غذا خوردن در بیرون از خانه نباید به قیمت سلامتی افراد بدون گلوتن تمام شود | نظر

اتخاذ یک رژیم غذایی بدون گلوتن به طور فزاینده ای محبوب شده است که عمدتا توسط روندهای سلامتی هدایت می شود. اما ممکن است اغلب فراموش شود که برای افراد مبتلا به بیماری سلیاک یا حساسیت پزشکی، این یک ضرورت است.

همانطور که بدون گلوتن به جریان اصلی تبدیل شده است، این تمایز مبهم شده است. افرادی که به غذای بدون گلوتن نیاز دارند، احساس می کنند که بیش از حد درخواست می کنند.

ما به جای انتظار کیفیت، یاد گرفته ایم که برای هر گزینه ای، هر چقدر هم که پایین باشد، سپاسگزار باشیم.

این یک نگرانی خاص نیست. تحقیقات منتشر شده در ادبیات پزشکی تخمین زده است که بیماری سلیاک حدود 1 درصد از آمریکایی ها را تحت تاثیر قرار می دهد و برخی موارد تشخیص داده نمی شوند.

همچنین تعداد ناشناخته ای از افراد مبتلا به حساسیت غذایی وجود دارند که تشخیص داده نشده یا اشتباه تشخیص داده می شوند. علائم یا تشخیص داده نمی شوند یا با بیماری دیگری مرتبط هستند.

این نشان می دهد که میلیون ها نفر وجود دارند که اجتناب از گلوتن برای آنها یک انتخاب نیست و برخی از آنها ممکن است حتی از آن آگاه نباشند.

مواد غذایی بدون گلوتن در بازار وجود دارد، و در چند دهه گذشته رشد چشمگیری داشته است. نگرانی این است که گزینه های با کیفیت بالا هنوز آنطور که باید در دسترس نیستند.

حتی با وجود مواد غذایی بدون گلوتن، برای بسیاری از خانواده هایی که به گزینه های ایمن برای سلیاک نیاز دارند، همچنان مقرون به صرفه است.

به همین دلیل، برخی از افراد ممکن است به خوردن غذاهایی که می تواند به بدن آنها آسیب فیزیکی وارد کند ادامه دهند یا به طور کامل از آن صرف نظر کنند. یک وضعیت پزشکی از نظر درآمد تبعیض قائل نمی شود، بنابراین غذای ایمن نباید یک کالای لوکس باشد که فقط برخی می توانند از عهده آن برآیند.

مشاغل هتلداری باید به خاطر داشته باشند که افراد دارای حساسیت غذایی تنها نیستند. آنها اغلب با گروهی غذا می خورند که ممکن است مکان دیگری با گزینه های امن تر و کیفیت بالاتر انتخاب کنند.

من می‌دانم که هزینه‌های بیشتر مواد، ترس از ضایعات و چالش آماده‌سازی ایمن ممکن است دلیل تردید کسب‌وکارها برای سرمایه‌گذاری در محصولات بدون گلوتن با کیفیت بالا باشد.

با این حال، موسسات غذایی می توانند با کسب و کار بیشتری پاداش بگیرند، اگر به گزینه های بدون گلوتن خود توجه کافی داشته باشند، نه اینکه آن را به عنوان یک تمرین تیک تیک تلقی کنند. مشتریان به سادگی نباید هنگام صرف غذا در بیرون از خانه، سلیقه یا انتخاب خود را قربانی کنند.

رفع این مشکل با یک تغییر طرز فکر ساده شروع می شود. گزینه های بدون گلوتن باید در برنامه ریزی منو گنجانده شود، نه اینکه به عنوان یک فکر بعدی اضافه شود.

اکثر رستوران‌های سطح بالا گزینه‌های بدون گلوتن را در منوی خود گنجانده‌اند، اما برخی با توجه به کیفیت، بهتر از دیگران عمل می‌کنند.

کسب و کارها باید در آماده سازی ایمن مانند فضاها یا تجهیزات اختصاصی سرمایه گذاری کنند. و ظروف بدون گلوتن باید استانداردهای کیفی را مانند هر ظرف دیگری داشته باشند.

با در نظر گرفتن این مقررات، مشتریان احساس امنیت می کنند که برگردند، پول خرج کنند و حتی مکان را به دیگران توصیه کنند.

من از تجربه شخصی می توانم بگویم که اگر رستورانی با منوی خاص یا انتظارات ایمنی مطابقت نداشته باشد، به طور کامل توسط یک خانواده یا گروه حذف می شود.

برآورده کردن این الزامات به مردم دلیلی برای بازگشت می دهد و نه تنها برای کسب و کارها سود مالی ایجاد می کند، بلکه اعتماد و وفاداری را با مشتریان ایجاد می کند و بازده اجتماعی مثبتی در سرمایه گذاری ایجاد می کند.

دسترسی نمی تواند تنها به کسب و کارهای فردی بستگی داشته باشد که هزینه های اضافی را جذب می کنند. بر اساس گزارش سالانه بیماری سلیاک به پارلمان، در کشورهایی مانند ایتالیا، افراد مبتلا به بیماری سلیاک از حمایت دولت برای جبران هزینه های غذای بدون گلوتن برخوردار می شوند.

سیاستگذاران ایالات متحده باید گزینه های مشابهی را برای مردم خود در نظر بگیرند و یارانه یا سایر حمایت ها را ارائه دهند. غذای بدون گلوتن یک موضوع بهداشت عمومی است نه ترجیح سبک زندگی.

بازده جدی گرفتن نیازهای بدون گلوتن در سطح اجتماعی قابل توجه است. رقابت و تحقیقات بیشتر می‌تواند منجر به نتایج بهتری برای سلامتی شود زیرا گزینه‌های با کیفیت بالاتر و کم‌هزینه باعث می‌شود غذای ایمن از نظر فیزیکی و مالی در دسترس‌تر باشد.

افرادی که به غذای بدون گلوتن نیاز دارند، می توانند بدون ترس یا مصالحه با عزیزان خود غذا بخورند. مشاغلی که جامعه بدون گلوتن را در اولویت قرار می دهند، می توانند مشتریان وفادار بیشتری را جذب کنند.

برای روشن بودن، هدف این نیست که همه افراد فاقد گلوتن باشند، بلکه تضمین این است که کسانی که نیاز به گلوتن دارند حذف نشوند.

من از مشاغل مهمان‌نوازی می‌خواهم که گزینه‌های بدون گلوتن با کیفیت بالا را به عنوان استاندارد ببینند. سیاست گذاران باید خدماتی را ارائه دهند که آن را مقرون به صرفه تر کند، به ویژه برای کسانی که از نظر پزشکی به آن نیاز دارند.

از آنجایی که تقاضا از سوی مهمانان می‌تواند باعث تغییر شود، من رستوران‌داران را تشویق می‌کنم که از مکان‌هایی که دوست دارند گزینه‌های بهتری را بپرسند. برای برخی، بدون گلوتن یک روند است. برای میلیون ها نفر دیگر و خانواده هایشان این یک ضرورت است.

زمان آن فرا رسیده است که ما شروع به برخورد با آن کنیم.

کاترین (کری) لیجینسکی موسس و مالک شیرینی و آشپزخانه آزمایشی بدون گلوتن Sweet Crimes در کاپیتول هیل است. همه دیدگاه ها متعلق به خودش است.