صنعت موسیقی برای نفوذ باید از محبوبیت اشتباه جلوگیری کند | نظر

یک آهنگ می تواند به میلیون ها شنونده برسد بدون اینکه تغییری در نحوه شنیدن دنیا داشته باشد. دیگری ممکن است به مخاطبان کوچکی برسد و مردم را تشویق کند تا گروه‌هایی راه بیندازند، داستان‌های ناآشنا بگویند یا جامعه موسیقی بسازند. صنعت موسیقی باید بین این نتایج تمایز قائل شود.

نگرانی من این است که نگاه کردن به جریان‌ها، موقعیت‌های نمودار و درگیری ویروسی به‌عنوان معیارهای اصلی ارزش یک هنرمند، نادیده گرفتن افرادی که می‌توانند آینده را شکل دهند، به خطر می‌اندازد.

این ارقام اهمیت تجاری جریان را نشان می دهد. آن‌ها نمی‌توانند به ما بگویند کدام ضبط‌ها بر نسل دیگری تأثیر خواهند گذاشت.

جریان ها، رتبه بندی نمودارها و مشارکت اجتماعی شواهد مفیدی از توجه ارائه می دهند. خطر زمانی رخ می دهد که آن شواهد جایگزینی برای گوش دادن و قضاوت شود. تصمیم گیری در مورد اینکه چه کسی امضا، تبلیغ یا کتاب شود، باید در نظر داشته باشد که یک هنرمند فراتر از اندازه مستقیم مخاطب چه کمکی می کند.

محبوبیت و نفوذ فرهنگی می توانند همپوشانی داشته باشند. یک موفقیت می تواند زبانی را برای تجربه مشترک به مردم بدهد و یک هنرمند مشهور می تواند درها را به روی دیگران باز کند. اما نفوذ همچنین می تواند به آرامی توسعه یابد، از طریق نوازندگانی که رویکردی را به عاریت می گیرند، شنوندگان در اشعار ناآشنا به رسمیت شناخته می شوند، یا صحنه محلی هویت خود را توسعه می دهد.

این اثرات به توجه فراتر از اولین فعالیت یک نسخه نیاز دارند.

سابقه من در امور مالی باعث می شود که با نیاز به بازگشت احساس همدردی کنم. با این حال، کار بر روی یک مستند درباره تاریخ موسیقی نیوجرسی، این باور من را تقویت کرده است که هر چه تجارت موسیقی بزرگتر شود، مسئولیت آن در قبال فرهنگ حفظ کننده آن بیشتر می شود. نظم و انضباط مالی باید برای هنرمندانی که اهمیت آنها مشخص شود زمان می برد.

من معتقدم The Velvet Underground و Nico نشان می‌دهند که چرا فروش اولیه همیشه تأثیر ماندگار آلبوم را آشکار نمی‌کند. کتابخانه کنگره اشاره می کند که این آلبوم هنگام انتشار از نظر تجاری موفقیت آمیز نبود، اما بعدا بر هنرمندانی از جمله دیوید بووی، پتی اسمیت و R.E.M تأثیر گذاشت. به نظر من، این تاریخ نشان می دهد که چرا صنعت باید به موسیقی اصلی زمان بدهد تا مخاطبان خود را پیدا کند و نشان خود را بگذارد.

این مثال به این معنی نیست که هر نسخه نادیده گرفته شده نقطه عطفی در آینده است. مدیران اجرایی نیز نباید وانمود کنند که می توانند تاریخ را پیش بینی کنند. این نشان می دهد که نیاز به محبوبیت فوری به عنوان اثبات قول ممکن است دقیقا کاری را که انتظارات آشنا را به چالش می کشد حذف کند.

در نظر بگیرید که چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک برچسب، مشارکت زودهنگام را شرط تعیین‌کننده برای حمایت مستمر قرار می‌دهد. یک هنرمند ممکن است دلیلی برای تکرار یک فرمول موفق قبل از ایجاد صدای متمایز داشته باشد. یک مروج ممکن است از اقدامی با دید آنلاین قوی تر به ایجاد یک مخاطب محلی متعهد ترجیح دهد. این انتخاب ها می توانند از نظر تجاری قابل درک باشند در حالی که فرصت های موجود برای موسیقی ناآشنا را محدود می کنند.

عموم مردم در این محدود شدن سهم دارند. یک صدای منطقه‌ای می‌تواند داستان‌ها و تجربیاتی را که یک روند ملی کنار گذاشته است، حمل کند. وقتی تصمیم گیرندگان به هنرمندان فضایی برای توسعه می دهند، شنوندگان فرصت های بیشتری برای مواجهه با دیدگاه هایی فراتر از آنچه قبلا آشنا هستند به دست می آورند. هنگامی که حمایت به شدت به مقیاس فوری بستگی دارد، این فرصت ها ممکن است کاهش یابد.

یک بحث تجاری برای صبر نیز وجود دارد. افزایش کوتاه توجه ممکن است فرصتی ایجاد کند، اما حمایت مستمر به هنرمند این فرصت را می‌دهد تا آن علاقه را به یک رابطه پایدار تبدیل کند. این سوال برای یک مدیر اجرایی باید فراتر از اینکه آیا یک آهنگ امروز در حال گسترش است و اینکه آیا هنرمند منابع و آزادی لازم برای ارائه دلایل ماندن به شنوندگان را دارد یا خیر گسترش یابد.

یک استاندارد گسترده‌تر نیز باید از تبدیل شدن به بهانه‌ای برای سلیقه شخصی یا نوستالژی اجتناب کند. مدیران باید بتوانند توضیح دهند که چرا در یک هنرمند نوید می بینند. شواهد ممکن است شامل بازگشت مخاطبان به اجراها، نوازندگانی که تأثیر خلاق را شناسایی می‌کنند یا شنوندگانی که هنرمندی را در چندین نسخه دنبال می‌کنند، باشد. هیچ کدام اهمیت آینده را ثابت نمی کند. آنها با هم می توانند از یک تصمیم سنجیده تر حمایت کنند.

برچسب‌ها باید سهم مشخصی از بودجه‌های توسعه هنرمند را برای اقداماتی که از طریق شواهد تجاری و قضاوت خلاقانه مستند انتخاب شده‌اند، رزرو کنند، سپس پیشرفت را در چندین نسخه ارزیابی کنند. مروجین باید فرصت های مکرر را برای هنرمندان نوظهور محلی ارائه دهند و پیگیری کنند که آیا مخاطبان بازمی گردند یا خیر. این شیوه‌ها به سرمایه‌گذاری بیمار در تصمیم‌گیری‌هایی که در غیر این صورت خطر جلب توجه فوری را دارند، می‌دهد.

آینده موسیقی مستحق سرمایه گذاری است قبل از اینکه ارزش آن در نمودار مشخص شود.

رندی دومینگوئز تهیه کننده اجرایی و ناشر پروژه تاریخ موسیقی The Jersey Sound است و همه نظرات متعلق به خود نویسنده است.