شما تور اد شیران را تحریم نمی کنید فقط برای اینکه با یک علامت صلح جذاب به نظر برسید. تحریم ها صدمه می زند

پس از هفته‌ها گفتگوی تب‌آلود درباره تحریم‌ها، ممکن است چیزی یاد گرفته باشیم. تحریم‌ها چیزی فراتر از زدن دکمه «لایک» در یک پست رسانه‌های اجتماعی است. هزینه اصول تحریم ها صدمه می زند. آنها نه تنها به هدف مورد نظر بلکه به مجری آسیب می رسانند. به عبارت دیگر، شما از یک تور ماموت اد شیران صرفا برای اینکه با علامت صلح خود باحال به نظر برسید کنار نمی‌روید. این نه تنها قلب موسیقی شما را می شکند، بلکه احتمالا طرح پرداخت بدهی شما را از بین می برد.

هنگامی که گروه ایرلندی اد شیران، Beoga، تور را به منظور همبستگی با یکی از بازیگران افتتاحیه ترک کرد، رپر آمریکایی مکلمور - که از آن مخاطبان عظیم برای صحبت در مورد فلسطین، نسل کشی و تداوم تلفات زندگی غزه استفاده کرد و به طور خلاصه کنار گذاشته شد - پنج عضو Beoga می دانستند که چه چیزی را قربانی می کنند. نه فقط تماشاگران به اندازه استادیوم و وسایل تور بسیار راحت رویای هر نوازنده، بلکه در یک صنعت به شدت نامطمئن، فرصتی برای برنامه ریزی از قبل، خرید خانه و حتی راه اندازی پانسیون است.

بر اساس میانگین درآمد یک نوازنده تور در آن سطح، می توانیم با خیال راحت فرض کنیم که هر یک از اعضای گروه Beoga بین 4000 تا 7000 یورو در هفته قربانی می کنند.

پس از یک رابطه کاری 10 ساله با شیران - که تور او همچنان ادامه دارد - گروه برای سالهای بیشتری تور و امنیت آماده شد. آنها موضع گرفتند، اما عدم وجود کینه در بیانیه جدایی گروه بود که قابل توجه بود. ما بیش از 10 سال است که با اد دوست بوده ایم و خواهیم بود. ما به گفتگو به عنوان ابزاری برای پیشبرد مصائب مردم فلسطین معتقدیم.

بایکوت برای هوس نیست. به همین دلیل است که بسیاری از سلبریتی ها سوالات سیاسی را منحرف می کنند. آنها "سیاست" نمی کنند، با آرامش می گویند. همه آنها به کار می پردازند - بازیگری یا خوانندگی یا چهره ای خارج از تلویزیون - و در بیشتر موارد به سختی اهمیت می دهند زیرا به هر حال چیزی برای اضافه کردن به مجموع دانش بشری ندارند. اما ما به بعضی ها توجه می کنیم وقتی حرف می زنند چه بخواهند چه نخواهند.

جان بانویل، برنده جایزه بوکر که به شدت در برابر توصیف بایکوت کننده یا سلبریتی مقاومت می کرد، از جشنواره ادبی اسپانیایی در این ماه پس از حذف یک نویسنده آرژانتینی به دلیل اعمال فشار از سوی گروه های دانشجویی طرفدار فلسطین که به مخالفت او با تحریم فرهنگی اسرائیل اعتراض داشتند، کناره گیری کرد. شاید لازم باشد آن جمله را دو بار بخوانید. در واقع بانویل جشنواره ادبی را تحریم کرد زیرا سخنران دیگری به دلیل مخالفت با تحریم فرهنگی تحریم شده بود.

نویسندگان برای فروش کتاب و گذران زندگی به حضور در جشنواره‌ها نیاز دارند، اما بانویل، که احتمالا خود را مردی ثروتمند هم توصیف نمی‌کند، در سن و سالی است که گفتن افکار شما با خطرات کمتری همراه است.

در مقابل، تصور فشار بر فوتبالیست‌های جوانی که تلاش می‌کنند تا یک معضل اخلاقی را که تا حدود 20 دقیقه پیش اکثر جهان از آن طفره رفته‌اند، همدلی کنیم. فریاد زدن درباره تحریم‌ها آسان است - تا زمانی که شامل سال‌های درآمد کوتاه و ناامنی معیشت خاص شما شود، خواه فوتبال باشد یا موسیقی یا نویسندگی.

اد شیران، با وجود تمام قدرت فرهنگی و ثروتش، در مقابل مالک استادیوم رابرت کرافت قرار گرفت، مردی که خوشحال بود از میلیاردها دلار خود به عنوان یک دست و پا زدن استفاده می کند. علایق او شامل بنیاد مبارزه با یهود ستیزی - که با 20 میلیون دلار (17.6 میلیون یورو) تعهد شخصی برای مبارزه با یهودی ستیزی راه اندازی شد - و BDS، کمپین بین المللی بایکوت، سرمایه گذاری و تحریم ها را شامل می شود. تنها راهی که شیرن می‌خواست در آن نبرد پیروز شود، دور شدن از تور بود. زمان نشان خواهد داد که آیا او تصمیم عاقلانه تری را از لحاظ حرفه ای یا شخصی گرفته است.

پس از بازگشت به ایرلند، هشت سال پس از آنکه سناتور فرانسیس بلک لایحه سرزمین‌های اشغالی 2018 را معرفی کرد، می‌توانیم با خیال راحت به خودمان ضربه بزنیم که در نهایت شاهد امضای طرح‌های بسیار ضعیف او در ماه جولای بودیم. این ایرلند را به اولین کشور اتحادیه اروپا تبدیل کرد که ممنوعیت کالاهای شهرک سازی (اما نه خدمات) را تصویب کرد و علیرغم هشدارهای آخرالزمانی در مورد سیاستمداران رشته ای ایالات متحده، آسمان سقوط نکرده است.

در واقع، ده ها کشور دیگر با قوانین، ممنوعیت ها و محدودیت های واردات خود درگیر هستند، از جمله وزیر خارجه بریتانیا، اد میلیبند، که تروریست های شهرک نشین را به «پاکسازی قومی» و دیگر زبان هایی که باعث سرخ شدن مککلمور می شود، متهم کرده است.

ایرلند - که کلمه "بایکوت" را به جهانیان داده است - اصولا تحریم کننده یا تحریم کننده یا لغو یا عقب نشینی بوده است.

در سال‌های 1920-1921، در طول جنگ استقلال، ما شمال اتحادیه‌گرا را با تحریم کالاهای بلفاست توسط دولت هدف قرار دادیم. در دهه 1930، ما آتش جنگ اقتصادی هفت ساله با بریتانیا را با عدم پرداخت مستمری زمین بر اساس توافقنامه 1921 شعله ور ساختیم، که بریتانیا با اعمال تعرفه های وحشیانه بر واردات محصولات کشاورزی ایرلند تلافی کرد و در نهایت تعرفه 88 درصدی را بر گاو اعمال کرد. برای نسل های قدیمی تر، همیشه از آن سال ها با ترس خاصی صحبت می شد.

50 سال دیگر گذشت تا ایرلند شاهد تحریم جدی دیگری بود – این بار با فشار عمومی – زمانی که 11 کارگر ضد آپارتاید Dunnes Stores از رسیدگی به گریپ فروت آفریقای جنوبی خودداری کردند. اعتصاب سه ساله با دولت ایرلند به اولین دولت غربی تبدیل شد که ممنوعیت کامل واردات آفریقای جنوبی را اعمال کرد.

هرکسی که هنوز از اندازه جنبش حمایت از فلسطین در ایرلند گیج شده باشد، فقط باید به آن چراغ چشمک زن در دهه 1980 برگردد. برای اطلاعات بیشتر در مورد قدرت مردم، از یک کانادایی بپرسید.