قلمروهای ایالات متحده ممکن است تا سال 2100 تا 61 درصد از جمعیت را از دست بدهند

بر اساس پیش‌بینی‌های جدید اداره سرشماری، کاهش نرخ زاد و ولد و مهاجرت شدید به ایالات متحده منجر می‌شود که ساموآی آمریکایی، یک قلمرو مستقل و مستقل در جنوب غربی هاوایی، 61 درصد از جمعیت سال 2026 خود را تا سال 2100 از دست بدهد.

این بزرگترین کاهش جمعیت در میان چهار منطقه جزیره ای ایالات متحده است که آژانس می گوید جمعیت تا آن زمان نسبت به امسال کاهش خواهد یافت، از جمله جزایر ویرجین ایالات متحده (41 درصد کاهش)، گوام (38 درصد کاهش) و جزایر ماریانای شمالی (17 درصد کاهش).

این آژانس نوشت: این مناطق "به دلیل کاهش باروری و مهاجرت مداوم به خارج در معرض کاهش درازمدت جمعیت هستند" و نشان می دهد که این وضعیت تا پایان قرن به طرز چشمگیری بدتر خواهد شد.

تعداد کودکانی که در ایالات متحده متولد می شوند تقریبا هر سال از سال 2007 کاهش یافته است که منعکس کننده سقوط جهانی در نرخ باروری است که نگرانی در مورد تأثیر آن بر جوامع خاکستری تر را افزایش داده است. بین سال‌های 2007 تا 2025، تعداد تولد به ازای هر 1000 زن 15 تا 44 ساله در ایالات متحده از 69.5 به 53.1 کاهش یافته است.

نرخ باروری کل ایالات متحده توسط اداره سرشماری 1.62 فرزند به ازای هر زن در سال 2026 پیش بینی شده است که کمتر از سطح جایگزینی حدود 2.1 است. بر اساس داده‌های مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری (CDC)، این میزان نسبت به 2.13 تولد به ازای هر زن در سال 2000 کاهش یافته است.

نرخ باروری عمومی، که تولدها را به تعداد زنان در سنین باروری مرتبط می‌کند، در سال 2001، 65.3 به ازای هر 1000 زن 15 تا 44 ساله بود که حدود 1 درصد کمتر از سال 2000 بود.

نرخ باروری در چهار قلمرو ایالات متحده که توسط اداره سرشماری تجزیه و تحلیل شده است، حتی به طرز چشمگیری کاهش یافته است. نرخ باروری کل در ساموآی آمریکا از 4.0 در سال 2000 به 2.1 در سال 2026 و در جزایر ماریانای شمالی از 3.3 به 2.0 در تنها یک دهه کاهش یافت. در گوام اکنون 2.36 است که از 3.10 در سال 2000 کاهش یافته است، در حالی که در جزایر ویرجین ایالات متحده 1.86 است که از 2.06 در سال 2000 کاهش یافته است.

کاهش نرخ زاد و ولد به تنهایی نمی تواند این چهار منطقه را در وضعیتی قرار دهد که آژانس انتظار دارد تا سال 2100 باشد. اما همراه با تعداد فزاینده افرادی که جزایر را ترک می کنند تا به کار یا تحصیل در سرزمین اصلی بروند، این ضرر قابل توجه است.

در سال 2026، نرخ خالص مهاجرت از 4.8- در هر 1000 نفر در گوام تا 25.1- در ساموآی آمریکایی متغیر بود. انتظار می رود تعداد ساکنانی که از جزایر خارج می شوند کاهش یابد و تا سال 2100 به صفر برسد، اما تا آن زمان افراد زیادی در این سرزمین ها زندگی نخواهند کرد.

کاهش جمعیت مورد انتظار در این مناطق پیامدهای مستقیم محدودی برای سیاست آمریکا خواهد داشت. ساکنان گوام، جزایر ماریانای شمالی و جزایر ویرجین ایالات متحده عموما شهروندان ایالات متحده هستند، در حالی که متولدین ساموآی آمریکایی عموما اتباع ایالات متحده هستند. اما ساکنان این مناطق غیرمجاز نمی توانند در انتخابات عمومی به رئیس جمهور رأی دهند و قانون اساسی به طور کامل در مورد این جزایر اعمال نمی شود.

با این حال، مهاجرت مورد انتظار آنها به ایالات متحده برای این کشور تأثیر بیشتری خواهد داشت، اگرچه برخی کارشناسان می گویند که این امر به جبران تأثیر پیری جمعیت و کاهش نرخ تولد کمک می کند.

سؤال مهمتر این است که چه کسی این جزایر را پس از از دست دادن بسیاری از ساکنان، که احتمالا نیروی کار آنها را کاهش می دهد، درآمدهای مالیاتی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد و سیستم مراقبت های بهداشتی آنها را تحت فشار قرار می دهد، حفظ خواهد کرد.

گزارش دفتر پاسخگویی دولت که در اوایل سال جاری در جزایر ماریانای شمالی منتشر شد، نشان داد که «کاهش نیروی کار» این منطقه به تضعیف موقعیت اقتصادی آن در سال‌های اخیر کمک کرده است.

کارگران خارجی در حال حاضر تقریبا 31 درصد از نیروی کار آن را تشکیل می دهند و مقامات منطقه ای می گویند پایان یک برنامه کلیدی ویزا که جمعیت کوچک محلی را با کارگران خارجی تکمیل می کند - برنامه کارگران انتقالی CNMI که قرار است تا سال 2030 به پایان برسد - "تأثیر نامطلوب شدید" خواهد داشت زیرا جمعیت محلی قادر به پر کردن جای خالی موجود نخواهد بود.

در حالی که این جای خالی پر نشدنی می تواند اقتصاد جزایر را تهدید کند، کمبود کارکنان مراقبت های بهداشتی می تواند رفاه ساکنان را تهدید کند. تحقیقات GAO که سال گذشته درباره شکاف‌های نیروی کار در سلامت عمومی منتشر شد، کمبودهایی را در مشاغل و حوزه‌های قضایی متعدد در ایالات متحده، از جمله مناطق، نشان داد. این گزارش نشان داد که کمبود این کارگران می تواند بررسی بیماری، شناسایی خطر و آمادگی اضطراری را محدود کند و هشدار داد که احتمالا مشکلات استخدام و نگهداری در آینده ادامه خواهد داشت.

فروپاشی جمعیت همچنین پیامدهای عمیقی بر سنت‌ها و فرهنگ سرزمین‌ها خواهد داشت، به‌ویژه که جوانانی که به سرزمین اصلی نقل مکان کرده‌اند برای انجام تعهدات خانوادگی در آنجا نیستند. تحقیقات Faye Untalan، کارشناس فرهنگ چامورو و دیاسپورا که در گوام بزرگ شده است، نشان داد که جدایی سیاسی و مهاجرت جوامع چامورو را پراکنده کرده است، حتی زمانی که خانواده، فرهنگ، سنت و زبان همچنان آنها را در گوام، جزایر ماریانای شمالی و سرزمین اصلی پیوند می‌دهد.

نیوزویک صبح جمعه با Untalan برای اظهار نظر از طریق ایمیل تماس گرفت.

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: متیو رابینسون و اما لی سانگ