فروشگاه دوبلین پس از 57 سال بسته می شود: "در سال 1972 تغییر کرد و از آن زمان تاکنون دست نخورده است."

فرگوس اوبراین می‌گوید از واکنش به تعطیلی اخیر فروشگاه اسنوکر و دارت خود در خیابان Capel در دوبلین پس از تقریبا 60 سال "تعجب کرده است".

اوبراین در حالی که از بسته‌بندی باقیمانده انبارها و مصنوعات شخصی در برنفر بولسی استراحت می‌کند، می‌گوید: «هنوز هم افرادی دارم که در را می‌کوبند و به من می‌گویند: «آفرین.»

بسیاری از آنها مربوط به پسرش فرگال، بازیکن حرفه ای اسنوکر است.

او گفت: "یک کارت دوست داشتنی از زنی در میث داشتم که می گفت من در خیابان ضرر خواهم کرد."

گردشگران آینده که در آن گوشه شهر سرگردان باشند مطمئنا از دست خواهند داد. مغازه چیزی شبیه کپسول زمان بود با کابینت های چوبی دیوار به دیوارش.

نام این فروشگاه، برنفر، از شراکتی است که O'Brien با برندان ویلان در زمان افتتاح آن در سال 1969 ایجاد کرد.

او با خنده می‌گوید: «در سال 1972 تغییر شکل یافت و از آن زمان دیگر به آن دست نزده است.

"جریان ثابتی از بازدیدکنندگان وجود دارد تا نگاهی بیندازند. من به آنها می گویم که مانند فروشگاه هاپ گینس است، با این تفاوت که این فروشگاه ساخته شده است و این واقعی است."

اوبراین در سال 1966 و در سن 19 سالگی شروع به تعمیر ساعت برای ویلان کرد که یک جواهرفروشی در آن سوی رودخانه در خیابان کلانبراسیل داشت. او می‌گوید: «از آن زمان تا سال 1969، وقتی اینجا را افتتاح کردیم، با جوآن دوست‌داشتنی ازدواج کردم.

ما دو فرزند بزرگ داشتیم، لیزا و فرگال، و چهار نوه دوست داشتنی داریم.

ویلان در سال 1986 به همراه خانواده‌اش به استرالیا مهاجرت کرد. جوآن سال‌ها در کنار اوبراین کار کرد، در حالی که او دخترش لیزا را به‌عنوان "سنگ" خود در این تجارت در طول مدت حضورش در آنجا توصیف می‌کند.

او می‌گوید: «همیشه زمان مناسبی برای بسته شدن وجود داشت و این همان زمان است».

او می‌گوید: «با در نظر گرفتن کارکنان فروش و کسانی که در تعمیر ساعت و جواهرات شرکت داشتند، در یک مرحله 10 نفر اینجا بودیم.

"اما مانند همه اینها، مانند سالها تغییر کرد. مردم اکنون ارزش احساسی یکسانی را برای ساعت یا چیزی که برای تولد 21 سالگی خود دریافت کرده اند قائل نیستند."

پس از 53 سال در خیابان تالبوت، آخرین فروشگاه کاغذ دیواری شهر دوبلین آماده تعطیلی می شود

او می گوید که فروش و حکاکی غنائم یک تکامل طبیعی از جواهرات بود.

طرف کسب و کار اسنوکر از علاقه خودش به این ورزش رشد کرد، در حالی که تجارت دارت از بسته شدن یک فروشگاه تخصصی همسایه ناشی شد.

او می‌گوید: «بعد از بسته شدن او، ما افرادی را داشتیم که وارد می‌شدند و بنابراین ما شروع به سرگرمی در آن کردیم و در نهایت به بزرگترین انتخاب در ایرلند رسیدیم.

او می گوید همیشه کار بود، اما او را مشغول نگه داشت و از آن لذت برد.

O’Brien درباره حرکت زمان و تغییرات خیابانی که ترافیک دو طرفه و ترکیب بسیار متفاوتی از مغازه ها داشت، زمانی که برنفر برای اولین بار درهای خود را باز کرد، فلسفی به نظر می رسد. با این حال، او کمی از احساسات غلبه می کند، زیرا او در فکر به پایان رساندن همه چیز و حرکت برای همیشه است.

او می گوید او برنامه های دیگری دارد.

پیرمرد 80 ساله می گوید: "من هنوز جوان هستم و دوچرخه سواری را دوست دارم."

دوچرخه اش به دیوار در سراسر اتاق تکیه داده شده است.

او می‌گوید: «من به مدت 55 سال هر روز از هاوث جانکشن سوار شدم.

"پایان یک دوران": صاحب کافه قلعه دوبلین احساس بدی نسبت به تعطیلی ندارد

«گاهی در کنار دریا نسیمی می‌وزید که یک تانک را متوقف می‌کرد، اما به خورشیدی که از بالای هاوت هد یا کوه‌های دوبلین می‌آمد نگاه می‌کردید و زیبا می‌شد. و نکته این بود که همیشه سرحال و هوشیار می‌رسید.

بنابراین من این کار را انجام خواهم داد، پیاده روی و باغبانی... و تعطیلات با جوآن و خانواده خواهم داشت.

او می‌گوید: «اما قفل کردن در را برای آخرین بار پشت سرم»، قبل از مکث و اضافه کردن: «این کار سختی خواهد بود.»