طبیعت بزرگترین متحد آب و هوایی ما است. چرا ما از آن استفاده نمی کنیم؟ | نظر

در ماه آگوست، یک بهمن عظیم از سنگ و یخ های یخبندان دامنه کوهی را در هیمالیا فرو ریخت و سیلابی از آب، سنگ و رسوب به راه انداخت که با سرعت بیش از 100 مایل در ساعت به سمت جوامع در امتداد رودخانه تریشولی نپال سرازیر شد. تمام روستاها با خاک یکسان شدند. دو ماه بعد، تعداد قربانیان به بیش از 1500 نفر رسید و 5600 نفر دیگر همچنان مفقود هستند.

تراژدی نپال یادآور خطرات ناشی از گرم شدن سریع جهان و نیاز به سرمایه گذاری در حفاظت قبل از وقوع فاجعه است. هنگامی که رهبران جهان در ترکیه برای اجلاس COP31 سازمان ملل متحد در 9 نوامبر گرد هم می آیند، حفاظت از مردم در برابر خطرات آب و هوایی خطرناک باید در مرکز دستور کار آنها باشد.

در اجلاس سال گذشته، کشورها موافقت کردند که میزان تامین مالی را برای کمک به جوامع آماده کنند و تا سال 2035 برای مقابله با اثرات آب و هوایی آماده شوند و در مقابل آن مقاومت کنند. دستیابی به این پول تنها بخشی از چالش است. حصول اطمینان از صرف راه حل های مناسب برای تهدیدات مناسب، مورد دیگری است. و در بسیاری از جاها، این راه حل ها شامل یکی از قوی ترین و کم استفاده ترین دفاع های ما می شود: خود طبیعت.

ما اغلب طبیعت را قربانی تغییرات اقلیمی می‌دانیم: جنگل‌هایی که توسط آتش‌سوزی‌های جنگلی مصرف می‌شوند، صخره‌های مرجانی که در اثر گرم شدن دریاها سفید شده‌اند، آب شدن یخ‌های قطبی با گرم شدن قطب شمال. با این حال، اکوسیستم‌های سالم می‌توانند از ما در برابر تأثیرات آب و هوای بی‌ثبات محافظت کنند، از جمله جنگل‌های حرا که جوامع ساحلی را در برابر طوفان‌ها محافظت می‌کنند، تالاب‌هایی که آب‌های سیل را جذب می‌کنند و جنگل‌هایی که دامنه تپه‌ها را تثبیت می‌کنند و منابع آب را تنظیم می‌کنند.

به قول معروف، یک اونس پیشگیری ارزش یک پوند درمان دارد. در کلمبیا، یک مطالعه نشان داد که حفظ و احیای جنگل‌های کنار جاده‌ها می‌تواند 16 برابر مقرون به صرفه‌تر از پرداخت خسارت ناشی از رانش زمین باشد. مطالعه پروژه های کاهش خطر بلایای طبیعی مبتنی بر طبیعت در هائیتی، هند، اندونزی و اوگاندا نیز نشان داد که مزایای اقتصادی تخمینی آنها از هزینه های اجرا در مدت پنج تا 10 سال فراتر رفت.

اکوسیستم های سالم فواید متعددی را به طور همزمان ارائه می دهند، از حفاظت از حیات وحش و معیشت تا بهبود امنیت آب. و در حالی که آنها نمی توانند هر دیوار دریایی یا سیستم زهکشی را جایگزین کنند، ترکیب زیرساخت های طبیعی و ساخته شده اغلب می تواند محافظت قوی تری ایجاد کند.

همه اینها این سوال را ایجاد می کند: چرا ما در مقیاس بسیار بزرگتر در طبیعت سرمایه گذاری نمی کنیم؟

بر اساس گزارش جدید صندوق جهانی حیات وحش (WWF) و مرکز نظارت بر حفاظت از برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP-WCMC)، بزرگترین موانع برای گسترش سازگاری مبتنی بر طبیعت اغلب نهادی، مالی و سیاسی است.

اگر نحوه عملکرد دولت ها را در نظر بگیرید منطقی است. حفاظت در برابر سیل ممکن است زیر نظر یک وزارتخانه، جنگل‌ها زیر نظر وزارتخانه‌ای دیگر و زیرساخت‌ها زیر نظر وزارتخانه‌ای دیگر باشد. هر کدام بودجه و اولویت های خاص خود را دارند. رویکردهایی که به اکوسیستم های سالم وابسته هستند می توانند از بین بروند زیرا هیچ سازمانی مسئولیت آن را بر عهده نمی گیرد.

تامین مالی مانع دیگری است. بسیاری از پروژه های سازگاری مبتنی بر طبیعت به کمک های مالی تنها دو یا سه سال متکی هستند. با این حال، احیای یک جنگل یا تالاب - و درک مزایای حفاظتی کامل آن - می‌تواند بسیار بیشتر طول بکشد. پس از پایان بودجه، نگهداری و نظارت ممکن است با آن پایان یابد.

حتی زمانی که تامین مالی در دسترس باشد، ارزیابی های سرمایه گذاری مرسوم اغلب ارزش طبیعت را دست کم می گیرند. یک دیوار سیلابی هزینه های ساخت و ساز آشنا و خروجی های قابل اندازه گیری دارد. مزایای یک تالاب احیا شده - از جمله جلوگیری از آسیب سیل، آب پاک‌تر و ماهیگیری سالم‌تر - در جوامع، صنایع و سال‌ها به دست می‌آید. چنین مزایایی به ندرت اعتبار کامل را در هنگام تصمیم گیری سرمایه گذاری دریافت می کنند.

نتیجه سیستمی است که به طور معمول یکی از ارزشمندترین دارایی های خود را نادیده می گیرد.

سه برابر شدن بودجه انطباق تا سال 2035 یک دستاورد قابل ستایش خواهد بود. اما سرمایه گذاری بیشتر به تنهایی نمی تواند بر این موانع غلبه کند. دولت ها همچنین باید نحوه برنامه ریزی، تامین مالی و اجرای سازگاری را تغییر دهند.

اول، آنها باید راه حل های مبتنی بر طبیعت را به عنوان بخشی استاندارد از توسعه، زیرساخت ها و استراتژی های آمادگی در برابر بلایا، با مسئولیت های روشن در وزارتخانه ها و سیاست هایی که از تغییرات در رهبری سیاسی جان سالم به در می برند، تبدیل کنند.

دوم، دولت ها و موسسات مالی باید ارزش اقتصادی کامل اکوسیستم های سالم را در نظر بگیرند. تصمیمات سرمایه‌گذاری باید در نظر گرفته شود که از زیان‌های آتی اجتناب شود و طبیعت مزایای متعددی را فراهم می‌کند. بودجه طولانی‌مدت، منابع مالی در دسترس‌تر و مشارکت‌هایی که سرمایه‌گذاری خصوصی را جذب می‌کنند می‌توانند به تبدیل پروژه‌های امیدوارکننده به حفاظت پایدار کمک کنند.

سوم، مردم بومی و جوامع محلی باید نقش معناداری در طراحی و هدایت این تلاش ها داشته باشند. دانش آنها از مناظر محلی، آسیب پذیری ها و اولویت ها برای اطمینان از کارآمدی راه حل ها ضروری است.

در نهایت، کشورها باید شواهد و تجربیات خود را به اشتراک بگذارند تا رویکردهای موفق گسترش یابد و در عین حال آنها را با نیازها و شرایط محلی تطبیق دهند.

برای روشن بودن، اگر می‌خواهیم از تأثیرات بدتر تغییرات آب و هوایی در سال‌های آینده جلوگیری کنیم، باید تلاش‌های خود را برای کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای مضر مضاعف کنیم. اما ما همچنین باید تأثیراتی را که قبلا در زندگی روی زمین ایجاد شده است، بپذیریم و آماده شویم. در جایی از دنیا، گرم شدن دما، شیب کوه دیگری را بی‌ثبات می‌کند، طوفان قدرتمند دیگری بر روی اقیانوس نیرو می‌گیرد، جنگل خشکسالی دیگری مانند جعبه‌ای از چوب در انتظار جرقه نشسته است.

دولت‌ها می‌توانند از هم‌اکنون شروع به اقدام کنند تا اطمینان حاصل شود که جوامعی که با بلایای آینده مواجه می‌شوند، بهتر محافظت می‌شوند. طبیعت در حال حاضر وظیفه خود را انجام می دهد. وقت آن است که کارهای خود را انجام دهیم.

Manuel Pulgar-Vidal رهبر جهانی آب و هوا و انرژی WWF و رئیس سابق COP20 است.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است.