عینک متا VR عملی: ردیابی دست و چشم بسیار بهتر از یک کنترلر است

به جای یک هدست جدید Quest، این شرکت امروز یک دستگاه قابل حمل تر اما کمتر فراگیر را به نمایش گذاشت.

متا می‌گوید این دستگاه «عصر جدیدی برای واقعیت مجازی» را نشان می‌دهد و بعد از اینکه مدتی را صرف دیدن توانایی‌های این عینک کردم، احساس می‌کنم که یک نقطه عطف است. فرم فاکتور جدید با محدودیت هایی همراه است که می تواند برای طرفداران قدیمی واقعیت مجازی ناامید کننده باشد. اما به لطف قابلیت حمل و قدرت آن، چیزی را ارائه می دهد که متا قبلا هرگز نتوانسته است انجام دهد.

علیرغم نامشان، اینها دقیقا شبیه عینک نیستند. ضخامت آنها و تیرگی لنزها باعث می شود که بیشتر شبیه یک عینک به نظر برسند، اگرچه زمانی که در واقع آنها را به چشم می زنید، بیشتر شبیه عینک هستند. و برخلاف عینک‌های سنتی، لنزها شفاف یا شفاف نیستند، بنابراین نمی‌توانید از طریق آن‌ها ببینید مگر اینکه ویژگی عبور را فعال کنید. اما هر چه می خواهید آنها را بنامید، براق و به طرز شگفت آوری سبک هستند.

وزن آنها کمی کمتر از 100 گرم است، که از یک جفت عینک Meta Ray-Ban Display سنگین تر است، اما بسیار سبک تر از Quest 3S یا هر هدست دیگری است. در واقع به وزن عینک اندروید XR آینده Xreal، Aura، بسیار نزدیک است.

و مانند Aura، عینک واقعیت متا نیز به یک اتصال متصل به یک پوک جداگانه متکی است که پردازش، حافظه و ذخیره سازی را انجام می دهد. این پوک دارای یک گیره است تا بتوانید آن را از جیب شلوار آویزان کنید، اما از آنجایی که حدود 300 گرم وزن دارد، مطمئن نیستم که بخواهم با آویزان کردن آن از جیبم راه بروم.

در حین دموی من، پوک بیشتر روی میز مقابلم می‌ماند، اما هنوز می‌توانستم گرمای خوبی که از آن خارج می‌شود، بدون اینکه حتی آن را لمس کنم، احساس کنم. احساس گرما نمی‌کرد، اما به اندازه‌ای گرم بود که فکر می‌کنم ممکن است در جیب احساس ناراحتی کند.

من هرگز هدست‌های واقعیت مجازی را راحت ندیده‌ام، بنابراین خوشحالم که بند‌های سر سخت و وزن اضافی روی صورتم را کنار می‌گذارم. عینک واقعی بزرگ یا سنگین به نظر نمی‌رسید، اگرچه من فقط حدود 30 دقیقه از آنها استفاده کردم و استفاده طولانی‌تر ممکن است حس متفاوتی در من ایجاد کند. اما آنها در سراسر دمو من احساس امنیت می کردند و وقتی سرم را به اطراف حرکت می دادم دور صورتم نمی لغزید.

این عینک مجهز به چهار دوربین است که امکان ردیابی دست و فیلمبرداری را فراهم می کند. در داخل لنزهای پنکیک با ردیابی چشم یکپارچه وجود دارد. همچنین درج های کوچکی برای کسانی که به لنزهای نسخه ای نیاز دارند در دسترس است. من به آنها نیازی نداشتم، اما توانستم نگاهی بیندازم و وجود آنها را تأیید کنم.

من می دانم که برای برخی از افراد ایده استفاده از VR بدون کنترلر ممکن است عجیب به نظر برسد، اما چیزی نیست که من از قلم افتاده باشم. اگرچه می‌توانید عینک‌های واقعیت مجازی را با کنترل‌کننده‌های Touch Plus جفت کنید، اما در واقع به آن‌ها نیاز ندارید.

عینک واقعیت مجازی از ترکیبی از ردیابی چشم و حرکات دست بسیار شبیه به عینک Meta Ray-Ban Display استفاده می کند. انگشت شست و اشاره خود را روی هم می زنید تا انتخاب کنید و از یک حرکت کشیدن انگشت شست در کنار انگشت خود برای حرکت به بالا و پایین یا چپ و راست استفاده کنید.

من صادقانه از این که چقدر حس شهودی داشت شگفت زده شدم. ردیابی چشم در VR همیشه مانند یک سطح بالا به نظر می‌رسید، اما استفاده از چند حرکت کوچک دست باعث می‌شود احساس قدرتمندی بیشتری داشته باشید. همچنین قدردانی می‌کردم که نیازی به تکان دادن دست‌هایم در مقابلم برای گرفتن عینک برای گرفتن ژست‌ها نداشتم. می توانستم دستانم را در دامانم نگه دارم و هنوز هم می توانست ضربه هایم را تشخیص دهد. یک نقطه وجود داشت که من برای ثبت ژست اسکرول مشکل داشتم، اما فعلا این را به سخت افزار نمونه اولیه بیان می کنم.

شایان ذکر است که بسیاری از سیستم تشخیص ژست‌های حرکتی در اینجا شبیه به Apple Vision Pro است، اگرچه این یک نوع نسبتا متفاوت از هدست است.

من حتی تحت تاثیر نمایشگر Meta VR Glasses بیشتر قرار گرفتم. با وضوح 2412 در 2288 پیکسل و میدان دید 70 درجه در هر چشم و 37 پیکسل در هر درجه، واضح ترین صفحه نمایش واقعیت ترکیبی بود که من می توانم دیده باشم. اتاقی که من در آن بودم خیلی روشن نبود، اما نمی‌توانستم حتی یک پیکسل را تشخیص دهم. محتوا حتی در اطراف لبه ها واضح بود.

اگر به VR خالص عادت کرده اید، متوجه خواهید شد که عینک های متا واقعیت مجازی کمتر غوطه ور هستند. محیط مانند هدست شما را در بر نمی گیرد. من همچنین مستعد ابتلا به بیماری واقعیت مجازی بوده‌ام و هرگز از آن احساس سرگردانی که وقتی هدست را برمی‌دارید خوشم نیامده است، بنابراین اهمیتی ندادم. اما من نمی دانم که میدان دید محدودتر در مقایسه با عناوین قدیمی Quest چگونه احساس می شود.

این لحظه برای VR کمی عجیب است. در حالی که متا زمانی از این صنعت دفاع می‌کرد، استودیوها را می‌بندد و به متاورس می‌پرداخت (کلمه‌ای که اتفاقا یک بار در دمو خود نشنیدم). و در حالی که برخی از بازی‌های جدید را در کنار عینک‌های VR، از جمله آخرین نسخه Beat Saber معرفی می‌کند، فکر نمی‌کنم بازی مورد استفاده اصلی باشد.

در عوض، به نظر می رسد متا عینک واقعیت مجازی خود را بیشتر به عنوان یک وسیله سرگرمی و بهره وری در نظر گرفته است. من توانستم برخی از محتوای سه بعدی را تماشا کنم - کنسرت بیلی آیلیش و یک بازی NBA - که به طور خاص برای دستگاه فیلمبرداری شده بود و حتی از تجربه تماشای VR معمولی هم غوطه ورتر بود.

اما من بیشتر مجذوب این بودم که متا در مورد بهره وری چگونه فکر می کند. می توانید عینک را به مک یا رایانه شخصی وصل کنید تا به عنوان دسکتاپ از راه دور از آن استفاده کنید. من این را با لپ تاپ سرفیس امتحان کردم. صفحه نمایش لپ تاپ تاریک بود، اما می‌توانستم یک راه‌اندازی سه پنجره‌ای را در مقابلم ببینم، با قابلیت تغییر مکان پنجره‌ها یا حتی حرکت به حالت فوق عریض.

همچنین یک صفحه کلید سطحی با نام تا حدودی گیج کننده وجود دارد که هر سطح صافی را که در مقابل شما قرار دارد به صفحه کلید و ترک پد تبدیل می کند. تنها کاری که باید می کردم این بود که دستانم را روی میز بگذارم و یک صفحه کلید مجازی و ترک پد ظاهر شد.

به گفته متا، صفحه کلید "اندازه کامل" بود، و وقتی در کنار دستانم به آن نگاه کردم، به نظر به ابعاد صفحه کلید لپ‌تاپی که در حال تایپ کردن آن هستم نزدیک بود. اما چیزی در مورد پرسپکتیو باعث شد کمی کوچکتر و تنگ تر به نظر برسد. به علاوه، فقدان بازخورد لمسی باعث شد این تجربه کمی عجیب به نظر برسد. با این حال، هنوز می‌توانستم چند جمله را با تلاش نسبتا کمی تایپ کنم، بنابراین ممکن است به مرور زمان طبیعی‌تر به نظر برسد.

با این حال، من کمی شک دارم که مردم بخواهند اینگونه کار کنند. با توجه به میدان دید نسبتا محدود، مجبور شدم سرم را به صورت فیزیکی بچرخانم تا محتویات هر پنجره را ببینم و نمی‌توانستم هر سه را به یکباره ببینم. اما بیشتر وقت لپ‌تاپم را صرف نوشتن در Google Docs و خواندن صفحات وب می‌کنم، کارهایی که لزوما توسط محیط غوطه‌ور در VR بهبود نمی‌یابند. می‌توانستم ببینم که چگونه برنامه‌نویسی vibe یا کار متمرکز بر طراحی ممکن است از این نوع تنظیم سود ببرد.

از برخی جهات، Meta VR Glasses شبیه روشی است که این شرکت تلاش می‌کند تا سخت‌افزار VR را به طور گسترده‌تری جذاب‌تر کند. با تأکید بر «سرگرمی همهجانبه» و بهره‌وری، Meta اکنون می‌تواند به افرادی دسترسی پیدا کند که شیفته چیزی مانند Android XR (یا حتی Apple Vision Pro) هستند اما هرگز کاربرد زیادی در هدست Quest ندیده‌اند. همچنین کمک می‌کند که پیشرفت‌های سخت‌افزاری در وهله اول واقعیت مجازی را به شکل عینک‌مانند ممکن ساخته است.

من فقط یک کاربر معمولی VR بوده‌ام، اما فکر می‌کنم این رویکردی است که در سال 2026 بسیار منطقی است، حتی اگر ممکن است برای برخی از طرفداران واقعیت مجازی ناامید کننده باشد. من همچنین انتظار دارم که احتمالا اخبار و به‌روزرسانی‌های بیشتری در مورد محتوای آینده از متا در چند ماه آینده قبل از تاریخ عرضه مورد انتظار Meta VR Glasses بهار آینده دریافت کنیم.