فینال شهرستان و امتیاز تمرین در شب های تاریک و سرد پاییزی

هر ماه سپتامبر لحظه‌ای وجود دارد که هنگام تمرین بیرون می‌روید، زمانی که شب هنوز خشک و گرم است، و شما در تلاش هستید که در اوایل سال از مسابقات قهرمانی خارج شوید. به نظر می رسد که یک لحظه گذشته است، و فرد خود را برای یک برد دیگر مستاصل می بیند، فقط برای اینکه سال احساس کند که به طرز غم انگیزی کوتاه نشده است.

دو هفته بعد، می توانید در همان زمان هفته در همان زمین حضور داشته باشید و از خود بپرسید که یک فصل ممکن است چقدر بیشتر ادامه داشته باشد. این زمان‌های پایانی است. ساعت 7 بعدازظهر ناگهان تاریک می‌شود، و اکنون به نظر می‌رسد که پایان سال، اگر ترجیح داده نشود، شاید تقریبا درست باشد.

و تعداد زیادی از تیم ها تمام شده اند. در شروع هر فصل، همه حق دارند فکر کنند که یک چهارم نهایی قهرمانی یک هدف دست یافتنی است، با باد منصفانه و کمی شانس. اما لاستیک باید در نهایت با جاده برخورد کند، و این اتفاق در 14 یا 21 روز گذشته در سراسر کشور رخ داده است.

تیم‌هایی بوده‌اند که قهرمانی‌شان را با تأسف کنار گذاشته‌اند، اما در عین حال با احساس آسودگی از این که آخرین بازی‌شان در فصل، پلی‌آف سقوط نبوده است. برای تیم‌هایی که در آن دسته قرار دارند، ناامیدی ناشی از شکست با این آرامش حاصل می‌شود که وضعیت بزرگسالان (یا متوسط ​​یا نوجوانان) برای یک سال دیگر تضمین شده است.

تیم های دیگر چنین دلداری ندارند. پس از 14 عنوان قهرمانی در 15 سال گذشته، کیلکو حتی به اکتبر در داون هم نرسید، و دو قهرمان استانی سال گذشته - Ballyboden St Enda's و Dingle - آخر هفته گذشته خداحافظی کردند. بالیبودن در مرحله نیمه نهایی از مسابقات قهرمانی دوبلین خارج شد و دینگل قهرمان سراسر ایرلند در اولین مانع مسابقات قهرمانی شهرستان کری سقوط کرد.

آن نیمه نهایی ایرلند بین دینگل و بودن در Pairc Uí Chaoimh در ژانویه بسیار ترسناک بود، اما این واقعیت که آنها سه روز پس از سال جدید در حال شکار نهنگ از یکدیگر در یک مهیج مطلق بودند، مطمئنا عاملی در ناتوانی آنها در ادامه پیروزی 9 ماه بعد بوده است.

پس چه کسی مانده است؟ بسیاری از قهرمانان باتجربه، مانند دو برنده استانی دیگر، Scotstown در Monaghan و Roscommon's St Brigid's. در مایو، با گاریمور که بلموللت را در روز یکشنبه شکست داد، و در تایرون، جایی که ادندورک در اولین فینال بزرگسالان خود حضور دارد، عاشقانه‌ای وجود دارد. TG4 این آخر هفته دو فینال کانتی را نمایش می‌دهد - فینال فوتبال Westmeath و فینال پرتاب Tipperary - و معمولا در این زمان است که ما به عنوان یک عموم می‌توانیم دوباره درباره داستان‌های بزرگ GAA متحد شویم.

پیش از این، ما 40 یا بیشتر مسابقات قهرمانی شهرستانی با علاقه زیادی در داخل مرزهای شهرستان خود داشتیم (و برخی مسابقات قهرمانی پرتابی که متأسفانه هیچ کس خیلی اذیتشان نمی کرد)، که هر کدام برای برخی توهمات گریزان و غیرضروری مربوط به ملی رقابت می کردند.

اگر داستان در شش هفته گذشته بسیار پراکنده بود، اگر این احساس وجود داشت که علاقه به بازی‌ها در سطح ملی یک مایل عرض و یک اینچ عمق داشت، معنای آگوست و سپتامبر برای صدها هزار طرفدار GAA در سراسر کشور تغییر نمی‌کند. پیگیری مسابقات قهرمانی باشگاهی در دو ماه آینده آسان تر از دو ماه گذشته خواهد بود، اما برای درصد زیادی از جمعیت باشگاه چیزهای واقعا مهم از قبل پشت سر گذاشته شده است. تماشا کردن به عنوان یک تماشاگر خوب است، اما یک شرکت کننده فعال نسبتا متفاوت است.

هنوز افرادی هستند که استدلال می کنند که مسابقات قهرمانی کانتی تقریبا در همان زمانی به پایان می رسد که همیشه پایان می یابد، قبل از اینکه فصل تقسیم شود. و فینال کانتی مایو در اواسط اکتبر برگزار می شود، که در و حدود زمانی است که ممکن است اغلب در دهه 2010 به پایان برسد.

اما به‌جای مسابقه‌ای سرسختانه برای پایان دادن به شش بازی در هفت هفته قبل از شروع مسابقات قهرمانی باشگاهی کوناخت، این یک فستیوال فوتبال بود که در شرایط تابستانی برگزار می‌شد، با استراحت‌های صحیح بین بازی‌ها، و حالا یک زوج پایانی عاشقانه. کسلبار میچلز و گریمور هنوز زنده هستند، اما بقیه احساس می کردند که یک رقابت واقعی دارند.

فصل باشگاهی تضمینی برای هیچ چیز نیست. من خیلی دوست دارم بتوانم به شما بگویم که بازی دو سر مرحله یک چهارم نهایی پرتاب بزرگسالان گالوی که بعد از ظهر یکشنبه گذشته در کنی پارک دیدم، تبلیغ فوق العاده ای برای آن بود... اما بسیار وحشتناک بود. دو بازی بد بودند، هیچ یک از تیم‌های بازنده واقعا تاخت و تاز زیادی نداشتند، و بارانی که در طول بازی اول تهدید می‌کرد، در بازی دوم بسیار وحشتناک بود.

تام موناگان با کسب 9 امتیاز از بازی برای کراول در برابر سارسفیلد و ادامه بحث در مورد انتصاب امون فیتزموریس به عنوان مدیر فوتبال گالوی تنها دو چیز بود که در تمام بعدازظهر روحیه را بالا برد. آنها استراحت هستند.

موناگان با باشگاه خود به راه می‌افتد، اما ابتدا باید تماشا می‌کرد که کاپیتان گالوی، دارن موریسی، با چیزی که به نظر می‌رسید یک آسیب جدی از ناحیه کتف به نظر می‌رسید، از زمین خارج شد. مصدومیت در پیراهن سارسفیلد رخ داد، اما بهبودی موریسی با در نظر گرفتن گالوی خواهد بود - یادآوری این که فصل باشگاهی و بین شهرستانی اصلا تقسیم نشده است. موریسی دور اول لیگ ملی را در دفتر خاطراتش به عنوان هدف درج خواهد کرد، اما بیشتر ما می توانیم برای یک یا دو ماه کفش ها را به طور کامل فراموش کنیم. این چند نفر ممتاز هستند که می‌توانند در تاریکی زمستان، با شکوه در ذهنشان به تمرین ادامه دهند.