شورش: شورش واقعی قرون وسطایی که الهام بخش فیلم جدید اندرو گارفیلد بود

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

The Uprising، درام قرون وسطایی به کارگردانی پل گرین گراس و با بازی اندرو گارفیلد، قرار است پاییز امسال در سینماها اکران شود. این فیلم از شورش دهقانان 1381 در انگلستان الهام گرفته است.

خلاصه داستان این استودیو، قیام را به عنوان یک "شورش علیه ظلم پادشاه ریچارد دوم" نشان می دهد که گارفیلد رهبری "ارتشی از مردم را برای رویارویی با قدرت پادشاه در مبارزه برای عدالت و بقا دارد." با این حال، گزارش های قرون وسطایی از قیام، شورشیان را به عنوان وفادار به ریچارد توصیف می کنند.

Anonimalle Chronicle، روایتی ناشناس قرن چهاردهمی که در کلیسای سنت مری در یورک توسط یک شاهد عینی احتمالی شورش نوشته شده بود، گزارش داد که شورشیان یک کلمه کلیدی میان خود داشتند. چالش این بود که "هالدس [با چه کسی] شما را نگه می دارد؟" - که پاسخ مناسب این بود "Wyth King Richarde و Wyth the trew communes [مشترک ها]." گفته می‌شود هر کس پاسخ اشتباهی بدهد اعدام شده است.

پس اهداف شورشیان در فیلم چه بود و چرا آنها به ظاهر تا این حد به پادشاه وفادار بودند؟

قیام 1381 تا حدودی ناشی از نارضایتی گسترده از فساد دولتی بود. ریچارد در سال ۱۳۷۷ تنها در ۱۰ سالگی به سلطنت رسید. سلطنت جوان او عمدتا توسط عمویش، جان گانت، و مشاوران سلطنتی نظارت می شد.

جنگ صد ساله (1337-1453) بین انگلستان و فرانسه برای آرمان انگلیسی بد پیش می رفت و تاج نیاز به جمع آوری پول داشت. به شکل جدیدی از مالیات تبدیل شد. «مالیات‌های نظرسنجی» که بسیار نامحبوب بود، سه بار در پنج سال (1377، 1379 و 1381) افزایش یافت که آخرین آنها باعث قیام شد.

وقایع نگاران قرون وسطی همدردی چندانی با شورشیان نداشتند. با این حال، حتی Anonimalle Chronicle گزارش داد که به نظر می‌رسد این مالیات «به درستی یا صادقانه جمع‌آوری نشده است، بلکه از مردم فقیر و نه ثروتمندان به سود و مزیت کل جمع‌آوران گرفته شده است».

شورشیان خود پادشاه را سرزنش نکردند، بلکه اطرافیان او را که این پول را به اشتباه خرج کرده بودند، سرزنش کردند. این یک تاکتیک سیاسی رایج در انگلستان قرون وسطی بود: منتقدان دولت مشاوران فاسد پادشاه را مقصر می دانستند.

در یک مجلس در سال 1376 در دوره ادوارد سوم، ادعا شده بود که افراد مختلف "بدون اطلاع پادشاه ثروت و گنج او را در دست دارند".

شکایات مشابهی در سال 1381 مطرح شد. Anonimalle Chronicle گزارش داد که شورشیان گفتند که برای نجات پادشاه "و نابود کردن خائنان به او و پادشاهی" قیام کرده اند.

شورشیان اهداف خاصی را در سر داشتند. آنها کاخ ساووی در لندن متعلق به گانت را به همراه اموال خانگی وی ویران کردند. هنری نایتون در وقایع نگاری معاصر خود توضیح داد که چگونه یکی از شورشیان یک تکه نقره خوب را در آنجا دزدید - فقط توسط شورشیان دیگری که گفتند "آنها عاشق حقیقت و عدالت بودند، نه دزد و دزد."

شورشیان برج لندن را محاصره کردند و توانستند وارد آن شوند. از جمله، آنها اسقف اعظم کانتربری، سیمون سادبری، که صدراعظم انگلستان نیز بود، و سر رابرت هیلز، خزانه دار انگلستان را دستگیر کردند و سر بریدند. شورشیان هر دو نفر را مسئول مستقیم مالیات های نظرسنجی می دانستند.

توماس والسینگهام، یک راهب قرن چهاردهمی در ابی سنت آلبانز، این سوال را مطرح کرد که چگونه شورشیان توانستند آنها را از برج بیرون بکشند. او ادعا کرد که 600 مرد مسلح و 600 تیرانداز در آنجا مستقر هستند - و آنها را به بزدلی متهم کرد و گفت که آنها "مایلند که بیشتر شبیه مرده به نظر برسند تا زنده" در اجازه دادن به شورشیان برای گرفتن مقامات.

هنگامی که پادشاه در نهایت با شورشیان در مایل اند ملاقات کرد، Anonimalle Chronicle گزارش داد که گفته می شود آنها در برابر او زانو زده اند و می گویند: "به ارباب پادشاه ما ریچارد خوش آمدید، اگر شما را خوشحال می کند، و ما هیچ پادشاه دیگری جز شما نخواهیم داشت."

شکایات شورشیان بسیار فراتر از فساد دولتی بود. آنها همچنین خواهان پایان دادن به همه رعیت بودند.

رعیت ها مجبور بودند زمین را برای اربابان خود کار کنند و با محدودیت های قانونی زیادی برای زندگی خود مواجه بودند. رعیتی تحقیرآمیز تلقی می شد و دهقانان به شدت از آن رنجش می بردند.

شورشیان خواستار پایان دادن به غیرقانونی شدند - یک مجازات قانونی سخت که به این معنی بود که هر کسی از نظر فنی مجاز بود یک جنایتکار غیرقانونی را بکشد. آنها همچنین خواستند که هیچ اربابی جز خود پادشاه وجود نداشته باشد. که کالاهای کلیسا بین مردم محله تقسیم شود. و این که رعیت وجود نداشته باشد، بلکه همه مردم آزاد باشند.

آنها همچنین سوابق مکتوب را هدف قرار دادند. Anonimalle Chronicle گزارش داد که آنها "همه دفترهای ثبت و یادگاران ریاست خانه را سوزاندند" که در کاخ لمبث پیدا کردند. و آنها بار معبد را ویران کردند، از جمله "بسیاری از اثاثیه که وکلا در بازداشت نگه داشته بودند."

شاه ریچارد جوان بسیاری از خواسته های شورشیان را پذیرفت. نایتون توضیح داد که چگونه پادشاه منشوری را تحت مهر بزرگ خود "اعلام می کند که همه افراد در قلمرو انگلستان باید آزاد باشند." اما پس از سرکوب قیام، این منشور «لغو، لغو و بی ارزش شناخته شد».

شورشیان نتوانستند به بسیاری از اهداف خود دست یابند. این قیام به شدت سرکوب شد و بسیاری از رهبران آن محاکمه و اعدام شدند. وات تایلر، یکی از رهبران کلیدی شورش، توسط ویلیام والورث، شهردار لندن، در اسمیتفیلد کشته شد.

با این حال، شورشیان صدای خود را پیدا کرده بودند، صدایی که در سراسر انگلستان طنین انداز شد. به هر حال، مالیات های نظرسنجی متوقف شد - و برای قرن ها دوباره احیا نمی شد. رعیت که قبلا در حال زوال بود، پژمرده شد و مرد.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.