد که به تثبیت این پاکت ها کمک می کند و به عنوان یک فیلتر مولکولی عمل می کند. هنگامی که این معماری مختل شود، عواقب آن می تواند شامل بیماری های عصبی و سرطان باشد.
اما دقیقا نحوه عملکرد MICOS نامشخص باقی مانده است.
متن اصلی (انگلیسی)
Flexible protein gate controls access to mitochondrial folds, simulations suggest
Twenty-four hours a day, seven days a week, mitochondria in our cells churn out energy from the food we eat, which keeps our bodies functioning. Much of this work happens along cristae—deep pockets in the mitochondria's inner membrane. To work properly, cristae must maintain their shape while carefully controlling which molecules enter and exit. At their narrow entrances sits a protein complex called MICOS, which…