شیاطین دوباره به دنبال ناجی؛ تئاتری برای تحقق رویاهای رقبا!
حالا تئاتر رویاها به صحنه کابوس‌های هوادارانش تبدیل شده.
به گزارش فوتبال ۳۶۰، اگر اولدترافورد همان «تئاتر رویاها» باشد، این روزها ترسناک‌ترین صندلی‌اش، همان جایگاه معروف سرالکس فرگوسن است. شاید استفاده از لقب تئاتر رویاها برای توصیف وضعیت فعلی منچستریونایتد چندان خوشایند جلوه نکند. حالا رویاهای برایتون، لیورپول، تاتنهام، بورنموث و استون ویلا در اولدترافورد به واقعیت تبدیل می‌شود و در سوی دیگر، ارواح و کابوس‌ها به سراغ صاحب‌خانه آمده‌اند. تئاتر رویاها برای حریفان است و تونل وحشت برای منچستری‌ها.
مایکل کریک در حالی برای همیشه از کارینگتون جدا شد که در ۳۲ مسابقه روی نیمکت منچستریونایتد نشست. مسیر با امیدواری شکل گرفت اما در ادامه به داستانی آشنا و البته ترسناک رسید. ۱۶ قسمت نخست حضور او، شبیه شروع خوش فیلم‌ها بود. در این گونه داستان‌ها در همان دقایق ابتدایی، همه‌چیز را به نفع قهرمان داستان پیش می‌رود و تماشاگر دلش نمی‌خواهد پایانی متفاوت برایش بسازد.
پیروزی مقابل منچسترسیتی، آرسنال، فولام، تاتنهام، اورتون، کریستال پالاس، استون ویلا، چلسی، برنتفورد و ناتینگهام فارست، مجموعه‌ای از نتایج امیدوارکننده بود و هواداران را به پیدا شدن راه نجات از ویرانه اولدترافورد امیدوار کرد. ۱۱ برد، ۳ تساوی و تنها ۲ شکست مقابل لیدز و نیوکاسل. آمار اجازه داد برای مدتی خبری از صحبت درباره اشباح و طلسم‌های قدیمی نباشد. انگار بالاخره کسی راه مقابله با هیولاهای این خانه را یافت.
کریک ۱۶ مسابقه نخست را در قامت چهره‌ای موقت پشت سر گذاشت و در همان روزها بحث درباره ماندن یا رفتنش و انتخاب سرمربی جدید ادامه داشت. شروع دوران رسمی حضورش هم نشانه‌ای از ادامه همان روزهای خوش می‌نمود. منچستریونایتد در ورزشگاه آمکس با ۳ گل از سد برایتون گذشت. به نظر می‌رسید طلسم شکسته و قرار است این بار داستان متفاوتی رقم بخورد.
اما فصل دوم، روی دیگری از ماجرا را نشان داد. دیگر خبری از آن شروع امیدوارکننده نبود. فصل نخست با شکست مقابل هال‌سیتیِ تازه‌صعودکرده پایان یافت. کم‌کم سروکله قربانیان یونایتد در نیمه نخست داستان پیدا و جای قهرمان و قربانی عوض شد.
منچسترسیتی، برایتون، فولام، تاتنهام، بورنموث، چلسی و استون ویلا در مقطع قبلی مقابل کریک شکست خوردند و حالا دوباره کابوس یونایتد نام گرفتند. انگار همه آن پیروزی‌ها تنها وقفه‌ای کوتاه در یک چرخه تکراری به حساب می‌آمدند. منچستریونایتد چند هفته به آینده امید داشت و بعد دوباره به همان نقطه تاریک بازمی‌گشت.
شاید ترسناک‌ترین بخش این داستان، نه شکست مقابل یک تیم خاص، بلکه تکرار شدن همان اتفاقات باشد. هواداران بعد از چند نتیجه خوب تصور می‌کنند بالاخره قرار است دوران تازه‌ای شکل بگیرد و بلافاصله بار دیگر با همان پرسش قدیمی روبه‌رو می‌شوند؛ آیا این بار واقعاً چیزی تغییر کرده؟
حالا باید منتظر ادامه این ماجرا ماند. آیا مصیبت‌های جید، بوید، فاطیما و تابیتا در سریال «فرام» بالاخره به پایان می‌رسد یا منچستریونایتد از این کابوس تکراری برمی‌خیزد؟ در اولدترافورد، فعلاً کسی نمی‌داند قسمت بعدی چه سرنوشتی دارد اما یک چیز روشن است؛ تئاتر رویاها مدت‌هاست برای صاحبانش به تونل وحشت تبدیل شده.