قربانیان قاچاق انسان در گینه بیسائو سرگردان شدند

این مقاله حاوی توضیحاتی در مورد تجاوز جنسی، استثمار و تجاوز جنسی است. احتیاط خواننده توصیه می شود.

سادیو کونیمبا به آینده ای بهتر امیدوار بود. این زن 26 ساله شوهرش را از دست داده بود و با فرزندش در باماکو پایتخت مالی تنها مانده بود.

وقتی یکی از آشنایان به او در مورد امکان رسیدن به اروپا از طریق کشور آفریقای غربی گینه بیسائو گفت، او تصمیم گرفت این سفر را انجام دهد. او دختر 6 ساله اش را فعلا نزد اقوامش رها کرد.

کونیمبا می‌گوید که با وعده کار و شانس بیشتر برای ادامه سفر به اروپا به پایتخت کشور، بیسائو دعوت شده است.

سادیو به دویچه وله گفت: «من مجبور شدم مبلغ زیادی پول بپردازم.

طبق گزارش کونیمبا، مردانی از سنگال پیشنهاد کردند که اگر برای آنها "کار" کند، پولی را که او پرداخت کرده بود، بازپرداخت کنند. وقتی متوجه شد این به چه معناست، نپذیرفت و پول خود را پس گرفت. تا به امروز، او چیزی دریافت نکرده است.

جین، یک زن 21 ساله اهل سیرالئون، شرح داد که چگونه توسط یک شبکه جنایی مورد تجاوز جنسی و سایر آزارها قرار گرفته است. او به خبرگزاری فرانسه گفت که آنها حتی سعی کردند او را مجبور به تن فروشی کنند.

سادیو و جین از جمله ده ها قربانی یک حلقه مشکوک به قاچاق انسان هستند که توسط پلیس در پی عملیاتی در گینه بیسائو در 21 اکتبر متلاشی شد. این مداخله در پی شکایت قربانیانی بود که از آدم ربایی و کلاهبرداری گزارش داده بودند.

پلیس تحقیقات جنایی در بیانیه ای کتبی به دویچه وله اعلام کرد که بیش از پنج مظنون دستگیر شده اند.

به گفته پلیس، این شبکه از یک شرکت پیشرو برای جذب افراد با وعده شغل و کمک به مهاجرت به اروپا استفاده کرد.

گفته می شود حدود 70 نفر قربانی این طرح شده اند. بیشتر آنها از خارج از کشور، از جمله گینه، مالی، ساحل عاج و سنگال آمده بودند. ظاهرا عاملان مظنون برای هر سفر به گینه بیسائو از قربانیان بین 400000 تا 700000 فرانک CFA دریافت کردند.

طبق یافته های اولیه، قربانیان برخلاف میل خود در بیسائو نگهداری می شدند، تحت فشار قرار می گرفتند و مجبور به شرکت در طرح های هرمی متقلبانه می شدند. از آنها انتظار می رفت که از طریق رسانه های اجتماعی شرکت کنندگان بیشتری را در این طرح ها استخدام کنند.

برای اینکه عملیات خود را مشروع جلوه دهند، افراد مسئول از اطلاعات تماس جعلی برای دفاتر فرضی در کانادا، ایالات متحده و پرتغال استفاده کردند. به گفته پلیس، اطلاعات اینترپل، آژانس پلیس بین‌المللی، به بازرسان کمک کرد تا این شبکه را کشف کنند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

عیسی، یک جوان 23 ساله اهل گینه، می گوید که به یک قاچاقچی 10 میلیون فرانک گینه (حدود 1000 یورو) پرداخت کرده است. زمانی که او از استخدام افراد بیشتری امتناع کرد، ظاهرا تهدید به مرگ شد.

برای بوباکار توره، رئیس اتحادیه حقوق بشر گینه بیسائو، این مورد یک علامت هشدار دهنده است.

او به دویچه وله گفت: «به عنوان یک سازمان حقوق بشر، ما به شدت نگران این پدیده هستیم که اکنون به ابعاد بسیار نگران کننده ای رسیده است. در ماه مه، مقامات 60 شهروند خارجی را طی عملیات مشابهی نجات دادند.

توره ارتباطی بین مشکل قاچاق انسان و نهادهای ضعیف گینه بیسائو می بیند. او گفت که شبکه های جنایتکار از این شرایط برای ادامه فعالیت خود سوء استفاده می کنند و خاطرنشان کرد که زنان به ویژه در برابر نقض حقوق بشر آسیب پذیر هستند.

این کشور کوچک غرب آفریقا که پرتغالی زبان است، از زمان استقلال در سال 1975 با بی ثباتی سیاسی مواجه بوده است و همچنین به عنوان یک مرکز ترانزیت کوکائین به مقصد اروپا شناخته می شود.

یک هفته پس از نجات، قربانیان با مشکل جدیدی روبرو می‌شوند: بسیاری از آنها بودجه لازم برای سفر به مالی، سیرالئون یا جاهای دیگر در غرب آفریقا را ندارند.

سادیو کونیمبا به طور موقت نزد یکی از آشنایانش در بیسائو اقامت دارد. دوست او به دویچه وله گفت که کونیمبا از تجربه‌هایش به شدت آسیب دیده است. او هرگز تصور نمی کرد که بتواند به دست یک شبکه قاچاق انسان بیفتد که ممکن است او را مجبور به تن فروشی کند.

خود کونیمبا نمی‌خواهد درباره نوع کاری که از او خواسته شده است صحبت کند. پلیس تأیید می کند که زنان در چنین مواردی اغلب مورد استثمار جنسی قرار می گیرند.

کونیبا می‌گوید که در روزهای اخیر توانسته است حدود 75000 فرانک سی‌اف‌ای از آشنایانش وام بگیرد. اما این کمتر از هزینه سفر او به باماکو است.

بر اساس اطلاعات موجود، اداره مهاجرت و مرز گینه بیسائو، Direcao-Geral de Migracao e Fronteiras (DGMF) نیز فاقد بودجه مورد نیاز برای تامین هزینه سفرهای بازگشت قربانیان است.

تماس هایی با نمایندگی های دیپلماتیک کشورهای مربوطه برقرار شده است. اما پیشرفت کند به نظر می رسد و هیچ ترتیب مشخصی برای بازگشت آنها هنوز اعلام نشده است.

بوباکار توره از نبود حفاظت در دسترس قربانیان انتقاد می کند.

او به دویچه وله گفت: «هیچ سرپناه عمومی برای مواردی از این دست وجود ندارد.

مدافع حقوق بشر از پلیس تحقیقات جنایی برای اقدام علیه این شبکه ها علیرغم منابع محدود قدردانی می کند. وی در عین حال خواستار حمایت بیشتر از این کشور است.

او به دویچه وله گفت: «ما از دولت و شرکای بین‌المللی درخواست فوری می‌کنیم تا از قوه قضائیه، پلیس و سایر نهادها حمایت کافی ارائه کنند.

برای کونیمبا، اکنون یک چیز بیش از هر چیز مهم است: بازگشت به باماکو.

او به دویچه وله گفت: «اکنون قطعا می‌خواهم پیش مادر و دخترم برگردم. هر روز از من می پرسد مامان می آیی خانه؟ به او می‌گویم، من می‌آیم، می‌آیم. فقط کمی بیشتر صبر کن.»

اما کونیمبا هنوز پول کافی برای سفر ندارد. او آزاد است، اما برای او، مبارزه برای بازسازی یک زندگی با عزت تازه شروع شده است.