فرانسه سنت غرور آمیز اعتراض دارد و گاهی اوقات مردم سر خود را از دست می دهند

فرانسه به خاطر فرهنگ اعتراضی پر جنب و جوشش معروف است، جایی که فعالیت به عنوان یک وظیفه اجتماعی و بخشی از هویت ملی تلقی می شود.

پاریس -- هیچ کشوری مانند فرانسه تظاهرات گسترده ای انجام نمی دهد.

وقتی فرانسوی ها با مالیات های بالای سوخت مبارزه می کنند، جلیقه زرد می پوشند و راهپیمایی می کنند. وقتی کشاورزان عصبانی دستمزد بهتری می خواهند، صدها نفر از آنها با تراکتور در خیابان شانزه لیزه رانندگی می کنند. و هنگامی که کارگران موزه خواهان مدیریت بهتر گردشگری هستند، اعتصاب کرده و موزه لوور را تعطیل می کنند.

اعتراض عمومی پرشور به همان اندازه فرانسوی است که "La Marseillaise"، سرود 1792 که وظیفه جمعی مبارزه با استبداد را در هویت ملی کشور تثبیت می کند. اما در این ماه، خشونت‌آمیزترین تظاهرات در سال‌های اخیر - و پلیس سخت‌گیرانه - نگرانی را در مورد شورش‌هایی که بر صدها هزار تظاهرکننده مسالمت‌آمیز که علیه افزایش هزینه‌های زندگی و شرایط بد مدارس راهپیمایی می‌کنند، افزایش داده است.

تنها در روز شنبه، پس از درگیری شورشیان در شهرهای سراسر فرانسه با پلیس، آتش زدن خودروها، هجوم به ساختمان های عمومی، غارت فروشگاه ها و آتش زدن ساختمان تاریخی شهر در شعله های آتش، دست کم 2400 نفر دستگیر شدند. ممکن است اعتراضات بیشتری در راه باشد.

چگونه فرانسوی ها می توانند این کار را با فرانسه انجام دهند؟ امانوئل مکرون رئیس جمهور مستعفی روز یکشنبه این سوال را مطرح کرد. او افزود که هیچ چیز تخریب را توجیه نمی کند. "همه ما احساس خشم و شرم می کنیم."

اما هر دانشجوی تاریخ فرانسه می‌داند که فرهنگ اعتراضی غرورآمیز، پر سر و صدا و رنگارنگ این کشور گاهی به خشونت تبدیل می‌شود – که با سر بریدن شاه لوئی شانزدهم و ماری آنتوانت در جریان انقلابی که سلطنت را در سال 1789 سرنگون کرد، شروع شد.

مورخان می گویند که انقلاب جایی بود که سنت مدرن فرانسوی مشارکت مدنی به عنوان یک وظیفه متولد شد. ایده این است که رای دادن تنها راه ایجاد تغییر نیست. تظاهرات به عنوان یک ارزش اساسی در نظر گرفته می شود، راهی برای وادار کردن نخبگان برای شنیدن صدای مردم و دفاع از آزادی ها. لحظه ای که یک کودک به یک فعال تبدیل می شود به عنوان یک آیین گذر نسل ها تلقی می شود. حق اعتراض حتی در قانون اساسی محفوظ است.

ماگالی دلا سودا، مدیر تحقیقات علوم سیاسی در مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه در بوردو گفت: «این راهی برای ساختن هویت جمعی و جامعه سیاسی است.

تاریخ فرانسه پس از انقلاب داستان محکمی از اعتراضات و اصلاحات نیست، بلکه از چرخه های خیزش های مردمی، سرکوب، بسیج و امتیازات سیاسی است. سنت تراژیک شده است. در سال 1871، نیروهای دولتی «کمون پاریس» یا دولت شهری جدید را سرکوب کردند و طبق گزارش ها هزاران نفر را کشتند.

از برخی جهات، اقدام جمعی پیروز شد - مانند سال 1968، زمانی که تظاهرات دانشجویان و اعتصاب عمومی دولت را مجبور به دادن امتیازاتی مانند افزایش حداقل دستمزد کرد.

در تاریخ جدیدتر، "جلیقه زردها" - "جلیقه زردها" در فرانسوی - علیه افزایش پیشنهادی مالیات بر سوخت تظاهرات کردند و این به اعتراضات در مورد مسائل دیگری مانند هزینه های زندگی و نابرابری گسترش یافت. برخی از تظاهرات در سال های 2018 و 2019 شامل آتش زدن خودروها، غارت و درگیری با پلیس بود. غیرمعمول نیست که خشونت فرانسوی ها در حاشیه، راهپیمایی های مسالمت آمیز را خدشه دار کند.

به همین ترتیب، اعتراضات دانشجویی در آخر هفته از آموزش به سایر شکایات گسترش یافت - و صحنه های دراماتیک غارت و درگیری با پلیس را به نمایش گذاشت. مشخص نیست که چه تعداد از کسانی که مغازه‌ها را غارت می‌کردند به تظاهرات روز پیوستند که ده‌ها هزار نفر را به خود جلب کرد، یا صرفا فرصت‌طلب بودند. مقامات با منع آمد و شد شبانه پاسخ داده اند. درخواست‌هایی برای اعتراضات بیشتر در اواخر هفته وجود داشت.

به گفته فابین ژوبارد، دانشمند علوم سیاسی، که تاریخ اعتراضات و پلیس را مطالعه کرده است، برخی از نیروهایی که در ماه گذشته اعتراضات را هدایت می کنند، مدیون سنت های اخیر فرانسوی هستند.

جوبارد گفت که از دهه 1990، این کشور شاهد امواج تکراری چیزی بوده است که فرانسوی‌ها آن را «خشونت‌های شهری» و آمریکایی‌ها شورش می‌نامند. آنها اغلب با خشونت پلیس آغاز می شوند: ناآرامی های سراسری در سال 2005 پس از کشته شدن دو نوجوان هنگام فرار از پلیس و دوباره در سال 2023 پس از اینکه یک افسر در حین توقف ترافیک در خارج از پاریس به یک نوجوان 17 ساله شلیک کرد، شروع شد.

او گفت: «برای جوانان حومه شهر، شورش یکی از اشکال سنتی بیان جمعی است.

منتقدان دولت و مبارزان حقوق بشر ادعا کرده اند که تاکتیک های پلیس در ماه گذشته بی جهت خشونت آمیز بوده است. بیشتر انتقادها بر پرتابگرهای گلوله لاستیکی که در فرانسه با نام LBD شناخته می‌شوند و نارنجک‌های شوک‌کننده متمرکز است که منتقدان آنها را عامل جراحات جدی معترضان می‌دانند.

و دلا سودا خاطرنشان کرد که نزدیک به 8000 دستگیری در هفته های منتهی به 17 اکتبر تعداد چند ده نفری را که در اعتراضات 500000 دانش آموز در سال 1998 در اعتراض به کمبود معلم و مدارس ویران شده بازداشت شده بودند، کوتوله می کند.

او می گوید که احساس شنیده نشدن نیز بخشی از آن است. به‌عنوان مثال، دلا سودا به جای گوش دادن به معترضان و مذاکره، اشاره کرد که دولت سعی کرد از طریق یک پلتفرم دیجیتال، نارضایتی‌های «جلیقه زردها» را برطرف کند، که به «بحث بزرگ ملی» ترجمه می‌شود. معترضان ضد دولتی طرح ماکرون را مورد بررسی قرار دادند.

دلا سودا نوشت: "در نتیجه، بی اعتمادی در حال افزایش است."

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده