غمگین! باله لندن سیتی در شبی از رویاها و ارواح تاریخ رقص به طور مثبت می درخشد

Sadler’s Wells، لندن آلینا کوجوکارو در Ghost Light اثر جان نویمایر، یک مدیتیشن اثیری در زمان، شگفت زده می شود، در حالی که پرنده آتشین گلن تتلی چیزهای زیادی برای گرامی داشتن دارد.

نور شبح نام لامپی است که وقتی تئاتر تاریک است روی صحنه می‌ماند و لامپ در سراسر باله «نور شبح» جان نویمایر می‌درخشد. همچنین آلینا کوجوکارو، بالرین عالی و رقصنده مهمان باله لندن سیتی، که رابطه طولانی مدت کاری با نویمایر و باله هامبورگ او دارد - که این اثر در ابتدا در سال 2020 با او ساخته شد، هرگز درخشان نیست.

وقتی کوجوکارو در سکوت روی صحنه ظاهر می‌شود، آنقدر اثیری که تقریبا رازآلود است، او مانند شبح ادت دریاچه سوان است، بال‌هایی بال می‌زند، چشمانی نیمه بسته، در خاطره گم می‌شود. ظرافت الهی کوجوکارو تمام عاشقانه‌های باله را در بر می‌گیرد، تا اینکه ناگهان قدم‌هایش به هم می‌خورد، روی صندلی می‌خورد و به خود می‌آید. صحنه محل رویاها است، برای همه رقصندگانی که از تخته های آن عبور کرده اند و به این کار ادامه خواهند داد (خرافات می گوید که لامپ های ارواح همچنین به ارواح رقصندگان سابق اجازه می دهند به صحنه بازگردند).

نویمایر برخی از این رقص‌ها را در این قطعه تداعی می‌کند، از یک سیلف سرگردان در بالای صحنه، تا تک‌نوازی جدی، آلگروی درخشان و دو مرد جوان در یک دونوازی لطیف، که گاهی در جهان‌های موازی، گاهی در لحظات ارتباط از کنار هم می‌گذرند. ادامه مطلب...