صفر خالص چیست و آیا بریتانیا در مسیر دستیابی به آن است؟

دستیابی به "صفر خالص" استراتژی کلیدی جهان برای مبارزه با تغییرات آب و هوایی است که عواقب جدی برای مردم و طبیعت در سراسر جهان دارد.

اما اجماع سیاسی در مورد سیاست‌های صفر خالص بریتانیا از بین رفته است و احزاب محافظه‌کار و اصلاح‌طلب اکنون آنها را بسیار دشوار و گران می‌دانند.

صفر خالص به معنای متعادل کردن مقدار گازهای «گلخانه‌ای» گرمایش سیاره‌ای است که توسط فعالیت‌های انسانی تولید می‌شود و مقداری که به طور فعال از جو حذف می‌شود.

عملا این بدان معناست که دیگر به مقدار کل این گازها در جو اضافه نمی شود تا تغییرات آب و هوایی را محدود کند.

گازهای گلخانه ای شامل دی اکسید کربن (CO2) و متان است. سطح آنها در جو به دلیل فعالیت های انسانی، از جمله سوزاندن سوخت های فسیلی، از بین بردن جنگل ها و کشاورزی، به سرعت در حال افزایش است.

در عمل، کاهش این گازهای گلخانه ای به معنای تغییر از زغال سنگ، نفت و گاز به منابع انرژی پاک تر مانند انرژی باد و خورشید است.

همچنین شامل استفاده از فناوری‌های سبز مانند وسایل نقلیه الکتریکی و پمپ‌های حرارتی برای جایگزینی خودروهای بنزینی یا دیزلی و دیگ‌های گاز است.

بنابراین انتشار گازهای گلخانه ای باقیمانده باید با چیزهایی مانند کاشت درخت، احیای زمین های ذغال سنگ نارس یا استفاده از ماشین آلات برای حذف CO2 از هوا مطابقت داشته باشد.

اما محدودیت هایی برای این تکنیک های "حذف کربن" در مقیاس و هزینه وجود دارد. به همین دلیل است که بیشتر تمرکز بر کاهش شدید انتشار گازهای گلخانه ای در وهله اول است.

جهان به دلیل انتشار گازهای گلخانه ای بشر در حال گرم شدن است، که با به دام انداختن انرژی اضافی در جو نزدیک سطح زمین، دمای جهانی را افزایش می دهد.

این امر موج های گرما و آب و هوای شدید و همچنین ذوب یخ ها و افزایش سطح دریاها را به همراه دارد.

در سال 2026، بریتانیا گرم ترین تابستان خود را تجربه کرد که طبق گفته اداره هواشناسی، تغییرات آب و هوایی 130 برابر بیشتر شده است.

با هدف جلوگیری از بدترین این تأثیرات، نزدیک به 200 کشور توافقنامه تاریخی پاریس را در سال 2015 امضا کردند. هدفی برای رسیدن به صفر خالص در سطح جهانی در نیمه دوم قرن تعیین شده بود.

حدود 140 کشور خارجی اهداف خالص صفر خود را دارند که تقریبا سه چهارم انتشار جهانی و 80 درصد جمعیت جهان را پوشش می دهد.

به طور گسترده پذیرفته شده است که کشورهای ثروتمندتر باید قبل از کشورهای فقیرتر به صفر خالص برسند، که اغلب منابع کمتری برای روی آوردن به فن‌آوری‌های پاک‌تر دارند و در طول تاریخ کمتر به تغییرات آب و هوایی کمک کرده‌اند.

افزایش سطح دریا احتمال سیل در ساحل را در هنگام طوفان افزایش می دهد

انتشار گازهای گلخانه ای بریتانیا به شدت کاهش یافته است: بر اساس داده های خارجی، در سال 2025، 54 درصد کمتر از سال 1990 بود.

این رقم فقط شامل انتشار گازهای گلخانه ای در بریتانیا می شود و نه از محصولات تولید شده در خارج از کشور و وارداتی.

دولت های متوالی بریتانیا متعهد شده اند تا سال 2050 به صفر خالص برسند و این هدف در سال 2019 به قانون تبدیل شد.

برای کمک به تحقق این امر، دولت فعلی کارگر متعهد شده است:

افزایش سریع تولید باد و خورشید برای دستیابی به "قدرت پاک" تا سال 2030

پایان دادن به فروش خودروهای جدید تمام بنزینی و دیزلی تا سال 2030

یارانه پمپ های حرارتی الکتریکی برای جایگزینی دیگ های گاز

سرمایه گذاری در فناوری برای جذب و ذخیره CO2

توافق پاریس چیست و چرا 1.5C اهمیت دارد؟

اجرای این سیاست ها در دولت سر کیر استارمر آغاز شد و توسط نخست وزیر اندی برنهام ادامه یافت.

با این حال، تصمیمات اخیر برخی از دوستداران محیط زیست را به این پرسش واداشته است که آیا دولت همچنان می تواند به اهداف خود دست یابد یا خیر.

تایید میدان گازی جکداو در دریای شمال

کاهش سرمایه گذاری برنامه ریزی شده در پمپ های حرارتی و جذب کربن، خارجی برای پرداخت هزینه های دفاعی

برگزاری مشاوره برای تضعیف اهداف خودروهای الکتریکی

حمایت صدراعظم از باند سوم در هیترو

در ماه ژوئن، مشاور مستقل دولت، کمیته تغییرات آب و هوا (CCC)، هشدار داد که بریتانیا "به اندازه کافی سریع حرکت نمی کند"، خارجی به سمت صفر خالص.

با این حال، جان هیلی، صدراعظم، در سخنرانی بودجه پاییز خود، در خارج از کشور گفت که دولت "به طور متزلزل" به این هدف متعهد است.

تاسیسات پمپ حرارتی در حال افزایش است اما کمتر از هدف باقی می ماند

هنگامی که ترزا می، نخست وزیر سابق محافظه کار، هدف خالص صفر سال 2050 بریتانیا را در سال 2019 امضا کرد، با حمایت همه احزاب اصلی از پارلمان عبور کرد.

اما این اجماع سیاسی از آن زمان متلاشی شده است. اصطلاح "صفر خالص" اغلب توسط منتقدان برای حمله به اهداف زیست محیطی استفاده می شود، که آنها ادعا می کنند اهداف اقتصادی را بالاتر از آنها قرار می دهند.

اندی برنهام، نخست وزیر کارگر، گفته است که «مصمم» است که ضرب الاجل 2050 را رعایت کند، سیاستی که لیبرال دموکرات ها نیز از آن حمایت می کنند.

در همین حال، حزب سبز خواهان صفر خالص «در اسرع وقت و بیش از یک دهه قبل از سال 2050» است.

این احزاب استدلال می‌کنند که دور شدن از سوخت‌های فسیلی که می‌تواند از نظر قیمت متغیر باشد، به نفع اقتصادی بریتانیاست. همچنین ممکن است با رویدادهای بین المللی مانند جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران، تدارکات متوقف شود.

اما محافظه‌کاران و اصلاح‌طلب بریتانیا می‌خواهند هدف خالص صفر بریتانیا را کنار بگذارند و برنامه‌های کنونی را پرهزینه و دست نیافتنی می‌خوانند.

آنها استدلال می‌کنند که تلاش‌های بریتانیا به‌طور مجزا تفاوت چندانی با تغییرات اقلیمی ندارد، به ویژه به این دلیل که انتشار گازهای گلخانه‌ای بریتانیا بسیار کمتر از کشورهایی مانند چین و ایالات متحده است.

SNP خالص صفر را تا سال 2045 برای اسکاتلند هدف قرار داده است، در حالی که Plaid Cymru ضرب الاجل 2040 را در ولز معرفی کرده است.

هیچ مسیر واحدی به سمت صفر خالص وجود ندارد، به این معنی که قیمت ثابتی وجود ندارد.

اما کمیته تغییرات آب و هوا می گوید که این سیاست تا پایان دهه 2020 به ده ها میلیارد پوند در سال نیاز دارد که انتظار می رود بیشتر آن از بخش خصوصی به جای هزینه های دولتی تامین شود.

تا اوایل دهه 2040، CCC محاسبه می‌کند که صرفه‌جویی ناشی از دور شدن از سوخت‌های فسیلی به سمت فناوری‌های پاک‌تر و کارآمدتر باید از هزینه‌های خارجی بیشتر باشد.

مطالعات متعدد نشان داده است که در سطح جهان، هزینه اقتصادی مقابله با تغییرات آب و هوایی بسیار کمتر از ادامه گرمایش بدون کنترل است، که منجر به خطرات گسترده و فزاینده اقلیم می شود.

با این حال، مانند هر انتقال دیگری، هزینه ها و منافع را می توان به طور نابرابر احساس کرد. برای مثال، در حالی که پتانسیل عظیمی برای مشاغل جدید انرژی پاک وجود دارد، افرادی که در صنعت نفت و گاز مشغول به کار هستند احتمالا تحت تأثیر منفی قرار خواهند گرفت.