صافی کف پا ممکن است به نئاندرتال ها کمک کرده باشد که در حین حمل بارهای سنگین پایدار بمانند

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

به احتمال زیاد نئاندرتال ها کف پای صافی داشتند. ولی اصلا عیب نبود. در عوض، این نتیجه یک استراتژی عملکردی دقیق برای کاهش تنش ضربه تحت بارهای سنگین و به حداکثر رساندن پایداری در مناطق کوهستانی یا ناهموار بود.

این تنها یکی از یافته‌های حاصل از مطالعه‌ای است - منتشر شده در مجله تکامل انسان - که برای اولین بار شکل بیرونی سه‌بعدی کل پاشنه نئاندرتال‌ها را تجزیه و تحلیل کرد و آن را با گونه ما، هومو ساپینس، مقایسه کرد.

ماریا جووانا بلکاسترو، استاد دانشگاه علوم زیستی و زیست شناسی، بولوو، استاد دانشگاه علوم زمین شناسی و زیست شناسی، توضیح می دهد: «پای انسان یکی از ساختارهای آناتومیکی است که تاریخ پیچیده تکاملی ما را به بهترین شکل نشان می دهد، و در میان استخوان هایی که از آن تشکیل شده است، پاشنه پا نقش مهمی ایفا می کند: این اولین ساختاری است که هنگام راه رفتن زمین را لمس می کند، ضربه را از بین می برد و نیروهایی را منتقل می کند که ما را به جلو می راند. مطالعه را هماهنگ کرد.

بنابراین تجزیه و تحلیل سه بعدی پاشنه های فسیلی پسرعموهای باستانی ما، نئاندرتال ها، به ما این امکان را می دهد که هم سازگاری بیومکانیکی فوق العاده ای را برای مقاومت در برابر بارهای سنگین و زمین های ناهموار و هم تأثیر زندگی مدرن و کفش بر روی پاهایمان برجسته کنیم.

محققان پاشنه‌های هفت فرد از گونه‌های هومو نئاندرتالنسیس را با پاشنه‌های ۶۴ فرد هومو ساپینس، از شکارچیان-گردآورنده دوران پلیستوسن گرفته تا کشاورزان عصر آهن، تا جمعیت شهری پساصنعتی که در مجموعه مستند استخوان‌شناسی انسان در گورستان استخوان‌شناسی مستند شده در گورستان استخوان‌شناسی انسانی نگهداری می‌شوند، تجزیه و تحلیل و مقایسه کردند. برای انجام این کار، آنها تکنیک‌های مورفومتری هندسی سه بعدی پیشرفته را برای مدل‌های دیجیتالی به‌دست‌آمده با اسکن لیزری و توموگرافی کامپیوتری اعمال کردند.

نتایج نشان دهنده تفاوت های واضح و شگفت انگیز است. اول اینکه در مقایسه با پاشنه های انسان مدرن، پاشنه های نئاندرتال ها کوتاه تر، پهن تر و بلندتر بودند. اما یکی از شگفت انگیزترین جنبه ها مربوط به وضعیت و پایداری پای نئاندرتال است.

تجزیه و تحلیل هندسی نشان می‌دهد که وضعیت پای نئاندرتال‌ها معمولا پرونیشن را نشان می‌دهد. علاوه بر این، این مطالعه یک قوس طولی جانبی پایین‌تر را در نئاندرتال‌ها نشان می‌دهد که انعطاف‌پذیری و تحرک بیشتری را در قسمت مرکزی پا ارائه می‌دهد. به طور خلاصه، نئاندرتال ها کف پای صاف داشتند و از این وضعیت برای به حداکثر رساندن ثبات و کاهش استرس ضربه تحت بارهای سنگین استفاده می کردند.

بلکاسترو تأیید می‌کند: «استحکام پاشنه، ساختار کلی بدن نئاندرتال‌ها را منعکس می‌کند که با توده استخوانی و عضلانی قابل توجه و سطح فعالیت بدنی بسیار شدید مشخص می‌شود». این ویژگی‌های فیزیکی نشان‌دهنده سازگاری با هدف ارتقای ظرفیت تحمل بار بیشتر در پشت پا و تحرک بالا در زمین‌های ناهموار است.

با نگاهی به گونه ما، محققان مشاهده کردند که شکارچیان ماقبل تاریخ انسان‌های خردمند - که مسافت‌های طولانی را با پای برهنه یا با کفش‌های نرم سفر می‌کردند - پاشنه‌هایی با ویژگی‌های استحکام بیشتر به نئاندرتال‌ها نسبت به جمعیت‌های پساصنعتی مدرن نشان دادند.

افرادی که در قرون گذشته زندگی می‌کرده‌اند، به دلیل سبک زندگی کم تحرک و استفاده همیشگی از کفش‌های سفت و بسته، پاشنه‌های بسیار ضعیف‌تری دارند. این به این دلیل است که استفاده از کفش‌هایی با کفی سفت، حرکات وارونگی و انحرافی پا را محدود می‌کند و مچ پا را سفت می‌کند: نشانه‌ای واضح از گراسیل شدن اسکلتی به دلیل کاهش شدید محرک‌های بیومکانیکی طبیعی است.

بلکاسترو توضیح می‌دهد: «مورفولوژی اسکلت ما نه تنها محصول یک برنامه ژنتیکی سخت‌گیرانه است، بلکه پیامد محرک‌های فیزیکی و عادات زندگی روزمره ما نیز هست». بنابراین، نتایج این مطالعه کمکی اساسی برای درک بهتر چگونگی حرکت اجداد ما در محیط طبیعی خود و باز کردن چشم اندازهای جذاب برای گفتگو بین انسان‌شناسی تکاملی و ارتوپدی بالینی است.

ریتا سورنتینو و همکاران، پاشنه نئاندرتال: چگونه شکل بیرونی پاشنه نئاندرتال به طور منحصر به فردی با انسان مدرن متفاوت است، مجله تکامل انسان (2026). DOI: 10.1016/j.jhevol.2026.103887

اطلاعات مجله: مجله تکامل انسان

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →