ضعف‌های آشنای اسکاتلند به‌طور بی‌رحمانه‌ای در مدرسه همه سیاه‌پوستان آشکار شد

بازی جوانمردانه برای همه سیاهان. لااقل این بار تا دقایق پایانی صبر نکردند تا اسکاتلند را کنار بگذارند، آنها را زودتر از آن از بدبختی خارج کردند. رحمتی کوچک، به یک معنا.

بدون درام، هیچ لحظه‌ای از نبوغ همه سیاه‌پوست لازم نیست، هیچ کلاچ تلاشی برای تکان دادن آن در پایان و شکستن قلب‌های اسکاتلندی نیست. آن مشت های مکنده دیرهنگام؟ اونا بدترینن

اینجوری راحت تره شما می دانید با پوسته پوسته کجا هستید. این شکست های نزدیک است که سخت تر است.

اگر قرار است به آل بلکز ببازید، شاید شکست خوردن بهتر از دزدیده شدن باشد، بهتر از اینکه با احساس نارضایتی یا احساس غم و اندوه از آنجا دور شوید بهتر است که شما را غارت کنند.

این یک برچیدن سیستماتیک بود، در دقیقه 51 زمانی که بودن بارت، که اکنون در سن 35 سالگی مانند همیشه نابغه بود، دومین تلاش خود را در روز به ثمر رساند.

بارت اکنون در 50 بار آزمایشی و 148 بازی ملی است. موریفیلد روز شنبه شاهد یکی از بزرگان تاریخ بود. باکلاس، باهوش و بی رحم هر تصوری که اسکاتلند می تواند به 121 سال بدون پیروزی مقابل نیوزلند پایان دهد، توسط بارت و گروه برادرانش زیر پا گذاشته شد. برادران خونی و غیره

Tuipulotu مسئولیت کامل سقوط اسکاتلند را بر عهده می گیرد

در حالی که اسکاتلند محو می شود، نیوزیلند به پیروزی می رسد

نیمه اول یک جشن هیجان انگیز بود، نیمه دوم یک نابودی بود. در وقت استراحت، در حالی که یوان اشمن هت تریک خود را تکمیل کرده بود و موریفیلد تکان می خورد، ریچی مک کاو بزرگ در کناری، درست زیر دروازه رسانه ای ایستاد.

آیا او در فضایی که اسکاتلند پیدا می‌کرد و تلاش‌هایی که به ثمر می‌رساند، رو به خاکستر بود - یا اشمن -؟ آیا او نگران بود که شاید روزی باشد که رکورد سقوط کند؟

آره، نه تلفنش را درآورد و شروع کرد به ضربه زدن به روش مردی که تاکسی سفارش می دهد - البته برای اسکاتلند. مک‌کاو، و هر سیاهی که در پی اوست، در چنین لحظاتی نگران نباشید.

آنها فقط بالا می روند و خود را پشتیبان می کنند. آنها شدت، دقت، قدرت را افزایش می دهند. آنها از اشتباهات می گذرانند و سرعت می گیرند.

نیمه دوم 19-0 به سود آل بلکز بود. این کاری است که تیم های برجسته راگبی انجام می دهند. خارج از خانه مقابل یک تیم خطرناک در مقابل جمعیت پر سر و صدا. آنها سختی ها را در آغوش می گیرند. آنها توسط آن روشن می شوند.

کلمه مورد علاقه دیو رنی، در زمینه راگبی، وحشیانه است، مانند جسمانی وحشیانه، اعدام وحشیانه، وحشیانه در گذاشتن پا روی گلوی حریف و نگه داشتن آن در آنجا. همه اینها در اسکاتلند بازدید شد. نیوزلند بهتر و باهوش تر بود. ضریب هوشی راگبی آنها در سطح متفاوتی بود.

دیو رنی، سرمربی سابق گلاسکو واریرز، از بازگشت موفقیت آمیز به اسکاتلند با آل بلکس لذت برد.

گرگور تاونسند و بازیکنانش بعدا در مورد اینکه همه چیز به کجا رسیده است صحبت کردند. در نیمه اول به اندازه کافی از موقعیت های خود استفاده نکردند، به اندازه کافی کار را برای نیوزلند برای بدست آوردن موقعیت زمین سخت نکردند، در هنگام شکست دوام نیاوردند، نظم و انضباط را ارائه نکردند، مراقب توپ نبودند.

همه چیز درست است، اما حقیقت بزرگتر این است که پس از سه آزمایش نزدیک زیر نظر تاونسند از سال 2017، نیوزلند اکنون مایل ها از اسکاتلند فاصله گرفته است.

تاونسند می تواند در مورد همه چیزهای کوچک و برخی از چیزهای بزرگ صحبت کند که اسکاتلند اشتباه کرده است، اما این چیزها به طور ناگهانی تیم او را تحت تأثیر قرار ندادند. آنها فقط از آسمان بیرون نیامدند. آنها در DNA این تیم هستند. این ناکامی ها را قبلا در شکست و حتی در پیروزی دیده ایم.

حمله اسکاتلند می تواند یک چیز شگفت انگیز باشد، قادر به ایجاد فضا و انجام تلاش های هیجان انگیز در برابر بهترین تیم های روی کره زمین است. آنها این کار را در روز شنبه در برابر All Blacks انجام دادند، آنها این کار را در برابر آفریقای جنوبی در ژوئیه انجام دادند، آنها این کار را در برابر فرانسه و ایرلند در ماه مارس انجام دادند. اینها بازیکنان راگبی خوبی هستند.

تیم های نخبه به دفاع افتخار می کنند - و اینجاست که اسکاتلند در شن های روان غرق شده است. آنها در پاییز گذشته در شکست مقابل پوماس پنج بار تلاش کردند. در پیروزی، آنها 50 امتیاز را به فرانسه زدند، اما 40 امتیاز و 6 تلاش دریافت کردند.

آنها 43 امتیاز مقابل ایرلند و 6 تلاش دیگر به دست آوردند. آنها در تابستان 42 بر 18 به بوکس باختند و شش تلاش دیگر را کنار گذاشتند. آنها پوماها را شکست دادند، اما باز هم ناتوانی آنها در وحشی بودن در آن سوی توپ باعث شد که آنها 38 امتیاز و پنج تلاش را دریافت کنند. این یک ضربه 40 امتیازی دیگر در برابر آل بلکز بود - و شش تلاش دیگر.

در تمام آن تست‌ها لحظات دوست‌داشتنی وجود داشت، اما شعار بزرگ اسکاتلند که به پاییز می‌آمد، تماما این بود که زندگی را برای حریفان سخت کند، اطمینان حاصل شود که هر یاردی که در اختیار داشتند فقط پس از یک نبرد برنده می‌شدند، هر تلاشی که به ثمر رساندند تنها پس از جنگیدن برای زندگی‌شان در مراحل انجام می‌شد.

احساسات ارزشمند و بیانیه ماموریت مهم، اما چهار دقیقه پس از آن در روز شنبه، نیوزیلند کمی حقه بازی در اسکاتلند در یک خط خطی انجام داد و به راحتی به گل رسید.

تکه فریب - دو دونده که یک خط را به عنوان مردان فریب می‌بندند - توسط چند تیم در این فصل انجام شده است. این یک افشاگری نبود اما برای فریب دادن اسکاتلند کافی بود.

کنایه به نام گلزن وارد شد. اسکاتلند می خواست دفاعش شجاع دل باشد، خوب، وحشیانه. والاس سیتیتی اولین تلاش را به ثمر رساند. ردیف عقب به نام ویلیام والاس نامگذاری شد. خیلی برای آزادی از امتیازات نرم.

آل بلکز در 12 دقیقه مانده به 43 امتیاز رسید. آنها می توانستند بیشتر داشته باشند، اما آنها نظر خود را اعلام کرده بودند. آنها برگشته اند. نه در سطح Springbok، به وضوح، اما در حال بهبود است.

رنی و دستیارش مایک بلر، در مدت زمان نسبتا کوتاهی پیشرفت های عظیمی را به ارمغان آورده اند. این همه سیاه‌پوستان سال‌های نوری جلوتر از نسخه‌ای هستند که اسکات رابرتسون 12 ماه پیش آورده است.

تاونسند اکنون باید روحیه شکسته شده را کنار هم بگذارد و یکشنبه آینده دوباره برود. Wallabies در جایگاه بعدی قرار دارند. اسکاتلند از 5 بازی قبلی خود در برابر استرالیا 4 برد را کسب کرده است که همگی زیر نظر تاونسند بوده است و انتظار می رود از 6 به 5 برسد.

با این حال، والابی ها به آنها فکر می کنند. آنها با توپ در دست به توانایی اسکاتلند احترام می گذارند، اما از یک شوت برای افشای ضعف در صفوف خود لذت می برند. برای شناسایی نقاط ضعف این تیم نیازی به دید 20-20 ندارید. همه سیاه‌پوستان به راحتی آنها را در آن دوره نیمه دوم مدرسه هوشیار یافتند.