فرزندان یتیم گوما از طریق آموزش و همبستگی امید می یابند

در میان آسیب های روانی مرتبط با خشونت، فقر و تهدید ابولا، کودکان در گوما به ویژه آسیب پذیر هستند. یک سازمان غیردولتی محلی در تلاش است تا از آنها حمایت های روانی اجتماعی و کمک های مادی ارائه کند.

در گوما، در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو، پیامدهای درگیری های مسلحانه همچنان بر کودکان سنگینی می کند. برای برخی، خشونت، آوارگی و جدایی از خانواده‌هایشان زخم‌های عمیق و دشواری بر جای گذاشته است.

ظهور مجدد ابولا در منطقه بر این چالش ها افزوده است. در پاسخ، سازمان غیردولتی سامری کمک به افراد آسیب پذیر (SAV) بر حمایت روانی اجتماعی، آموزش و آگاهی سلامت تمرکز دارد.

در گوما، سازمان غیردولتی کمک به افراد آسیب پذیر سامری، یک روز همبستگی برای کودکانی که به ویژه آسیب پذیر در نظر گرفته می شوند، ترتیب داد. لوازم مدرسه همراه با کیت های محافظ در برابر ابولا توزیع شد.

هدف این بود که به برخی از نیازهای ضروری آنها رسیدگی شود و در عین حال آگاهی در مورد اقدامات پیشگیرانه در برابر اپیدمی که چندین منطقه در شرق کشور را تحت تأثیر قرار می دهد، افزایش یابد.

اسپویر کیکونی، رئیس سازمان غیردولتی SAV گفت: "این کودکان یتیم انسان هستند، اما اغلب در طی کمپین های آگاهی فراموش می شوند. ما اکنون این کودکان را در اولویت قرار داده ایم تا بتوانند همان درک را از ویروس ابولا داشته باشند."

اما پشت کمک مادی نیاز فوری دیگری نهفته است: سلامت روان.

در مدارس ذینفع، این سازمان همچنین برنامه حمایت روانی و روانی را اجرا می کند. هدف کمک به کودکانی است که با ترومای مرتبط با درگیری، آوارگی و شرایط زندگی مخاطره آمیز برخورد می کنند.

برای سازمان غیردولتی، کمک به این کودکان به معنای تلاش برای شکستن چرخه آسیب هایی است که می تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود.

اسپویر کیکونی گفت: "منطقه ما بیش از 30 سال است که در این وضعیت قرار دارد. ما واقعا باید روی سرمایه گذاری روی این کودکان تمرکز کنیم تا این وضعیت به پایان برسد و به نسل های آینده سرایت نکند. به این ترتیب می توانیم آنچه را که به عنوان آسیب بین نسلی شناخته می شود محدود کنیم."

در کلاس های درس، معلمان در خط مقدم هستند و شاهد عواقب این وضعیت هستند.

برخی از دانش آموزان برای تمرکز تلاش می کنند. دیگران پرخاشگرتر می شوند یا در خود فرو می روند. به گفته مسئولان مدرسه، این رفتارها ممکن است با شرایط رشد کودکان مرتبط باشد.

جان موامبا، مدیر مدرسه EPAIMOG گفت: "آنها چیزی ندارند، و هر ساعتی که ما با آنها در اینجا می گذرانیم، می توانیم فقری را که تجربه می کنند احساس کنیم. از نظر روانی، آنها آسیب روحی می بینند زیرا دور از والدین خود زندگی می کنند. این یک مشکل جدی است که سلامت روان آنها را تحت تاثیر قرار می دهد."

برای تیم های آموزشی، مدارس باید بیشتر از مکان های یادگیری باشند. آنها همچنین باید محیطی با ثبات کافی برای کودکان فراهم کنند تا به آنها کمک کند تا احساس امنیت و روال عادی خود را به دست آورند.

نزدیک به دو سال پس از جنگی که منجر به تصرف گوما شد، پیامدهای درگیری در زندگی روزمره بسیاری از کودکان قابل مشاهده است.

فقر، آوارگی و تروما اکنون با نگرانی های بهداشتی مرتبط با ابولا ترکیب شده است. برای موسسات خیریه و کارکنان آموزش و پرورش، چالش این است که از تضعیف دائمی این بحران های پی در پی آینده یک نسل کامل جلوگیری کنند.

از طریق حمایت روانی اجتماعی، مدرسه و آگاهی از سلامت، هدف ساده است: کمک به این کودکان برای بازیابی تدریجی محیط پایدارتر و بازسازی زندگی خود با وجود زخم‌هایی که سال‌ها بحران برجای گذاشته است.