طاق ترامپ سایه ای طولانی بر تاریخ خواهد افکند

واشنگتن دوست دارد روسای جمهور را به بناهای تاریخی تبدیل کند و به سبک واقعی دونالد ترامپ، به نظر می رسد فرمانده کل فعلی قصد دارد این روند را معکوس کند و بناهای تاریخی واشنگتن را به بازتابی از خود تبدیل کند.

طاق پیروزی پیشنهادی او در خارج از گورستان ملی آرلینگتون ممکن است واقعی‌ترین بیانی را که تاکنون از آن جاه طلبی ارائه کرده است، ارائه دهد. بر اساس گزارش ها، این سازه 250 فوتی که بی پایان صحبت می شود، سایه خود را بر روی ده ها هزار قبر، از جمله قبر جان اف. کندی، خواهد انداخت.

حتی مرده‌ها هم خود را در سایه ترامپ می‌بینند. به نظر می رسد که آیندگان باید منتظر نوبت خود باشند.

طاق از دایره یادبود، در انتهای غربی پل یادبود آرلینگتون، در مسیر تشریفاتی که یادبود لینکلن را به گورستان ملی آرلینگتون متصل می‌کند، بلند می‌شود. این بنا برای جشن گرفتن دویست و پنجاهمین سالگرد آمریکا طراحی شده است و بر فراز بنای یادبود لینکلن و حتی طاق پیروزی پاریس قرار دارد. فرانسوی‌ها، که دو قرن را صرف تکمیل هنر خودبزرگ‌بینی یادبود کرده‌اند، ممکن است به‌طور منطقی از خود بپرسند که آیا آنها پیشی گرفته‌اند.

چیزی در مورد رویکرد ترامپ به آیندگان وجود دارد که ارزش تحلیل دارد. بناهای تاریخی واشنگتن عموما از تجارت آهسته قضاوت تاریخی بیرون می آیند. به عنوان مثال، بنای یادبود واشنگتن را در نظر بگیرید که چندین دهه پس از مرگ سوژه اش تکمیل شد. سپس بنای یادبود لینکلن است که در سال 1922 افتتاح شد، تقریبا شش دهه پس از ترور لینکلن.

فاصله بین تاریخ و هنر باعث می شود که دستاوردهای یک رئیس جمهور با شکست هایش سنجیده شود و جایگاه او در داستان ملی توسط نسل هایی که هرگز به او رای نداده اند، مذاکره شود.

ترامپ علاقه ظاهری کمی به انتظار چنین مذاکراتی ندارد. این طاق در دوران ریاست جمهوری وی، با ابعاد دلخواه وی، با تایید اولیه که قبلا توسط یک کمیسیون فدرال به ریاست یکی از مقامات کاخ سفید اعطا شده است، برنامه ریزی شده است.

هدف رسمی آن میهن پرستانه است تا شخصی و قطعا یک مورد قانونی برای بزرگداشت سالگرد ملت با یک بنای تاریخی جدید وجود دارد. ایده ایجاد یک طاق در دایره یادبود، پیش از ترامپ بود، و حامیان آن استدلال می‌کردند که پایتخت سزاوار جشن معماری باشکوه‌تر استقلال آمریکاست.

با این حال، مقیاس کل شیندگ یک سؤال کنجکاو از نویسندگی را مطرح می‌کند: یک بنای تاریخی می‌تواند یاد ملت را در حالی که امضای زیبایی‌شناختی غیرقابل انکار مردی را که آن را سفارش داده است، به یادگار بگذارد.

موضوع قبر کندی طنز خاصی به روند رسیدگی می افزاید. ترامپ ممکن است قبل از اینکه تاریخ فرصتی برای قضاوت درباره او داشته باشد، برای تضمین جایگاه خود در تاریخ عجله دارد. و چه کسی می داند؟ آیندگان ممکن است نسبت به دوران ریاست جمهوری او مهربان تر از هم عصرانش باشند. با سفارش میراث معماری خود، او خطر می کند که قبل از اینکه همه شواهد موجود باشد، حکمی صادر کند. اما شاید منظور او این باشد؟

طبق مدل سازی کامپیوتری واشنگتن پست، طاق ترامپ در 284 روز سال بر گورستان ملی آرلینگتون سایه افکنده و از بیش از 75000 قبر عبور می کند. یادبود کندی به طور خاص در 50 روز سایه انداخته می شود و شعله ابدی او در 18 روز.

وزارت کشور شبیه‌سازی‌های خود را انجام داده است، اگرچه نتیجه‌گیری‌های پست در مورد میزان مشکل را به چالش می‌کشد. محاسبات آن نشان می‌دهد که سایه‌ها بر بخش کوچکی از گورستان در ساعات کاری کمتر از دو هفته در سال تأثیر می‌گذارند. بسیاری از سایه های شناسایی شده توسط پست قبل از رسیدن بازدیدکنندگان ناپدید می شوند.

به اندازه کافی منصفانه به هر حال بعید است که مردگان از روشنایی شکایت کنند.

اما چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک رئیس‌جمهور بنای یادبودی را که خودش انتخاب می‌کند در منظره‌ای مملو از حافظه ملی قرار می‌دهد؟ طاق بر رویکرد به آرلینگتون تسلط دارد و رابطه بین گورستان و یادبود لینکلن را تغییر می دهد. و پس از ساخته شدن، حذف آن بسیار سخت تر از رئیس جمهور است که آن را سفارش داده است.

دولت به اثرات نامطلوب بر اماکن تاریخی اذعان کرده است. کهنه سربازان و حافظان این پروژه را در دادگاه به چالش کشیده اند، در حالی که انتظار می رود برنامه ریزان فدرال در 5 نوامبر تصویب نهایی را در نظر بگیرند. پس دلیلی وجود دارد که به آیندگان زمان بیشتری بدهیم.

ترامپ ممکن است هنوز بنای یادبود خود را دریافت کند. نسل‌های آینده ممکن است آن را به‌عنوان ادای احترامی مناسب برای استقلال آمریکا، یا به‌عنوان مصنوع ناگوار یک ریاست‌جمهوری منحصربه‌فرد در نظر بگیرند. حتی ممکن است ترامپ را بهتر از امروز منتقدانش قضاوت کنند.

به هر حال، سنگ می تواند نیات یک رئیس جمهور را حفظ کند. نمی تواند تاریخ را ملزم به موافقت با آنها کند.