قیاس نازی ها به ندرت کمک می کند

یک مستند جدید اسرائیلی که هم تشویق های رکوردشکنی جشنواره و هم محکومیت های بی دریغ را برانگیخت، NAZA نامیده می شود - عنوانی با نیش وسوسه انگیز. عبری زبانان مخفف نظامی nezek agavi یا "خسارت جانبی" را تشخیص خواهند داد. اما برای هر کس دیگری که با این کلمه روبرو می شود، ممکن است به عنوان یک مانتو پیچ خورده نشان داده شود که غزه و نازی را در هم می آمیزد، یا حداقل ذهن را به سمت اتاق های گاز سوق می دهد. این به نظر من تصادفی نیست.

این فیلم تقریبا به طور کامل شامل گفتگوهای شبانه روی پشت بام‌های تل آویو با 24 مرد و زن جوان به ظاهر اسرائیلی است - همه سربازان و افسران اطلاعاتی که چهره و صدایشان مبهم است - که از راه دور در جنگ تلافی جویانه این کشور در غزه شرکت داشتند. آنها اطلاعاتی را در مورد اهداف حماس جمع آوری کردند، سیستم های هوش مصنوعی و هواپیماهای بدون سرنشین را به کار گرفتند و محل انداختن بمب ها را تعیین کردند. به قول یکی از آنها "دنده های کوچک" بودند. آنچه آنها توصیف می کنند، شعاع گسترده مرگ است.

تعداد غیرنظامیانی که آنها می گویند اسرائیل مایل به کشتن در تعقیب جنگجویان حماس بود، که به عنوان عامل نازا بیان می شود، مدام در حال افزایش است. به گفته یکی از مصاحبه شوندگان، حملاتی که 10 یا 12 نازا تخمین زده می شد، به زودی جای خود را به حملاتی که در 15 یا 20 نازا تعیین شده بود داد، و یکی از ماموریت هایی که یکی از اعضای ناشناس حماس را هدف قرار می داد، 500 نازا رتبه بندی شد.

این سربازان که توسط سایه‌های دوربین محافظت می‌شوند، آزادانه اعتراف می‌کنند که در جریان اجرای دستورات، زنان و کودکان و کل ساختمان‌های آپارتمانی را محو می‌کنند. آیا این نسل کشی است؟ آیا آن‌طور که سازمان ملل تعریف می‌کند، کشتن با «قصد نابودی کلی یا جزئی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی» است؟ علی‌رغم استفاده گسترده‌تر از این کلمه برای توصیف آنچه در سه سال گذشته رخ داده است، تنها یکی از مصاحبه‌شوندگان از آن استفاده می‌کند و تنها زمانی که یکی از فیلم‌سازان، یووال آبراهام، از آن خواسته می‌شود.

اما من در این مکالمات هیچ صحبتی از قصد و نیت نمی شنیدم، حتی در واقع هیچ دشمنی یا تمایلی به کشتن وجود نداشت. از آنجایی که آبراهام و کارگردان همکارش، راشل زور، کمی بیشتر از 30 ثانیه را صرف تنظیم پس‌زمینه عاطفی خام قتل عام 7 اکتبر می‌کنند، انگیزه تقریبا کاملا وجود ندارد. در عوض، چیزی بسیار ترسناک‌تر آشکار می‌شود: بی‌اندیشی. یکی از سربازان می گوید: «نقش من فنی است. یکی دیگر می‌گوید: «این بازی شبیه یک «بازی ویدیویی» بود.

این به معنای وحشتناک کردن است، و این کار را می کند. اما سازندگان فیلم از ما می خواهند با این وحشت چه کنیم؟ آبراهام و زور حق انتخاب داشتند که چگونه این اعترافات تاریک را چارچوب بندی کنند، و راه تاسف باری را در پیش گرفتند - راهی که احتمالا به سادگی تعصبات و اعتقادات مخاطبانش را تأیید می کند.

اگرچه نازا با گاردین تولید شد، اما افشاگری های خود را با دقت یک تحقیق ژورنالیستی ارائه نمی کند. هیچ یک از این ادعاها تأیید نمی شود - فقدان تاریخ یا نام یا جزئیات بسیار خاص فراتر از آنچه مصاحبه شوندگان به یاد می آورند، فرصت تاسف باری را برای منتقدان باقی می گذارد. موزاییکی که شکل می گیرد از هم گسیخته است زیرا به نظر می رسد هر یک از این افراد کار متفاوتی انجام می دهند: یکی سیستم هوش مصنوعی به نام اسطوخودوس را توصیف می کند که بر اساس مجموعه ای از داده ها، مبارزان را برای کشتن شناسایی می کند. صحبت دیگری از آتش زدن خانه ها. سومی هک کردن گوشی a

دختر کوچکی که مشخص کند پدرش که یکی از عوامل حماس است، چه زمانی در خانه است تا دستور اعتصاب صادر شود. هر بخش از اطلاعات، در صورت تایید، مطمئنا به جنایت جنگی اشاره خواهد کرد، اما تنها الگوی کلی، تمایل اسرائیل به کاهش تا حدی بیمارگونه قوانین درگیری و جنگ است. و هرکسی که سطح مرگ و ویرانی در غزه را می‌دید، از قبل می‌دانست که به احتمال زیاد این موضوع بوده است.

[ بخوانید: دوستی بعید پشت یکی از محبوب ترین های اسکار ]

چیزی که آبراهام و زور به جای آن اضافه می‌کنند، بینش نوعی لغزش روان‌شناختی است - سهولتی که مردم می‌توانند با آن دیگر انسان‌ها را نبینند، تا چه حد می‌توان کشتن تماشاگران را به خاطر یک هدف جنگی غیرممکن توجیه کرد. آنچه در این مستند شاهد آن هستیم آزمایش میلگرام با پیامدهای واقعی و وحشتناک است.

نازا می توانست از بینندگانش بخواهد که با این سربازان همذات پنداری کنند، پتانسیل را در خودشان ببینند که دقیقا همان کاری را که انجام داده بودند انجام دهند و در برابر چنین بی فکری خورنده ای هوشیار باشند. اما این فیلم نمی خواهد آینه باشد. می خواهد به ما بگوید که چیزی بدخواهانه منحصر به فرد در مورد جامعه اسرائیل وجود دارد.

یکی از تهیه کنندگان اجرایی فیلم، جاناتان گلیزر، کارگردان T he Zone of Interest است. آن فیلم 2023 زندگی خانگی فرمانده آشویتس، رودولف هوس را به تصویر می‌کشد، در حالی که خانواده‌اش با آرامش هر روز به اردوگاه مرگ می‌روند. صحنه‌های مهمانی‌های باغ با صدای دائمی صداهای تهدیدآمیز در کنار هم قرار می‌گیرند - صدای ماشین مرگ در چند متری. در بعضی مواقع احساس می کردم که NAZA قصد دارد دنباله آن باشد. تنها عنصر بصری مهم دیگر در این مستند بی‌نظیر، جدای از مصاحبه‌ها، فیلم B-roll از تل آویو در شب است.

به نظر می‌رسد شهر بی‌شخصیت شده است - انباشته هیولایی از آسمان‌خراش‌های ضدعفونی‌کننده. ما افراد ناشناس را از پنجره‌هایشان می‌بینیم: یوگا انجام می‌دهند، شام می‌خورند، تلویزیون تماشا می‌کنند. در همین حال، منظره صوتی تقریبا دقیقا همان صدای متمایز The Zone of Interest را منعکس می‌کند - صدایی با فرکانس پایین از قتل صنعتی. آنچه در شب از تل آویو می آید، زمزمه ای مشابه است، سردی یک ماشین غیرانسانی. در یک نقطه به ما یادآوری می شود که غزه حدود 40 مایلی از ساحل فاصله دارد.

در لحظات دیگر، کارگردانان با استفاده از تصاویر آرشیوی تأسیس تل آویو، انگیزه ای برای نابودی غزه پیشنهاد می کنند. با گسترش شهر از تپه های ماسه ای خود در دریای مدیترانه، از روستاهای فلسطینی نزدیک شد و اکنون تنها یک ساختمان از آن موجود قبلی باقی مانده است که دوربین آن را در ویرانه های امروزی نشان می دهد. آبراهام و زور بدون اینکه صریح باشند، خشونت در غزه را به چیزی عمیق‌تر و اساسی‌تر برای صهیونیسم، به اسرائیل مرتبط می‌کنند.

چه باور داشته باشید که این حقیقت دارد یا نه، آن چیزی را که از مصاحبه‌ها بیرون می‌آید را به هم می‌ریزد و بیش از حد تعیین می‌کند، که چیزی شبیه یک هدف یا هدف از سوی این سربازان نیست.

تأثیر این همپوشانی این است که بیننده را از افراد ناشناس مورد مصاحبه بیشتر دور می کند، زیرا مکانی که آنها از آنجا آمده اند - به جای اینکه جایی باشد که همه از آنجا آمده اند - بیگانه و شیطانی به نظر می رسد. آنهایی که قبلا تمایل داشتند جامعه اسرائیل را یک امر غیرعادی ببینند، مطمئنا فیلم را فقط به عنوان مدرک بیشتری دریافت خواهند کرد. نازا نگرش افرادی مانند نمایشنامه نویس و بازیگر والاس شاون را تقویت خواهد کرد که سال گذشته در یک پادکست گفت که اسرائیل "شیطانی می کند که به همان بزرگی کاری است که نازی ها انجام دادند. و از برخی جهات بدتر است، زیرا آنها به نوعی به آن می بالند."

هیتلر این نجابت را داشت که سعی کند آن را مخفی نگه دارد.»

[ بخوانید: کلمه نسل کشی معنای واقعی دارد]

آبراهام و زور را باید به خاطر ساختن هنری که پوست را کنده می‌کند و سیاه‌ترین غرایز ما را نشان می‌دهد ستایش کرد: توانایی ما در جدایی، جایگزینی افراد با اعداد، نادیده گرفتن رنج‌های ناخوشایند. آنها اکنون هزینه شخصی بالایی برای فیلم می پردازند، نه تنها در معرض نفرت آنلاین (البته از طرف راست، بلکه از طرف چپ هایی که هر هنری ساخته شده توسط اسرائیلی ها را، هر چقدر هم که انتقادی باشد، تحریم و رد می کنند).

نخست وزیر بنیامین نتانیاهو تهدید کرده است که شهروندی آنها را لغو خواهد کرد و اگر و پس از بازدید از فیلم به اسرائیل بازگردند، با تهدیدهای مرگ واقعی مواجه خواهند شد. می‌خواهم بگویم که این واقعیت که آنها مردم را از هر دو طرف ناراضی می‌کنند، به این معناست که آنها چیزی را درست می‌کنند. اما نمی توانم احساس کنم که آنها فرصتی را از دست داده اند.

نازا ناراحت کننده است، اما اگر توجه را به روایتی آشنا و (برای برخی) اطمینان بخش درباره اسرائیلی که اساسا نسل کشی می کند، منحرف نمی کرد، می توانست بیشتر از این هم باشد. اگر آبراهام و زور بینندگان را مجبور می‌کردند که واقعا خود را در آن افراد شبح‌شده ببینند و آنها را به‌عنوان یک فرد درک کنند، شوک آن ممکن بود حتی بیشتر از تصور این باشد که بقیه از چیزهای ناب‌تری ساخته شده‌ایم.