"شهر ذهن آگاهی" بوتان واقعیتی تاریک را پنهان می کند

در 22 سپتامبر، تشرینگ توبگی، نخست وزیر بوتان، در مجمع عمومی سازمان ملل متحد بر سر تریبون قرار گرفت و فروش مستقیمی را به سرمایه گذاران خارجی ارائه کرد. او به رهبران جهان گفت: "من امروز نه به عنوان نخست وزیر، بلکه به عنوان یک فروشنده در مقابل شما ایستاده ام." برای چت نث تیمسینا، سخنرانی توبگی عمیقا شخصی بود.

تیمسینا 20 ساله بود که او و خانواده اش در اوایل دهه 1990 پس از امضای "فرم مهاجرت داوطلبانه" از بوتان جنوبی اخراج شدند. او در سال 2009 در نیویورک اسکان داده شد و از آن زمان به این ایالت زنگ زده است. تیمسینا که فقط 250 مایلی از مقر سازمان ملل فاصله داشت، فقط نیمی از آدرس توبگی را تماشا کرد. او گفت: "من دیدم که او فقط در مورد GMC صحبت می کند، که احساس می کنم راه دیگری برای ایجاد مزاحمت در محل زندگی جمعیت نپالی زبان در بوتان است."

GMC در بخش وسیعی از جنوب بوتان، منطقه ای که جوامع بزرگ نپالی زبان، از جمله هزاران خانواده که در اوایل دهه 1990 اخراج شدند، در حال توسعه است. The Haunting Land Under the City Tobgay به سازمان ملل گفت که بوتان خواهان تحول اقتصادی بدون از دست دادن «آنچه بوتان، بوتان است» است. اما فرهنگ چه کسی آن هویت را تعریف می کند؟ در فوریه 1989، بوتان، تحت سیاست «یک ملت، یک مردم»، نپالی را از مدارس جنوب حذف کرد.

دیده‌بان حقوق بشر گزارش داد که نپالی‌های قومی چنین اقدامات «بوتان‌سازی» را حمله به هویت فرهنگی خود می‌دانستند که به تظاهرات‌های گسترده کمک می‌کرد. سپس دولت بوتان شروع به مجبور کردن جامعه نپالی زبان به طور کامل از کشور کرد. در سال 1997، آژانس پناهندگان سازمان ملل گزارش داد که حدود 92000 پناهجوی بوتانی در هفت اردوگاه در نپال به علاوه 15000 نفر دیگر در خارج از کمپ ها زندگی می کنند.

تا سال 2015، بیش از 100000 پناهجوی بوتانی در هشت کشور غربی اسکان داده شدند که اکثریت قریب به اتفاق در ایالات متحده بودند. این تاریخ اهمیت دارد زیرا GMC نه تنها به عنوان یک منطقه سرمایه گذاری بلکه به عنوان یک مدل برای آینده بوتان معرفی می شود. زبان تبلیغاتی این پروژه حفظ محیط زیست، ارزش‌های بودایی، فناوری، امور مالی و سرمایه‌گذاری بین‌المللی را ترکیب می‌کند و نویدبخش رشد اقتصادی در کنار مراقبت از محیط زیست و رفاه انسان است. با این حال، حتی امروز، نپالی در مدارس جنوب بوتان غایب است.

پروژه‌ای که به‌عنوان توسعه «آگاهانه» به بازار عرضه می‌شود باید به حقوق فرهنگی و تجربه تاریخی مردمی بپردازد که وطنشان در حال تغییر است. موضوع این نیست که آیا بوتان می‌خواهد جنوب را توسعه دهد یا خیر، یا اینکه سرمایه‌گذاران خارجی به یک مرکز اقتصادی جدید در مرز بوتان و هند علاقه‌مند هستند یا خیر. بوتان حق حاکمیتی برای پیگیری توسعه اقتصادی دارد. مشکل این است که زبان یک لوح سفید می تواند تاریخ زمینی را که شهر جدید در آن ساخته می شود، مبهم کند. فروش سخت به سرمایه گذاران خارجی نیز واقعیت زندگی امروز در بوتان را پنهان می کند.

دولت همچنان به بازداشت زندانیان سیاسی با سازمان های بین المللی حقوق بشر در کنار کارشناسان سازمان ملل ادامه می دهد و ده ها تن از آنها را که ده ها سال پس از محاکمه های ناعادلانه، بازداشت های خودسرانه و شکنجه نگهداری می شوند، مستند می کند. کمپین جهانی برای آزادی زندانیان سیاسی در بوتان، یک سازمان مدافع تحت رهبری جامعه، در کنار سایر ناظران بین المللی، همواره نگرانی های عمیقی را در مورد رفتار غیرانسانی با این زندانیان مطرح کرده است. سایر سازمان‌های غیردولتی بین‌المللی نیز در حالی که شهروندان و روزنامه‌نگاران همچنان با اتهامات جنایی، جریمه و جریمه مواجه هستند، هشدار داده‌اند.

شرایط حبس تحت مقررات شدید افترا و امنیت ملی برای اعمال آزادی بیان آنلاین و آفلاین. در ماه‌های اخیر، The Diplomat به طور انحصاری گزارش داد که چگونه بوتان به ناحق ده‌ها پناهجوی سابق را که از خاک ایالات متحده اخراج شده‌اند، پذیرفته است تا آنها را در نزدیکی مرز هند و نپال در بلاتکلیفی رها کرده و عملا آنها را بی‌تابعیت کند. در مقابل این پس‌زمینه بود که توبگی در سخنرانی اخیر خود خواستار «استقلال قضایی» برای GMC شد.

[caption id=attachment_316258 align=aligncenter width=1920] تصویر مفهومی ایجاد شده توسط هوش مصنوعی از شهر ذهن آگاهی Gelephu که در وب سایت رسمی پروژه ارائه شده است. این مدل درآمد قابل توجهی ایجاد کرد و به حفظ سیاست‌های متمایز زیست‌محیطی و فرهنگی کشور کمک کرد، اما اشتغال کافی در بخش خصوصی برای جمعیت در حال رشد و تحصیل‌کرده ایجاد نکرد.

صندوق بین المللی پول (IMF) گزارش داد که بیکاری جوانان در سه ماهه سوم سال 2025 به 17.8 درصد رسید و مهاجرت به بیرون را به عنوان یک نگرانی ساختاری ادامه داد. همچنین هشدار داده است که بوتان برای ایجاد مشاغل بخش خصوصی و حفظ کارگران جوان باید فراتر از بخش های انرژی آبی و کم بهره وری گسترش یابد. این فشار به ویژه در تعداد فزاینده جوانان بوتانی که کشور را در جستجوی فرصت های بهتر ترک می کنند، قابل مشاهده است. پادشاه Jigme Khesar Namgyel Wangchuck حتی در اکتبر 2024 از استرالیا که بزرگترین جامعه بوتان در خارج از کشور است دیدن کرد.

در سیدنی، کانبرا و پرت، او با جمعیت زیادی از مهاجران سخنرانی کرد و از متخصصان جوان خواست تا مهارت‌هایی کسب کنند، پس‌انداز کنند و در نهایت برای کمک به ساختن آینده کشور بازگردند. GMC تا حدی برای مقابله با همین چالش با ایجاد فرصت‌های اقتصادی جدید و جذب سرمایه‌گذاری طراحی شده است که می‌تواند به جوانان بوتانی دلایل بیشتری برای ماندن یا بازگشت بدهد. پادشاهی کوچک هیمالیا بین هند و چین دارای روابط عمیق اقتصادی و استراتژیک با هند است، به ویژه در انرژی آبی و تجارت.

GMC به تیمفو اجازه می دهد تا روابط اقتصادی خود را گسترش دهد و در عین حال این شراکت های دیرینه را حفظ کند. در یک پانل سیاست خارجی دولت هند در ژوئن، شرکت کنندگان جاه طلبی های GMC برای جذب سرمایه گذاری بین المللی را برجسته کردند و در عین حال بر نقش رو به رشد سرمایه گذاری خصوصی هند تأکید کردند.

از این نظر، GMC بخشی از تلاش بوتان برای گسترش خودمختاری استراتژیک پادشاهی در یک منطقه ناآرام است. زمین داران فراموش شده با این حال، بوتان در تلاش است تا سرمایه گذاری خارجی را به سرزمینی مورد مناقشه و غمگین جذب کند - جایی که ده ها شهروند نپالی زبان در قیام ها شکنجه و کشته شدند و تعداد بی شماری دیگر در تبعید بدون بازپس گیری خانه های خود جان باختند.

بنابراین، پروژه GMC خطر تبدیل تاریخ حل نشده را به فرصت سرمایه گذاری شخص دیگری دارد. [caption id=attachment_316256 align=alignleft width=462] قسمت بالای کتاب هاری آدیکاری، که شامل جزئیات اموال مصادره شده توسط دولت بوتان و ارزش های ارزیابی شده آنها است. عکس از تی پی میشرا.[/caption] که در حال حاضر در کلرادو مستقر است، هاری پراشاد آدیکاری، یکی از اعضای سابق مجلس ملی از منطقه تحت تأثیر GMC، در میان هزاران نفری بود که رژیم قبل از اخراج اموال آنها را تصرف کرد.

او در کتاب خود با عنوان «پاکسازی قومی در بوتان: ننگ قرن بیست و یکم» بیان کرد که چگونه خانواده‌اش خانه‌ها، زمین‌های کشاورزی و باغ‌های خود را از دست دادند. او با استفاده از نرخ تورم پیش‌بینی‌شده صندوق بین‌المللی پول در سال 2026، اموال از دست رفته، دارایی‌های تجاری و درآمد از دست رفته خانواده‌اش را در قیمت‌های سال 1990 29.4 میلیون نگولتروم بوتان، معادل تقریبا 204 میلیون نگولتروم (حدود 2.1 میلیون دلار به نرخ ارز فعلی) ارزیابی کرد. در حالی که ادعاهای مالکیت از گذشته از نظر حقوقی و سیاسی پیچیده هستند، وجود آنها خطر ملموسی را برای سرمایه گذاران بین المللی ایجاد می کند.

سرمایه نمی تواند بدون سازوکار شفاف برای رسیدگی به ادعاهای کسانی که مجبور به ترک آن شده اند، به آرامی به سرزمین های در حال توسعه ای که زمانی در معرض جابجایی دسته جمعی قرار داشتند، جریان یابد. بهنو آدیکاری 76 ساله که اکنون در آدلاید استرالیا زندگی می کند، گفت که پس از متهم شدن به خشونت علیه دولت پس از اعتراضات در اوایل دهه 1990، دو سال را در زندان گذراند. برای کمی بیش از دو دهه، او زمینی را که اکنون برای GMC تعیین شده است، خانه خود نامید.

او می‌گوید در زمانی که او دور بود، مقامات فاسد اسنادی جعل کردند تا هفت جریب زمین حاصلخیز و سایر املاک خانواده‌اش را به قیمت ساختگی فقط 51000 نگولتروم، تقریبا 500 دلار تصرف کنند. مادرشوهرش، بنی مایا رای، که در سال 2025 در سن 91 سالگی در آدلاید درگذشت، مدتها آرزوی بازگشت به سرزمین اجدادی خود را داشت و خاطراتی از خانه ای که از دست داده بود را به همراه داشت. [caption id=attachment_316255 align=aligncenter width=1464] بانو آدیکاری در حال شخم زدن زمین کشاورزی خود در منطقه تحت تأثیر GMC در اواسط دهه 1980.

عکس از خانواده آدیکاری.[/caption] برای آدیکاری، وعده GMC برای آینده ای صلح آمیز نمی تواند این تاریخ را پاک کند. او گفت: «اگر سرمایه‌گذاران خارجی در پروژه GMC مشارکت داشته باشند، ما سعی خواهیم کرد به دنبال مشاور حقوقی باشیم تا آنها را پاسخگو کنیم و غرامت زمینی را که دولت بوتان از ما غارت کرده است، پیگیری کنیم. از اردوگاه آوارگان بلدانگی در جاپا، نپال، جایی که نزدیک به 7000 پناهجو همچنان در انتظار راه حلی پایدار به زندگی خود ادامه می دهند، تیلاک رای به عنوان رئیس کمیته بازگرداندن نماینده پناهندگان بوتان (BRRRC)، این پروژه بزرگ را به عنوان یک همکاری مستقیم می بیند.

تداوم بی عدالتی های گذشته رای که GMC را تلاشی برای پاکسازی جنایات رژیم علیه جمعیت نپالی زبان خواند، خاطرنشان کرد که حتی کسانی که در حال حاضر در منطقه آسیب دیده زندگی می کنند از پرداخت غرامت مناسب محروم هستند و به دلیل ترس از مجازات ساکت شده اند. او گفت: «BRRRC از جامعه بین‌المللی می‌خواهد که از تبدیل بوتان به زمین‌های غصب شده اجدادی به یک نمای با فناوری پیشرفته که برای پاک کردن تاریخ ما طراحی شده است، جلوگیری کند. [caption id=attachment_316253 align=aligncenter width=720] تیلاک رای، رئیس BRRRC.

رای و دیگران همچنان خواستار بازگشت از اردوگاه پناهندگان در نپال هستند. عکس از صفحه FB Rai.[/caption] نگرانی‌های رای از آن سوی مرز اکنون توسط افرادی که هنوز در سرزمین آسیب‌دیده در بوتان زندگی می‌کنند تکرار می‌شود. چشم انداز آنجا در حال حاضر تحت یک بازنگری سریع و با هدایت دولتی است.

ماه‌های اخیر تسطیح زمین، پیمان‌های مشارکت شرکتی و پیشرفت ساخت و ساز در سراسر منطقه ویژه اداری را به ارمغان آورده است که با توسعه سنگین در سایت فرودگاه بین‌المللی گلفو در سامتنلینگ، سارپنگ، لنگر انداخته است. این فرودگاه بر روی 552 مالک زمین در وسعت تقریبا 1400 هکتار تأثیر می گذارد و مقامات زمین جایگزین، توکن سازی یا غرامت پولی را پیشنهاد می کنند. اما ساکنان آسیب دیده نگرانی هایی را در مورد تکه تکه شدن زمین، از دست دادن زمین در طول نسل ها و اینکه آیا می توانند در سرپنگ باقی بمانند، ایجاد کرده اند.

در توسعه قبلی فرودگاه، 11 مالک زمین با ابراز نارضایتی از زمین های جایگزین، نسبت به تخصیص زمین جایگزین خود اعتراض کردند. در همین حال، مقامات پیشنهادهایی را برای یک پروژه مسکن 256 واحدی که عمدتا برای خانواده های جابجا شده در نظر گرفته شده است، دعوت کرده اند. بنابراین نگرانی ها به کسانی که دهه ها پیش از جنوب بوتان رانده شده اند محدود نمی شود. مردمی که امروز بر روی زمین مانده اند نیز با سؤالاتی در مورد غرامت، جابجایی و اینکه توسعه برای خانه ها و معیشت آنها چه معنایی خواهد داشت، مواجه هستند.

همانطور که فرودگاه به سمت هدف خود در سال 2029 حرکت می کند، این سؤالات همچنان محور تحول پروژه هستند. آنچه سرمایه‌گذاران باید بدانند وعده اقتصادی GMC به اعتبار بین‌المللی بستگی دارد، اما صندوق بین‌المللی پول قبلا خطرات مالی و مالی قابل توجهی را در ارتباط با این پروژه شناسایی کرده است.

رژیم مالیاتی مستقل آن می‌تواند بر پایه مالیات ملی بوتان تأثیر بگذارد، در حالی که رابطه حقوقی بین GMC و بقیه کشور هنوز در زمینه‌هایی از جمله نیروی کار، کالا و تحرک سرمایه نیاز به توضیح دارد. پرداختن به مسئله پناهندگان مستلزم توقف بوتان توسعه اقتصادی در جنوب نیست. نوسازی اقتصادی و محاسبه تاریخی می توانند با هم پیش بروند.

بوتان می‌تواند یک سابقه تاریخی قابل دسترسی از مناطق جنوبی که تحت تأثیر جابجایی دهه 1990 قرار گرفته‌اند، ایجاد کند، فرآیندی شفاف برای مستندسازی ادعاهای مالکیت و تعیین اینکه کدام ادعاها مبنای قانونی دارند، ایجاد کند، و تاریخ منطقه را به‌جای معرفی منطقه به‌عنوان منظره‌ای دست نخورده که در انتظار دگرگونی است، در مؤسسات فرهنگی و آموزشی خود GMC بگنجاند. رهبران کشور از سرمایه گذاران دعوت کرده اند تا از بنیانگذاران یک شهر جدید باشند. این دعوت با مسئولیتی برای هر دو طرف همراه است.

سرمایه گذاران نه تنها باید بپرسند که GMC چه صنایعی ایجاد می کند، چه مشوق های مالیاتی ارائه می دهد، یا چه بازدهی ممکن است ایجاد کند. آنها همچنین باید بپرسند که وارد چه چارچوب تاریخی و نهادی می شوند. [caption id=attachment_316254 align=aligncenter width=1464] بنی مایا رای در اواسط دهه 1990 در مقابل خانه و دارایی خود در منطقه ای که اکنون تحت تأثیر پروژه شهر ذهن آگاهی قرار گرفته است، ژست می گیرد. عکس از خانواده آدیکاری.[/caption] تیمسینا و دیگران در دیاسپورا شاهد تکرار بی‌رحمانه‌ای هستند که در زمان واقعی آشکار می‌شود: «در حال تماشای آقای.

صحبت های توبگی در مورد ساختن آینده ای در زمینی که از آن اخراج شده بودم، مانند باز کردن یک زخم قدیمی بود که هرگز واقعا برای من و خانواده ام التیام نیافته بود.» اگرچه هیچ کدام از ما در اصل از منطقه تحت تأثیر GMC نبودیم، خانواده های ما در اصل نه چندان دور از آن منطقه زندگی می کردند. ما بچه بودیم که خانواده‌هایمان را مجبور به ترک بوتان کردند و در تبعید بزرگ شدیم و خاطراتی از خانه‌ای که به سختی می‌شناختیم را به همراه داشتیم. ما مخالف توسعه یا سرمایه گذاری در جنوب نیستیم.

اما شهری که به‌عنوان «ذهن‌اندیش» به جهان معرفی می‌شود، نمی‌تواند ادعای آغازی دوباره داشته باشد، در حالی که آواره‌گان این سرزمین و شرایط آوارگی‌شان را خارج از داستان بگذارد. یک دهه بعد، GMC ممکن است به طور کامل عملیاتی شود و هزاران بازدید کننده و سرمایه گذار را به خود جذب کند و بیشتر مردم ممکن است اطلاعات کمی در مورد شرایط قبل از ساخت آن داشته باشند. بسیاری از کسانی که به اجبار از جنوب بوتان آمده اند، از آن زمان زندگی خود را در جای دیگری بازسازی کرده اند و شهروند کشورهای دیگر شده اند، اما هنوز نمی توانند برگردند، حتی به عنوان بازدیدکننده.

فرزندان ما با خاطراتی از بوتان بزرگ خواهند شد که عمدتا از داستان‌هایی که ما به آنها می‌گوییم ناشی می‌شود، و با بزرگ‌تر شدن، این فرصت را خواهند داشت تا خودشان به این تاریخ نگاه کنند. GMC هرچه که شود، داستان چگونگی گرفتن این زمین از کسانی که زمانی آن را خانه می نامیدند، حداقل بخشی از آنچه ما به آنها منتقل می کنیم باقی خواهد ماند. برای سرمایه گذاران در پروژه، این تاریخچه ممکن است با هزینه نیز همراه باشد.