فرهنگ اعتراضی فرانسه خارج از کنترل است

اعتراض فرانسوی ها خیلی زیاد است. در طول دو دهه گذشته، هجوم خشم، خشونت، شورش، آتش‌سوزی، و غارت مرتبا ملت را فرا گرفته است و هزینه‌های هنگفتی را بر جامعه مدنی تحمیل کرده است. در جریان شورش‌های سال 2005، مرگ دو پسر که از پلیس فرار می‌کردند، جرقه سه هفته تخریب شدید اموال و خشونت را برانگیخت. در سال‌های پس از آن، هیاهو بر سر ممنوعیت حجاب، بزرگداشت سالگرد ناتو، قانونی شدن ازدواج همجنس‌گرایان، حتی ورود اپلیکیشن‌های اشتراک‌گذاری سواری به راه افتاده است.

امروز فرانسه بار دیگر در دست معترضان است. از اواخر ماه گذشته، اعتراضات دانش‌آموزی، سیستم مدارس کشور را فلج کرده است. آنها در 17 سپتامبر در دبیرستانی در خارج از پاریس، در کرتیل آغاز شدند، جایی که معلمان به دلیل پست های خالی و کمبود بودجه دست به اعتصاب زدند و دانش آموزان بلافاصله به آنها پیوستند. همانطور که والری بکت جامعه شناس نامید، این یک اثر دومینویی ایجاد کرد، که در آن دانش آموزان در سراسر کشور با تظاهرات همبستگی، مشکلات مشابهی را در مدارس خود مطرح کردند.

رسانه‌های اجتماعی این فرآیند را افزایش دادند. تظاهرکنندگان دائما از خود فیلم گرفته‌اند و منظره‌ای از شورش ایجاد می‌کنند که به صورت آنلاین و از طریق چت‌های متنی که برای بسیج استفاده می‌کنند پخش می‌شود.

بر اساس گزارش لوموند، نزدیک به یک سوم از 3700 دبیرستان فرانسه تا اول اکتبر مختل شده بود، این تعداد تقریبا به طور قطع افزایش یافته است. بزرگترین تظاهرات تا کنون دیروز برگزار شد که در 40 شهر گسترش یافت و حدود 250000 شرکت کننده در آن شرکت کردند. دبیرستان دخترم در پاریس نیز تحت تأثیر قرار گرفته است. در ایمیلی از مدیران به والدین آمده است: «تنش‌ها گاهی بالا می‌رفت، به‌ویژه به دلیل تلاش‌های متعدد برای آتش‌سوزی توسط افراد خارج از مدرسه». از آن زمان، به دستور استان، همه آموزش ها متوقف شده است.

[ بخوانید: مشکل حلقه بازخورد اعتراضی آمریکا]

معترضان خواهان معلمان و کارکنان پشتیبانی بیشتر، کلاس های کوچکتر و بهبود امکانات و برابری بیشتر بین مدارس فقیر و ثروتمند شده اند. آنها همچنین خواستار لغو Parcoursup، یک پلتفرم آنلاین پذیرش در دانشگاه شده‌اند که منتقدان ادعا می‌کنند نابرابری اجتماعی را بازتولید می‌کند و استرس نابجا را بر دانشجویان تحمیل می‌کند. برخی از این خواسته‌ها ممکن است معتبر باشند، اما خشونت‌هایی که در سراسر فرانسه گسترش می‌یابد ارتباط چندانی با نگرانی‌های آموزشی ندارد.

مدتی است که یک بحران وجودی در قلب زندگی فرانسوی ها وجود دارد که ریشه در این مفهوم فراگیر دارد که آینده هرگز با گذشته برابری نخواهد کرد و دولت نمی تواند به آنچه شهروندانش انتظار دارند دست یابد. کیک ملی اغلب به صورت مجموع صفر در نظر گرفته می شود، که توضیح می دهد که چرا بسیاری از حوزه های انتخابیه، از بازنشستگان گرفته تا دبیرستانی ها، از دادن یک اینچ خودداری می کنند. خشم آنها جمع می شود، سپس به جوش می آید. و دولت یا نمی خواهد یا نمی تواند آن را مهار کند.

پنج تا از ویدئوهایی که در فضای مجازی منتشر شده اند، نارضایتی نهیلیستی را در زیر بهانه اصلاحات مدرسه نشان می دهند. در جایی که نمی توانم از ذهنم خارج شوم، یک نوجوان 15 ساله با یک هودی مشکی، شلوار گرمکن مشکی و ماسک به آرامی به زنی در مارسی نزدیک می شود و با یک شعله افکن موقت به صورت او اسپری می کند و او را دچار سوختگی درجه یک می کند. در صحنه ای از نانت، جهنمی لابی دبیرستان نلسون ماندلا را پر می کند که ساخت آن در سال 2014 75 میلیون یورو هزینه داشت.

در ویدئوی سوم، یک نوجوان با موهای بلوند کفی‌پوش در پاریس لبخند می‌زند و به خبرنگاری که درباره تعقیب و لگدمال شدن یک پلیس زن توسط نوجوانان پرسیده است، توضیح می‌دهد که «هدف وسیله را توجیه می‌کند».

در جای دیگر، یک نوجوان نقابدار بالای ماشین ایستاده و به جمعی از همکلاسی‌های سرخوش که گوشی‌های هوشمندشان را بیرون می‌کشند، می‌گوید انگار در کنسرت هستند. او پلیس هایی را که می بیند می شمرد: "فقط 10 نفر هستند." او فریاد می زند. "به نام خدا، ما می توانیم همه آنها را بکشیم!" جمعیت در تشویق فوران می کند. کلیپ پنجم گروه بزرگ و هیجان‌انگیزی از نوجوانان را در دره Loire به تصویر می‌کشد، کوله‌پشتی‌هایشان و گوشی‌های هوشمند بیرون، در یک دایره جمع شده‌اند و شعر «M*R*H» را رپ می‌کنند. این آهنگ با اشاره به حمله تروریستی باتاکلان در سال 2015 که در آن 90 نفر کشته شدند آغاز می شود: "من نمی ترسم، من از جهنم نمی ترسم.

; پیمان دست نخورده است - چه کسی جز خدا می تواند جلوی من را بگیرد؟ / باتاکلان - مرده بازی می کنند، صاف دراز می کشند - من آنها را یکی یکی از بین می برم.

خشونت به یک طرف محدود نشده است. هفته گذشته، یک افسر پلیس یک نارنجک گاز اشک آور به سر یک نوجوان شلیک کرد و بیشتر دندان های او را بیرون زد. اخیرا، یک نوجوان 15 ساله پس از شلیک یک نارنجک شوکر توسط یک افسر، دست خود را از دست داد.

در همین حال، نژادپرستان و مبلغان به سرعت اسلام را مقصر وحشی گری می دانند و جمعیت مهاجر غیرقابل جذب را به تضعیف جامعه فرانسه و ارزش های غربی متهم می کنند. دونالد ترامپ نیز همین کار را کرده است. "آنچه در فرانسه اتفاق می افتد چیزی کمتر از مهاجرت دسته جمعی خارج از کنترل نیست. این مربوط به مدارس نیست، این مربوط به اسلام است که می خواهد کشوری بزرگ را تصرف کند." او دیروز در Truth Social پست کرد. اما در واقعیت، معترضان یک ائتلاف بسیار متنوع هستند.

در داخل یک کلیسای کاتولیک، گروهی از دختران جوان سفیدپوست نیز از خود در حال خواندن «M*R*H» فیلم گرفتند. با توجه به تاریخ طولانی و خونین شورش فرانسه، که از ماه مه 68 تا انقلاب فرانسه که شاه را سرنگون کرد، امتداد دارد، می توان گفت که این اقدامات بی فکر شورش شواهدی است بر این که گروه های مهاجر عملا به خوبی جذب شده اند.

در سال‌های اخیر، فرهنگ اعتراضی فرانسه تا سرحد جنون مورد تمجید و تمجید قرار گرفته است. این به یک مشکل خاص در دوران تصدی امانوئل ماکرون تبدیل شده است، که در سال 2017 آغاز شد. اعتراضات نه تنها دولت او را تضعیف کرد، بلکه قابلیت سیاسی مرکزگرایی در فرانسه را نیز از بین برد. در سال 2018، ژله‌ها یا «جلیقه زردها» یک شورش ملی را رهبری کردند که ظاهرا علیه مالیات‌های سوخت بود که تقریبا ریاست‌جمهوری ماکرون را ناتوان کرد تا زمانی که همه‌گیری ویروس کرونا آن را تحت کنترل درآورد.

در سال 2023، تظاهرات سراسری همراه با خشونت و ضرب و شتم بی‌رویه به دنبال تیراندازی پلیس به یک راننده نوجوان در نزدیکی پاریس بود. در همان سال شاهد درگیری‌های خیابانی و شورش بیشتر بر سر اختلافات پیرامون اصلاحات حقوق بازنشستگی و ساخت مخازن آب بود. در سال 2024، کشاورزان جاده ها را مسدود کردند و به اموال دولتی آسیب رساندند. سال گذشته، صدها هزار نفر در اعتراضات به رهبری جنبش ضد ریاضت اقتصادی Bloquons Tout ("بیایید همه چیز را مسدود کنیم") شرکت کردند.

[توماس چترتون ویلیامز: داستان های دیستوپیایی در فرانسه به واقعیت تبدیل می شود]

ویرانی و آشفتگی ناشی از آن موهبتی برای تجمع ملی راست افراطی بوده است، که به نظر می رسد موقعیت خوبی برای پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده در بهار دارد. در واکنش به هرج و مرج کنونی، رهبران آن خواستار قوانین ضد شورش شده و چپ‌ترین حزب، France Unbowed (LFI) را برای تشویق دانش‌آموزان و حضور فیزیکی در برخی از مدارس مقصر دانستند.

در واقع، برخی از جناح چپ به دنبال سوء استفاده از نیهیلیسمی هستند که فرانسه را متشنج کرده است و آن را تحریک می کند. در 28 سپتامبر، بالی باگایوکو، شهردار سنت دنیس و یکی از اعضای LFI، در حالی که آواز "La Marseillaise" را می خواند، در مقابل محاصره شعله ور در لیسیه پل الوارد، با دانش آموزان رقصید. روز بعد، پیام خود را به وضوح بیان کرد. «خشونت، یک لحظه، peut être légitime»: در یک نقطه خاص، خشونت می تواند مشروع باشد.

به عنوان یک تاکتیک انتخاباتی، بدبینی ممکن است فقط برای LFI کار کند. در جریان تظاهرات دیروز، نوجوان بلوند فوق‌الذکر با یک کفه در حال بوسیدن کنار سر رهبر حزب، ژان لوک ملانشون، فیلمبرداری شد. ملانشون می درخشید.