فسیل‌های کهربا نشان می‌دهند که چگونه خشکی باستانی استرالیا به رشد جنگل‌های استوایی جنوب شرقی آسیا کمک کرده است.
تحقیقات جدید نشان می دهد خشکی که حدود 150 میلیون سال پیش از شمال غربی استرالیا جدا شد و برای 100 میلیون سال آینده به سمت شمال حرکت کرد، به ایجاد پایه های جنگل های استوایی فوق العاده متنوع جنوب شرقی آسیا کمک کرد.
ویرایش شده توسط لیزا لاک، بررسی توسط رابرت ایگان
این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
تحقیقات جدید نشان می دهد خشکی که حدود 150 میلیون سال پیش از شمال غربی استرالیا جدا شد و برای 100 میلیون سال آینده به سمت شمال حرکت کرد، به ایجاد پایه های جنگل های استوایی فوق العاده متنوع جنوب شرقی آسیا کمک کرد.
یک مطالعه بین‌المللی روی بیش از 3000 نمونه فسیلی که در کهربا در میانمار حفظ شده‌اند، یک جامعه گیاهی متنوع را کشف کرده است که قدمت آن به حدود 99 میلیون سال قبل می‌رسد و پنجره‌ای قابل توجه به فلور باستانی ارائه می‌دهد که توسط بلوک غرب برمه قبل از برخورد با آسیای جنوب شرقی در حدود 50 میلیون سال پیش به شمال منتقل شده است.
بایرون لامونت، یکی از نویسندگان و پروفسور دانشگاه کرتین، گفت: یافته های منتشر شده در Nature Ecology & Evolution، ارتباط قابل توجهی را بین گذشته زمین شناسی استرالیا و خاستگاه یکی از غنی ترین مناطق گیاهی گرمسیری جهان نشان می دهد.
لامونت گفت: «این یک داستان شگفت انگیز از یک خشکی است که از شمال غربی استرالیا جدا می شود، میلیون ها سال در اقیانوس های باستانی به شمال می چرخد و در نهایت بخشی از آسیای جنوب شرقی می شود.
"در طول مسیر، یک گیاه گرمسیری غنی را حمل می کرد که به مدت ده ها میلیون سال در انزوای نسبی در نزدیکی استوا تکامل یافته بود. هنگامی که این خشکی در نهایت به آسیای جنوب شرقی پیوست، به ایجاد پایه های تنوع گیاهی خارق العاده ای که منطقه امروزی به آن مشهور است کمک کرد.
ما حداقل 392 نوع مورفولوژیکی از گیاهان گلدار را در کهربا، در کنار مجموعه‌ای از سرخس‌ها، مخروطی‌ها و دیگر گروه‌های گیاهی باستانی شناسایی کردیم.
این فسیل‌ها نمایی نادر از آن دنیای باستانی را به ما می‌دهند و به توضیح ریشه‌های تکاملی عمیق جنگل‌های استوایی جنوب شرقی آسیا کمک می‌کنند.»
لامونت گفت که این تنوع یکی از بالاترین‌های ثبت شده برای مجموعه گیاهان فسیلی از اوایل تا اواسط دوره کرتاسه است، زمانی که دایناسورها هنوز در زمین پرسه می‌زدند.
لامونت می‌گوید: «فسیل‌هایی که با جزئیات استثنایی سه‌بعدی حفظ شده‌اند، شامل گل‌ها، میوه‌ها، برگ‌ها و دانه‌هایی هستند که شواهدی از شکوفایی جامعه گیاهان استوایی در 100 میلیون سال پیش ارائه می‌دهند.
از آنجایی که بلوک برمه غربی در حالی که ده‌ها میلیون سال در نزدیکی خط استوا باقی مانده بود، به سمت شمال حرکت کرد، این محیط گرمسیری طولانی پناهگاهی بود که در آن دودمان گیاهان باستانی می‌توانستند زنده بمانند و تنوع پیدا کنند.
«یافته‌ها این دیدگاه دیرینه را به چالش می‌کشند که اکوسیستم‌های متنوع گیاهان گلدار جنوب شرقی آسیا عمدتا اخیرا منشأ گرفته‌اند، و نشان می‌دهد که گیاهان گلدار قبلا در محیط‌های استوایی در طول دوره کرتاسه تنوع زیادی داشته‌اند».
چائو شی و همکاران، جزیره کرتاسه میانی به عنوان مهد تنوع زیستی گیاهی جنوب شرقی آسیا، بوم شناسی و تکامل طبیعت (2026). DOI: 10.1038/s41559-026-03219-7
اطلاعات مجله: Nature Ecology & Evolution
لیسانس تاریخ هنر، کارشناسی ارشد فرهنگ مادی. سردبیر سابق موزه، پیراپزشک و هماهنگ کننده پیوند. ویرایش برای Science X از سال 2021. نمایه کامل →
لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
Amber fossils reveal how ancient Australian landmass helped seed Southeast Asia's tropical forests
A landmass that broke away from northwestern Australia about 150 million years ago and drifted north for the next 100 million years helped lay the foundations for Southeast Asia's extraordinarily diverse tropical forests, new research has revealed.