شوهرم بعد از سال ها رفت و آمد از خانه شروع به کار کرد. انتظار نداشتم اینقدر ازدواج ما را تغییر دهد.

با حسن نیت از نویسنده من سال ها در خانه کار کرده بودم در حالی که شوهرم چندین شب در هفته را به مسافرت می گذراند.

وقتی او شروع به کار از راه دور کرد، من تنها همراه روزانه او در خارج از تماس های ویدیویی شدم.

ما باید بین زندگی حرفه ای و ازدواجمان مرزهایی ایجاد می کردیم. در ماه‌های سخت پس از کووید، شوهرم، مارک، زمانی که یک شرکت بزرگ‌تر شرکت او را خرید، اخراج شد. او به سرعت شغل دیگری پیدا کرد - ساعت ها دورتر، در شمال نیوجرسی - و به جای جابجایی، رفت و آمد می کرد، دو یا سه شب در هفته را در هتل ها می گذراند و جمعه ها از خانه کار می کرد.

به‌عنوان یک هنرمند و نویسنده، از قبل تمام وقت از خانه کار می‌کردم و ریتم جدید هفته کاری او را دوست داشتم. زمانی که مارک دور بود، تمام سطوح خانه را تصاحب کردم: میز ناهارخوری برای نقاشی، میز دوم صنایع دستی که چند قطعه را در دست داشتم. نویسنده با هنر خود میز ناهارخوری را در اختیار گرفت. با حسن نیت از نویسنده پنج‌شنبه‌ها پروژه‌هایم را از روی میز پاک می‌کردم و چیزی بهتر از سالادهایی که در غیاب او می‌خوردم – فلفل یا سینی پنه‌های پخته شده – درست می‌کردم، در حالی که سگ‌ها پشت در منتظر صدای ماشین او در خیابان بودند.

روزهای جمعه، زمانی که مارک از خانه کار می‌کرد، لپ‌تاپم را به کافی‌شاپ می‌بردم تا پیشنهادات خود را بنویسم و ​​پست‌هایم در شبکه‌های اجتماعی را برنامه‌ریزی کنم و به او اجازه بدهم خانه کوچکمان را اداره کند.

سپس، در پایان سال گذشته، آخرین شرکت او نیز خریداری شد. برای بدترین شرایط، منتظر ماندیم تا ببینیم این فروش چه معنایی برای ما خواهد داشت. آیا شرکت جدید مردی را که تمام آن قبض های هتل را جمع آوری کرده بود حفظ می کند؟ مارک رزومه خود را به روز کرد و منتظر ماند. چند ماه بعد، خبر برگشت: دیگر رفت و آمد نداریم. او می توانست تمام وقت از خانه کار کند. با یک بطری بارلو جشن گرفتیم.

ما آشیانه های خالی بودیم

زمان به نظر سودمند بود: پسر ما به تازگی نقل مکان کرده بود. مارک میزش را از اتاق خواب ما بیرون آورد و به اتاق یدکی کیپ کاد کوچک دو خوابه ما رفت. دری را به او داد که بتواند پشت سرش ببندد.

سپس واقعیت به وجود آمد.

بسیاری از زوج‌ها مجبور شده‌اند با هم از خانه کار کنند، اما بیشتر آنها هشدارهایی دریافت می‌کنند، یا حداقل به آرامی وارد آن می‌شوند. ما هیچ کدام را نگرفتیم. یک هفته مارک در حال رفت و آمد بود و خارج از هتل زندگی می کرد. دفعه بعد او به طور تمام وقت در خانه کوچک ما کار می کرد. و من دیگر فقط همسر او نبودم. من همکار او، تنها همراه ناهار او و تنها شاهد یک روز بد او بودم، اغلب در زمان واقعی. شوهر نویسنده از خانه شروع به کار کرد و او باید سگ ها را ساکت نگه می داشت. با حسن نیت از نویسنده چیزی که به نظر یک پول بادآورده بود به یک پازل لجستیکی تبدیل شد.

ساکت نگه داشتن سگ ها در طول تماس های زوم خود. پاک کردن هنر من هر روز عصر به جای اینکه یک قطعه در اواسط فرآیند باقی بماند، تمام سطوح را از بین می برد. عادت داشتم طبق برنامه خودم با صدای بلند در مسیر سواری پلوتن غرغر کنم و اگر نوشته ای خوب پیش می رفت، ناهار را یک ساعت عقب می انداختم. روزهای مارک بر اساس برنامه ای بود - یک ناهار مشخص، یک توقف سخت در عصر.

دفترش در بود. مال من این کار را نکرد. او در فضای کاری من قدم می زد و از او می پرسید که آیا می تواند ماکارونی های باقی مانده را بخورد یا به سگ ها غذا داده ام، درست در حالی که من می خواستم یک جمله محوری را بیان کنم. چند روزی دوش گرفتن و اصلاح برای او اختیاری شد، که دقیقا دستور العملی برای عاشقانه نبود.

هر دو عصبانی شدیم

یک شکاف اجتماعی هم وجود داشت. من دائما از خانه بیرون می رفتم - باشگاه کتاب، خرید، پدیکور، کافی شاپ. مارک این کار را نکرد، به جز اینکه سگ‌هایمان را در جنگل پشت خانه‌مان راه انداخت. او می توانست یک هفته فقط من و سرهای سخنگو را روی صفحه اش ببیند.

هر دو عصبانی شدیم به نظر می رسد که نزدیکی های مداوم شما را برای شریک زندگی خود مشتاق نمی کند. می دانستیم که باید چیزی بدهیم.

بنابراین ما قوانینی را وضع کردیم. نمی توانستم در دفتر بگیرم، اما وقتی نمی خواستم حرفم را قطع کنند، شروع به پوشیدن یک بند قرمز کردم. من مذاکره کردم که هنر را یک شبه، در حد محدود، کنار بگذارم. آن شب‌ها شروع به خوردن سینی تلویزیون کردیم و بین صبح تا بعد از ظهر یک مجسمه کوچک را جابه‌جا می‌کردیم. روی سطل غذای سگ، بنابراین هیچ کدام از ما دو بار به آنها غذا ندادیم. هدفون پلوتن را گذاشتم و از ایجاد صداهای دردناک خودداری کردم. ما برای سرویس تحویل کیت غذا ثبت نام کردیم و هرکسی که کارش را زودتر تمام کرد شام را شروع کرد.

ما شب‌های انفرادی ساختیم - شب‌های پسرها در آبجو برای مارک، شب‌های فیلم با دخترمان برای من - و یک شب قرار هفتگی ایستاده، تا بتوانیم «خارج از محل کار» با یکدیگر روبرو شویم. ما مشتاقانه منتظر آن شب های قرار ملاقات بودیم، دوش گرفتن (غیر قابل مذاکره) و لباس پوشیدن به مناسبت - و پشت سر گذاشتن کار.

زندگی کاری ما، مانند ازدواج ما، همیشه در حال تکامل است. ما یاد گرفته ایم که به تغییرات متمایل شویم. یک قسمت دیپلماسی، یک قسمت آزمون و خطا. با این روحیه، من از فضای آرام در آخرین شب ملاقاتمان استفاده کردم تا اشاره کنم که یک استودیوی هنری مستقل در حیاط خلوت ما ممکن است گام بعدی در تکامل ما باشد. مارک فقط سرش را تکان داد و لبخند زد اما عاقلانه متعهد نشد.

مقاله اصلی را در Business Insider بخوانید