شهر غرق شده جاده ابریشم تاریخ گمشده آسیای مرکزی را نشان می دهد

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

خورشید به سختی طلوع کرده بود، اما الیزاوتا بودرووا، داوطلب غواصی، از قبل به سرعت در حال فرو رفتن در آب های سرد دریاچه ایسیک کول بود، جایی که ویرانه های شهری که زمانی پر رونق برای قرن ها زیر آب مانده بود.

این سکونتگاه در یک مسیر تجاری باستانی بین چین و اروپا قرار دارد، اما اطلاعات کمی در مورد تاریخچه آن یا چگونگی سیل در زیر بزرگترین دریاچه قرقیزستان در حدود 800 سال پیش وجود دارد.

بودروا به همراه تیمی متشکل از 20 دانشمند، با یافته هایی که می تواند درک ما از تاریخ آسیای مرکزی و فراتر از آن را شکل دهد، به کشف گذشته خود کمک می کند.

این مرد 42 ساله با لبخندی به خبرگزاری فرانسه گفت: "دید امروز خیلی خوب نیست، اما امیدوارم بتوانیم مرز این شهرک را پیدا کنیم."

این پروژه که در سال 2024 آغاز شد و توسط آکادمی علوم روسیه تامین می شود، اولین اکتشاف عمده در این سایت از زمان کشف مجدد آن در قرن 19 است.

این شهرک در قلب جاده ای قرار دارد که زمانی جاده ابریشم بود، مسیری تجاری که چین را از قرن دوم قبل از میلاد به دریای مدیترانه متصل می کرد. تا اواسط قرن 15.

اگر چه اغلب با عشایر مرتبط است، اما قرقیزستان کنونی در طول تاریخ خود محل سکونت تمدن های متعددی بوده است، از جمله سلسله های ترک که بین اروپا و چین تجارت می کردند.

ماکسیم منشیکوف، مدیر اکسپدیشن، که هدایت قایق را بر عهده داشت، درباره ویرانه ها گفت: «این در واقع یک نقطه کور در تاریخ است، حتی اگر درست در مرکز آسیای مرکزی باشد.

وی افزود: "این فصل بسیار مهمی در تاریخ بشریت است، زیرا این دوره ای بود که شرق و غرب را در قرون وسطی به هم پیوند داد. جاده ابریشم صرفا تاریخ یک منطقه نیست، بلکه تاریخ اوراسیا به عنوان یک کل است."

گمان می رود بخشی از جاده ابریشم که در زمان وجودش از این سکونتگاه می گذشت، تحت کنترل قراخانیان، سلسله ای ترک که از قرن نهم تا اوایل قرن سیزدهم بیشتر آسیای مرکزی را تحت کنترل داشتند، بوده است.

محققان بر این باورند که این شهر که نام و جمعیت آن مشخص نیست، ممکن است تا پنج کیلومتر مربع (نزدیک به دو مایل مربع) را پوشش داده باشد.

تعیین دقیق بقایای آن دشوار بوده است.

اما آثار دو گورستان کشف شده در این مکان نشان می دهد که این گورستان در اوایل اسلامی شدن منطقه ساخته شده اند.

در میان بقایای کشف شده یک ساختمان عمومی تزئین شده، احتمالا یک مسجد، حمام عمومی یا مدرسه مذهبی وجود داشت.

پس از چند ساعت شستشوی بستر دریاچه، غواصان با غنائم خود به زمین خشک بازگشتند: بقایای استخوان های حیوانات و تکه های سفال.

ویکتور پوزدنیاکوف، غواص و دستیار آزمایشگاه در تیم اعزامی، گفت: «استخوان‌های کشف شده به باستان‌شناسان امکان می‌دهد تا رژیم غذایی و سن بقایای بقایای آن‌ها و همچنین رژیم غذایی مردمی که در این منطقه زندگی می‌کردند را تعیین کنند.»

این جوان 22 ساله افزود: "سفال ها به ما امکان می دهد تاریخ کشف ها را تعیین کنیم و دوره تقریبی را دقیق تر تعیین کنیم. و البته درک کنیم که کجا، چگونه و با چه روشی تولید شده است."

در پایه، آثار با دقت حفظ، فهرست‌نویسی و ثبت می‌شوند.

در میان کسانی که وضعیت بهتری داشتند، یک دیگ اتاقک مخصوص کودکان بود که به «تواک» معروف بود.

منشیکوف، با اشاره به این که شاهدی بر زندگی روزمره در این شهر است، گفت: «در واقع، این ها هنوز هم امروزه در آسیای مرکزی و قفقاز استفاده می شوند.

اگرچه این سایت از قرن نوزدهم برای محققان شناخته شده است، اما تنها در سال های اخیر توسط تیم های روسی و قرقیزستانی به طور سیستماتیک کاوش شده است.

محققان امیدوارند که کار آنها درک تاریخ آسیای مرکزی را بهبود بخشد.

منشیکوف با اشاره به ویرانه های عمدتا حفظ شده یک شهر روم باستان که در اثر فوران کوه وزوویوس در سال 79 پس از میلاد مدفون شده بود، گفت: «می توانید این تحقیق را با تحقیقات پمپئی مقایسه کنید.

او گفت: "آنها تمدن و فرهنگ بسیار توسعه یافته ای داشتند. و در یک لحظه، طبیعت به سادگی همه آن ها را نابود کرد."

آنچه شهر را در زیر ایسیک کول غرق کرد یک راز باقی مانده است.

در میان تئوری‌ها این است که این سکونتگاه در پی رانش زمین به کف دریاچه فرو رفت، یا اینکه به تدریج توسط یک «سد تکتونیکی» - سدسازی طبیعی یک بدنه آبی که می‌توانست پس از زلزله رخ دهد، زیر آب فرو رفت.

آندری استرلنیکوف، زمین شناس آکادمی علوم روسیه، گفت که علت احتمالی آن "فاجعه لرزه ای گذشته" بوده است.

دکتری مهندسی نانو از دانشگاه دلفت. محقق منتشر شده و داور مجلات. بینش علمی را به استانداردهای محتوا می رساند. نمایه کامل →