عدم تعادل زیست محیطی باعث برخورد خرس در مغولستان شده است

در ماه‌های اخیر، مغولستان شاهد مشاهده خرس نادر در استان‌های شمالی خود بوده است. مقامات محلی تاکنون موفق شده اند این خرس ها را زنده بگیرند و حیوانات را به زیستگاه طبیعی خود بازگردانند. حرکت ناگهانی چنین تعداد زیادی خرس نشان دهنده عدم تعادل زیست محیطی عمیق تر نه تنها در مغولستان بلکه روسیه و ژاپن است. از اوایل اکتبر، مقامات مغولستان 754 تماس دریافت کرده اند که از مشاهده خرس در استان ها و شهرهای مختلف گزارش شده است. خرس های انفرادی، خرس هایی با توله ها و توله های گمشده دیده شده اند.

نگران‌کننده‌تر اینکه خرس‌ها با گله‌داران عشایری روبرو شده‌اند که یک نفر را کشته و چند نفر دیگر را زخمی کرده‌اند. مردم شهرهای دورافتاده و جوامع گله داری از حملات به دام ها خبر داده اند. بیشتر برخوردهای این خرس ها در استان های خووگسول، بلغان، دارخان-اول و توو گزارش شده است - همه استان های شمالی مغولستان با زیستگاه قوی برای خرس، گرگ، گوزن، آهو و گراز وحشی. موج ناگهانی و مهاجرت احتمالی خرس ها به وضوح تغییر محیط زیست در زیستگاه طبیعی آنها را نشان می دهد.

استان های خوسگل، بلغان و دارخان اول 51 درصد جنگلی هستند و زیستگاه مناسبی برای خرس ها محسوب می شوند. جنگل‌های شمالی مغولستان، معروف به تایگا، سرو و آجیل کاج، انواع توت‌ها و دسترسی خرس‌ها به آب را ارائه می‌کنند. در پاییز، به‌ویژه در ماه‌های آگوست، سپتامبر و اکتبر، خرس‌ها در سراسر تایگا با توله‌های خود در آماده‌سازی برای خواب زمستانی علوفه می‌کنند. افزایش جابجایی جمعیت این خرس ها به چندین مسئله در سیستم اکولوژیکی مغولستان اشاره دارد. یکی از دلایل احتمالی کمبود مواد غذایی است.

نوسانات شدید آب و هوای مغولستان، از جمله تابستان‌های کوتاه‌تر با امواج گرمای شدید، می‌تواند بر پوشش گیاهی تأثیر بگذارد و علفزارها را خشک کند. به ویژه در خوسگل و بلغان، با توجه به تابستان کوتاه، خطر کمبود توت و آجیل وجود دارد. علاوه بر این، استان های خوسگول و سلنگه یکی از حوضه های رودخانه مهم مغولستان را در خود جای داده اند که برای جنگلداری و زیستگاه طبیعی آن بسیار مهم است.

یکی از سوالات باقی مانده در مورد حرکت خرس این است که آیا این حوضه های رودخانه و سایر منابع آبی با کمبود ماهی مواجه هستند که ناشی از تغییرات آب و هوایی و فعالیت های معدنی است. با توجه به طبیعت بکر مغولستان شمالی، این استان ها تحت نظارت دقیق و حفاظت از محیط زیست هستند. با این حال، ماینینگ اتفاق می افتد.

استان بلغان، به‌ویژه، به‌خاطر صنایع استخراجی خود، از جمله استخراج طلا و معدن چند فلزی شهرت دارد (اگرچه در مقایسه با سایر سایت‌های استخراج قابل توجه، مقیاس معدن در بلغان نسبتا متوسط ​​است). بر اساس گزارش موسسه منابع جهانی، عجله طلا در مغولستان به یکی از منابع اصلی آلودگی آب تبدیل شده است. سایت های استخراج طلا به ویژه یک مسئله مهم برای محیط زیست محلی است.

WRI نشان داد: «سرب، آرسنیک و سایر مواد شیمیایی سمی که در طی فرآیندهای استخراج طلا منتشر می‌شوند، به آب‌های زیرزمینی مغولستان سرازیر شده و بدون تصفیه به رودخانه‌ها سرازیر شده‌اند». بنابراین، مشاهدات خرس مغولستان ممکن است مربوط به فعالیت‌های معدنی این کشور باشد، همراه با آب و هوای شدید ناشی از کمبود مواد غذایی ناشی از تغییرات آب و هوا. در پاسخ، دولت و گروه های حفاظت از محیط زیست رویکردی انسانی در پیش گرفته اند.

مقامات محلی و جمعیت همچنان به گرفتن خرس ها و بازگرداندن آنها به طبیعت ادامه می دهند. در مقایسه، روسیه و ژاپن، که هر دو مشکل خرس مشابهی را تجربه می‌کنند، بسیار متفاوت با آن برخورد می‌کنند. در خاور دور روسیه، در جنگل های سیبری، جمعیت خرس ها رشد می کند. در اکتبر امسال، مقامات محلی در سیبری (کراسنویارسک)، تووا، و بوریاتیا از ورود خرس‌ها به شهرها و روستاهای محلی خبر دادند. در بوریاتیا، مقامات محلی 24 تیم تخصصی را برای کشتن خرس ها مستقر کرده اند.

با اجازه مقامات روسی به "فصل باز"، احتمالا کشتار خرس ها افزایش خواهد یافت. در سال 2025، وزارت محیط زیست ژاپن افزایش تاریخی در مشاهده و حملات خرس را گزارش کرد که طی آن بیش از 14600 خرس کشته شدند. این وزارتخانه معتقد بود که "تغییرات آب و هوا و برداشت ضعیف آجیل درختی باعث کاهش ذخایر طبیعی مواد غذایی در کوهستان شده است." این وزارتخانه همچنین تاکید کرد که حدود 12000 خرس قهوه‌ای در هوکایدو و خرس‌های سیاه آسیایی در جاهای دیگر محدوده رومینگ خود را گسترش داده‌اند. در حالی که شمال شرق آسیا با یک چالش اکولوژیکی مشترک در حفظ جمعیت خرس و m

مغولستان، روسیه و ژاپن با تغییر جنبش های خود، رویکردهای بسیار متفاوتی را اتخاذ کرده اند. مغولستان بر حمایت های قانونی سختگیرانه و مدیریت غیرکشنده تاکید دارد در حالی که روسیه و ژاپن هر دو روش های تهاجمی کنترل جمعیت را اجرا کرده اند. به گفته ربکا واترز، بنیانگذار و مدیر پروژه ولورین مغولی و یک زیست شناس، خرس ها جذب هر نوع منبع غذایی قابل پیش بینی می شوند. هنگامی که آنها مردم را با غذا مرتبط می کنند - به شکل زباله، دام، باغ، پرنده خوار و غیره.

- آنها به جستجوی سکونتگاه های انسانی ادامه خواهند داد. در مورد مغولستان به طور خاص، او اضافه کرد، "من هم نمی دانم که آیا برخی از افزایش مشاهده ها و درگیری ها به دلیل جابجایی جمعیت، هم در مردم و هم در خرس ها است یا خیر. به طور متناقضی، برخی از این مسائل ممکن است به موفقیت های حفاظتی مرتبط باشد و توله های خرس بیشتری زنده بمانند."