شما نمی توانید همه چیز را ببینید: مشکل یواشکی با فیلم الیزابت هلمز

بیش از 100 سال پیش، یک فیلمساز اولین فیلم مستند را کارگردانی کرد. از آن زمان تاکنون بحث و جدل شکل گرفته است.

Nanook of the North، Inuit Vérité اثر رابرت فلاهرتی، در سال 1922 نحوه تصور ما از سینما را بازتعریف کرد، اما منتقدان در دهه‌های بعدی او را متهم به صحنه‌پردازی، رویدادهای هیجان‌انگیز و جایگزینی بازیگران به جای افراد واقعی کردند.

در دهه 1980، ارول موریس با «خط آبی نازک»، بررسی مجدد پرونده قتل تگزاس از یک دهه قبل، دنیای اسناد را به هم زد. موریس آنقدر قانع‌کننده این حادثه را بازجویی کرد که منجر به محکومیت ابطال شد - اما تحقیقات کاملا جدیدی را در مورد اینکه چرا او صحنه‌ها را بازسازی کرد، آغاز کرد. دو دهه بعد، مایکل مور نارنجک فارنهایت 11/9 را پرتاب کرد. نگاهی به گناهان سیاست خارجی جرج دبلیو بوش، میلیون‌ها آمریکایی را به سالن‌های سینما آورد، اما برای آنچه مور اغراق‌آمیز یا کنار گذاشته بود، گرم شد.

داستان‌های مرتبط فیلم‌های «یک در میلیون» فیلم‌ساز درباره معضل اخلاقی که با آن مواجه شد و یاد می‌گیرد به سوژه‌اش اجازه دهد راه خودش را پیدا کند.

با این حال، چیزی متفاوت از حس مستند این دهه است، که نه تنها با حقیقت بازی سریع و بی‌پرده انجام می‌دهد، بلکه به سرعت با حقیقت بازی می‌کند و در عین حال حقیقت را موضوع تحقیق خود قرار می‌دهد. مستند رصدی الیزابت هولمز ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم، شما می توانید همه چیز را ببینید، ظاهرا در مورد اینکه هولمز و همسرش بیلی ایوانز چقدر دروغ می گویند، قبلا به دنبال آن نوع دلارهای باکس آفیس شده است که برای فیلم های هیجانی میان بودجه آشناتر است.

مانند پیشینیان خود، YCSE خود را برای پرسش‌هایی در مورد دستکاری باز می‌گذارد، با این واقعیت شروع می‌شود که هر واکنش ظاهرا ناخودآگاه را دو دوربین دنبال می‌کردند، و این واقعیت که هولمز پروژه را آغاز کرد، احتمالا با متخصص روابط عمومی بحران، ریسا هلر، که تقریبا در همان زمان به مصاحبه‌ای نرم در نیویورک تایمز کمک کرد.

اما این بار شک و تردید فراتر از ترس از تحریف موضوع و ویرایش انتخابی است. کل پروژه YCSE توسط افرادی ساخته شده است که در ارائه دروغ ها به عنوان حقیقت تخصص دارند، هر لایه توسط شخصی که برند او فریب است، مانند لازانیاهای سینمایی گریفت ساخته شده است.

هولمز سال‌ها وقت صرف کرد تا رئیس‌جمهورها را فریب دهد تا واقعیتی را که او خلق کرده بود باور کنند، و در این پرتو، چه تعداد از سخنان او را می‌توان صادقانه تلقی کرد؟ آیا او واقعا، برای مثال، «اولین کیست؟» را متوجه نشد؟ یا اینکه فیلدر با به چالش کشیدن او در کاری که ماشین ترانوس در واقعیت نمی توانست انجام دهد به چه چیزی دست می یافت؟ فیلدر از داستان های تخیلی به حقیقت گذرانده است - یک فصل پایانی سریال HBO او، The Rehearsal، به طرز غم انگیزی یک کودک را متقاعد کرد که پدر خود پسر است - و مشارکت او در اینجا نمی تواند جز یک شنل یک دقیقه ای روی تمرین پوشانده شود.

آنچه می‌بینیم، چیزی که نمی‌بینیم، جزئیات چگونه سایه انداخته شده است تا همه افراد، از جمله او، چیزی به نظر برسد که شاید نبوده‌اند.

حتی شخصی که به‌عنوان اصیل‌ترین فرد شناخته می‌شود - آماندا سیفرید، جانشین مخاطبی که ما بدون فکر به دستانش اعتماد می‌کنیم - یک شعبده باز ماهر است که برخلاف حضور قبلی در سینما، نویسنده‌ها را با ویلیام راندولف هرست آشنا نکرد، توسط ژان والژان بزرگ شد یا مسابقه‌ای برای تعیین پدر واقعی‌اش در جزیره‌ای یونانی برگزار نکرد. با این حال، به نوعی ما فرض می‌کنیم که او و همه استادان همکارش در اینجا به ما می‌گویند که واقعا چه اتفاقی افتاده است. منظورم این است که یک مستند است. چرا آنها در غیر این صورت انجام می دهند؟

فیلدر و اوپنهایم حقیقت را موضوع مستند خود قرار دادند - "شما می توانید همه چیز را ببینید"، عنوان به ما قول می دهد - و سپس در هر مرحله آن را پر کردند. این گواهی بر قدرت آن‌ها به‌عنوان فیلم‌ساز است که ما با اعتماد به نفس خودمان به آنچه که هولمز می‌خواهد با فیلدر انجام دهد پی برده‌ایم، در حالی که اغلب از آنچه فیلدر اخیرا با ما کرده است غافل هستیم. همانطور که مت پیرس، روزنامه‌نگار و مفسر کهنه‌کار اخیرا در Substack نوشت، فیلدر در پایان فیلمش می‌گوید: «من فقط سعی می‌کنم دقیق باشم.»

این بدان معنا نیست که این فیلم سرگرم کننده نیست، پر از شگفتی های لذت بخش و در پایان، یک مراقبه قانع کننده در مورد واقعیت و زودباوری. همچنین به این معنی نیست که ما علامت نیستیم.

در یک سطح، شاید هیچ یک از اینها مهم نباشد. چرا وقتی همه چیز در تئاتر بسیار خوب است، چقدر «واقعی» است؟ با این حال، نیروی صریح فیلم دقیقا از آن دسته بندی مستند ناشی می شود. دقیقا همان فیلم را کاملا اختراع کنید و YCSE قدرت زیادی را از دست می دهد. اما مهم‌تر از آنچه که مستند برای فیلدر انجام می‌دهد، این است که فیلدر برای مستند یا برای مستند انجام می‌دهد. چنین زمان خوبی در خطر تبدیل این مقوله، که در حال حاضر مهم‌ترین رسانه تحقیقی ماست، به وسیله‌ای مهیج‌تر برای چشمک زدن پست‌مدرن، شاید نه عالی است.

توسعه در اکوسیستمی که در آن حقایق مشترک از قبل هوا را به هوا می کشند.

در چنین زمینه‌ای، سایر انتقادات سریع و بی‌سابقه‌ای که در این فصل علیه اسناد مطرح شد - تصمیم الکس گیبنی برای ایجاد و استقرار آواتار سخنگو از ایلان ماسک با استفاده از کلمات خودش در ماسک، یا بکارگیری هوش مصنوعی آوا دوورنی برای جان بخشیدن به عکس‌های آرشیوی در The 14th - مانند پکادیلو به نظر می‌رسد. و با این حال همه به عنوان بخشی از یک مجموعه از سوالات آمده است.

مستند وارد یک حساب دوگانه شده است، هم از نظر تکنولوژیک در این عصر دیپ فیک، با توجه به اینکه چقدر می توان به راحتی چیزی را واقعی جلوه داد، و از نظر اخلاقی، با توجه به اینکه در دوره ای از حقیقت اتاق پژواک چقدر سخت تر است که بدانیم «واقعی» در وهله اول چیست.

در این باتلاق، یک طنز بیشتر: فیلمی که عمدتا فیلمنامه‌نویسی شده است، اما ممکن است تصویر واقعی‌تری ارائه دهد. علی جی از زمانی که او و ساشا بارون کوهن که در میان او ناپدید شده بودند، دو دهه پیش با حماقت محکوم‌شده‌اش با رهبران عمومی در HBO روبرو شدند، چیزی را از دست داده است، و آنچه را در پس ادب یک افسر ATF، یک جراح ژنرال و دونالد ترامپ نهفته است، نشان داد.

و با این حال، در بهترین حالت، بارون کوهن در فیلم جدیدش هنوز تمام اهداف معنوی مستند بزرگ فصل را دنبال می کند، تنها بدون اینکه پشت سپر محافظ آن کلمه پنهان شود. علی جی: من کی هستم؟ آزمایش آزمایشگاهی که بارون کوهن در سریال Showtime در سال 2018 آغاز کرد، آمریکا کیست؟ شاید تعجبی نداشته باشد که نزدیک به یک دهه پیش در آن برنامه کار با او و آموختن از او، یکی از ناتان فیلدر بود که هم قدرت احتراق آشکار کردن حماقت روی صفحه را درک کرد و هم اگر فقط وانمود کنید همه چیز چقدر واکنش شیمیایی انفجاری تر خواهد بود.

واقعی بود

هر دوره ای برند مستندی را می یابد که شایسته آن است. در زمانه‌ای که اطلاعات نادرست و تئوری‌های توطئه بی‌وقفه وجود دارد، زمانی که هیچ‌کس چیزی را که او (یا الگوریتم‌شان) تنظیم نکرده است باور نمی‌کند و همه در برابر تلاش‌های دیگران برای تغییر عقیده‌شان مقاومت می‌کنند، وقتی هر فردی «حقیقت» خودش را می‌گوید و دهه‌ها نسبی‌گرایی حقایق عینی را به یک داستان خنده‌دار تبدیل کرده است، YCSE برای بهتر یا بدتر، کار ما است.

فیلم دریچه جدیدی را باز می کند، بسیار خوب، نه روی هلمز، بلکه به روی ما، در میان خرابه های پست مدرن مانند یک ملوان فروخته شده که هنوز با این واقعیت کنار نیامده است که کشتی اش از بین رفته است، تلوتلو می زند. شما می توانید همه چیز را ببینید یک عکس فوری جذاب از وضعیت اجتماعی ما است. من فقط مطمئن نیستم که یک مستند است.

این داستان در شماره 12 نوامبر مجله هالیوود ریپورتر منتشر شد. برای اشتراک اینجا را کلیک کنید.