صعود جی دی ونس

تقریبا همه جمهوری‌خواهانی که با آنها صحبت می‌کنم، به شدت با پست «سونامی آبی» که توسط معاون رئیس‌جمهور جی. او گفت: «دلیل واقعی شکست ما تقریبا برای همه آشکار است. دلیل شکست ما جنگ است. اگرچه من مشتاقانه آن استدلال را تأیید می‌کنم، اما همچنان ضروری است که به اصطلاح اعتماد مغزی به حزب جمهوری‌خواه – پس از نابودی سیاسی روز سه‌شنبه به آن برچسب پوزخند نزنیم – درک کند که چرا پیامدهای آن جنگ برای جمهوری‌خواهان کریپتونیت سیاسی بود.

اول و مهمتر از همه، این تأثیر منفی گسترده ای بر طبقه کارگر کشور ما دارد - حوزه ای که طبق نظرسنجی اخیر PEW، 60 درصد از بزرگسالان کشور ما را تشکیل می دهد. به عبارت دیگر، اکثریت رای دهندگان در ایالات متحده از طبقه کارگر هستند. اما آیا کسی که در دولت ترامپ مسئول است شخصا کسی را از طبقه کارگر می شناسد؟ آیا آنها در حالی که غنائم خود را در ارزهای دیجیتال، مراکز داده و استراحتگاه های لوکس به زودی ساخته می شوند، به این افراد فکر می کنند؟ بله، این شاید کمی بدبینانه باشد. اما ممکن است سزاوار آن باشد که کسی از فکر کردن دریغ می‌کند

با توجه به این واقعیت که از هر 10 رأی دهنده، 9 نفر مدت ها قبل از انتخابات روز سه شنبه، هزینه زندگی را به عنوان یک نگرانی اصلی شناسایی کردند. رای دهندگان چک دستمزد دریافتند که این نگرانی تبدیل به یک واقعیت تنبیهی شده است زیرا جنگ با ایران باعث افزایش مداوم قیمت بنزین، سوخت دیزل، مواد غذایی و کالاهای اساسی شد. برای چندین دهه، اکثر آمریکایی ها حزب دموکرات را حزب آمریکایی های یقه آبی معرفی می کردند. سپس، وقتی حزب به طور فزاینده ای شیفته نخبگان و فناوری بزرگ شد، کمپین ترامپ و ونس وارد عمل شد و با موفقیت مانتو یقه آبی را انتخاب کرد.

اما امسال، از آنجایی که دولت ترامپ اراده نئومحافظه‌کاران و فشار آنها برای جنگ را بر سر نیازهای مردم در اولویت قرار داد، این فیلمنامه دوباره تغییر کرد. به حدی که اگر کسی با چشمان بسته به سخنرانی های پیروزی که سه شنبه شب ایراد می شود گوش می داد، قسم می خورد که نکات صحبت از دوران ریگان را می شنوید که آرمان های عامیانه را ترویج می کند که با همه طبقه کارگر صحبت می کند.

در کمال تعجب هیچ کس، جمهوری خواهان بسیاری از آن رای را در عصر سه شنبه به دموکرات ها پس دادند. همانطور که شان فاین، رئیس اتحادیه کارگران اتومبیل روز چهارشنبه گفت: "من همیشه این را می گویم: ببینید، ما جمهوری خواه نیستیم، ما دموکرات نیستیم، ما مستقل نیستیم. ما از افرادی حمایت می کنیم که از ما حمایت می کنند." همانطور که جمهوری خواهان با این موضوع دست و پنجه نرم می کنند، حزب مشکل بزرگ دیگری هم دارد: ژنرال Z. همانطور که نظرسنجی پشت سر هم نشان داد، از هر 10 رأی دهنده زیر 30 سال، هفت نفر به دموکرات ها رأی دادند. این یک انفجار نیست. این ناقوس مرگ است.

آیا ممکن است هیچ کس در دولت کسی را از آن نسل نشناسد، به غیر از نوزادان و بچه های پولدار خود، که در تقلا برای پرداخت صورت حساب ها هستند، و بدبین هستند که هرگز، هرگز رویای آمریکایی را که به آنها وعده داده شده بود، محقق نخواهند کرد؟ اگر این کار را می‌کردند، می‌دانستند که میلیون‌ها شهروند ژنرال Z در آنجا وجود دارند که در حال حاضر از ذهنشان ترسیده‌اند.

اگر جمهوری خواهان امیدوارند در سال 2028 فرصتی برای حفظ کاخ سفید و پس گرفتن برخی از کرسی های مجلس و سنا داشته باشند، به یک قهرمان جدید نیاز خواهند داشت - کسی که گوشش را از قبل به طبقه کارگر، محرومان و رای جوانان داشته باشد. ونس درد آن جوامع را می داند زیرا زندگی آنها را سپری کرده است. او یک نپو بچه نیست. او ثروتمند بزرگ نشد. بیشتر از آن، ونس با تنها 42 سال سن، با چهار فرزند خردسال، تقریبا از هر فرد دیگری در دولت به جمعیت شناسی ژن Z نزدیکتر است.

از آنجایی که تحقیقات پس از مرگ برای جمهوری خواهان ادامه دارد، عاقلانه است که بدانیم به شدت به تغییر دریا نیاز است. زمان آن فرا رسیده است که کنترل بیشتر ماشین سیاسی را به ونس و تیمش واگذار کنیم. دیر یا زود، برای دستیابی به پیروزی، باید تمام باتوم های سیاسی را از دست داد. رای یقه آبی ها در حال حاضر به دموکرات ها برگشته است. برای حزب جمهوری خواه، یا گوش دادن، یادگیری، تصدیق و همدلی، تکامل یا نابودی است. داگلاس مک کینون از مقامات سابق کاخ سفید و پنتاگون است.