فسیل های 121 میلیون ساله نشان می دهد که Longipteryx پر دم نداشته است.

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

Longipteryx یکی از فراوان‌ترین فسیل‌های یک گروه اولیه از پرندگان به نام انانتیورنیتین است. با این حال، دانشمندان به طور شگفت انگیزی اطلاعات کمی در مورد پرهای آن دارند. مطالعه جدیدی که در مجله دیرینه شناسی منتشر شده است، پرهای دو فسیل فوق العاده حفظ شده را توصیف می کند. آنها پیشنهاد می کنند که Longipteryx برخلاف پرندگان زنده امروزی پرواز کرد.

الکساندر کلارک، دیرینه شناس در دانشگاه شیکاگو و موزه فیلد و نویسنده اصلی این مطالعه، می گوید: «اگرچه پرندگان مدرن نزدیک ترین آنالوگ ما به انانتیورنیتین ها هستند... در حقیقت، آنها واقعا از نظر سبک زندگی و حرکت بالقوه دنیا از هم جدا هستند.

گروه انانتیورنیتین یکی از متنوع ترین گروه های پرندگانی بود که در دوره مزوزوئیک وجود داشت. بر اساس این مطالعه، بسیاری از آنچه در مورد آنها می‌دانیم از Jehol Biota، مجموعه‌ای از فسیل‌های شمال شرقی چین به 121 تا 131 میلیون سال قبل می‌رسد.

این فسیل‌ها به دلیل حفظ خارق‌العاده‌شان، تا حدی به لطف محیط دریاچه آتشفشانی باستانی که در آن مرده‌اند، که آثاری از پوست، ماهیچه‌ها و پرها را حفظ کرده است، مشهور هستند.

کلارک تعجب کرد: «دیدن بافت های نرم حفظ شده در نمونه های فسیلی همیشه عالی است. "این فقط یک رفتار است."

Longipteryx یکی از معدود پرندگان Jehol است که از چندین نمونه شناخته شده است. نویسندگان این مطالعه نوشتند که به راحتی با پوزه بلندش که نوک دندان های خمیده دارد و از نظر اندازه شبیه به علفزارهای مدرن است، قابل تشخیص است.

با وجود این، نمونه های قبلی اغلب فاقد پرهای به خوبی حفظ شده بودند.

دو نمونه جدید Longipteryx توسط یک کلکسیونر فسیل آماتور در شهرستان Jianchang جمع آوری شد که آنها را به موزه طبیعت شاندونگ تیانیو اهدا کرد.

بر اساس این مطالعه، تقریبا تمام بدن، از سر تا مچ پا، پوشیده از آثار تیره پرهای کرکی بدن بود. فقط پوزه و پاها برهنه مانده بود.

با این حال، این مطالعه اشاره کرد که قسمت‌های پشتی فسیل‌ها فقط توده‌های کوتاه کرکی به طول تقریبا 0.2 تا 0.3 اینچ (4 تا 8 میلی‌متر) نشان می‌دهند. از 19 فسیل شناخته شده Longipteryx، هیچ کدام پرهای دم را نشان نمی دهند، که نشان می دهد این گونه ممکن است هرگز از ابتدا پرهای دم نداشته باشد.

این موضوع Longipteryx را از خویشاوندانش متفاوت می کند، زیرا نرهایشان اغلب از دم بلندهای زینتی برای خودنمایی استفاده می کردند.

نویسندگان این مطالعه با اشاره به مواردی که در آن پرندگان برای فرار از شکارچیان پرهای دم خود را می ریزند، نوشتند، پرندگان مدرن هنوز هم می توانند بدون پرهای دم پرواز کنند، فرآیندی که به نام شوک پوست اندازی نامیده می شود.

کلارک گفت، اما کمبود کامل پرهای دم ممکن است بر نحوه پرواز آنها تأثیر بگذارد. Enantiornithines، مانند Longipteryx، فاقد فن دم پر از پر بود، که در پرندگان مدرن، به آنها کمک می کند تا ترمز کنند و هدایت شوند (از جمله موارد دیگر). بنابراین فرود ممکن است متفاوت به نظر برسد."

فسیل‌های جدید همچنین به محققان این امکان را داد که اولین نگاه درست به شکل و طول پرهای بال Longipteryx داشته باشند. طبق این مطالعه، طول پرهای پرواز داخلی کمی بیش از نصف پرهای بیرونی بود. این نشان می‌دهد که Longipteryx دارای بال‌هایی است که تا حدودی شبیه به بال‌های خرچنگ، فنچ‌ها و برفک‌های امروزی است که به طور مداوم بال می‌زنند یا به طور متناوب بین بال زدن و سر خوردن کوتاه می‌چرخند.

اما استخوان ها داستان دیگری را بیان می کنند. در پرندگان، ماهیچه های پرواز به برجستگی در استخوان بازو متصل می شوند. در Longipteryx، این پشته بلند و ضعیف است، دقیقا مانند پرندگان امروزی مانند کرکس. مفصل شانه‌ای نیمه ماه شکل آن نیز نشان می‌دهد که نمی‌توانست بال‌هایش را به اندازه پرندگان امروزی بچرخاند.

کلارک می گوید: «انانتیورنیتین ها ممکن است نتوانسته اند بال های خود را تا بالای بدن خود بیاورند (به مچ دست می زنند)، مانند پرندگان امروزی.

با هم، ترکیب منحصربه‌فرد ویژگی‌ها نشان می‌دهد که Longipteryx و بستگانش ممکن است به روشی متفاوت پرواز کرده باشند.

محققان هشدار می‌دهند که فسیل‌ها تنها بخش کوچکی از تنوع انانتیورنیتین را به تصویر می‌کشند. با این حال، کلارک در تلاش است تا بفهمد که بال در حالتی که به طور کامل دراز شده است چه شکلی بوده است، که ممکن است توضیح دهد که چگونه این پرندگان میلیون‌ها سال پیش در آسمان پرواز می‌کردند.

کلارک گفت: "هر کشف جدیدی که در دیرینه شناسی پیدا می کنیم، قطعه دیگری از پازل این است که زندگی در این سیاره چقدر پیچیده و شگفت انگیز بوده و هست."

توسط نویسنده ما Sandee Oster، ویرایش شده توسط Sadie Harley برای شما نوشته شده و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

الکساندر کلارک و همکاران، پرهای Longipteryx (Aves: Enantiornithes)، مجله دیرینه شناسی (2026). DOI: 10.1017/jpa.2026.10282

کاندیدای دکترای باستان شناسی در ویت واترسرند. نویسنده علم برای Science X و وبلاگ نویس باستان شناسی. تحقیقات میدانی در آفریقای جنوبی نمایه کامل →

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →