لندن شهری است که ایرلندی بودن در آن فریاد زده می شود، نه اینکه در آن صاف و هموار شود

مدام به یک کنسرت فکر می‌کنم که وقتی درها بسته می‌شد، هیچ سرنخی از اینکه در انگلیس هستید، نمی‌رفتید. یک خواننده رپ ایرلندی در سالنی اجرا می کرد که با رنگ های سه رنگ ایرلند و پرچم های فلسطین تزئین شده بود. نیمی از لهجه های اطراف من ایرلندی بود.

در یک نقطه، خواننده رپ از جمعیت درخواست کرد تا پرچم یونیون جک را برای ادرار کردن، با تشویق شدید، درخواست کنند. متوجه شدم که فکر می کنم یک فرد انگلیسی در آن اتاق چقدر احساس راحتی می کند، و سپس شگفت زده شدم که می توانم چنین سوالی را در وسط پایتخت انگلیس از خودم بپرسم.

به این فکر افتادم که در حال حاضر ایرلندی بودن در لندن چقدر تغییر کرده است.

مدت زیادی نمی گذرد که ایرلندی بودن در بریتانیا از مد نبود. ما را به عنوان استانی یا عقب مانده یا به مراتب بدتر از آن نادیده گرفتند. در برخی از بخش ها ما هنوز هستیم.

من یک نسخه از آن تحصیل در آکسفورد را احساس کردم، جایی که ایرلندی بودن میخ‌ای بود که از بین می‌رفت و خطر کوبیده شدن داشت – اگر قرار بود احساسات واقعی‌تان را مثلا درباره مارگارت تاچر فاش کنید.

لندن برعکس شده است: شهری که ایرلندی بودن در آن فریاد زده می‌شود، نه صاف کردن.

هیچ تصویری بهتر از یک محصول خاص - گینس - تغییر را ثبت نمی کند. این نوشیدنی دهه‌ها را به‌عنوان خلاصه‌نویسی برای نوع خاصی از کلیشه‌های ایرلندی سپری کرد: کارگری با کلاه‌های تخت، جمعیت قالیباف، بازنشسته‌ای در انتهای بار.

شان بورک، کمدین ایرلندی در لندن: «زمانی که روی صحنه هستم، لهجه من خیلی زیاد می شود».

زمانی که نوجوان بودم به افراد غیرایرلندی مزه مزه آن را می‌دادم و آن‌ها چهره‌های خود را به هم می‌زدند و می‌پرسیدند که چگونه کسی می‌تواند آن را بنوشد. اما همه چیز تغییر کرده است. جاناتان اندرسون طراح ایرلندی شمالی در سال 2024 گینس را با مروارید بر روی یک سویشرت قرار داده است و اینفلوئنسرهای اینستاگرام از "تقسیم G" ترند کرده اند.

حالا همین مردم با لبخند گینس را قورت می دهند و به من می گویند که چقدر تنومند است. این نوشیدنی برای کسانی است که در لندن دنبال یک روند هستند. با این حال، گینس نمونه کوچکی از یک وارونگی بزرگتر است. فرهنگ ایرلندی واقعا در مد است. تا حدی، شهرت ایرلندی ها از طریق همبستگی آنها با فلسطینی ها و دیگر مردم ستمدیده به دست آمده است.

به‌عنوان یک روزنامه‌نگار فرهنگی در لندن، تقریبا در هر مصاحبه‌ای که با نمایش‌های ایرلندی انجام داده‌ام، این تغییر را شنیده‌ام، از Sprints گرفته تا Gurriers تا Maverick Saber و Curtisy. گفتگو همیشه راه خود را به ایرلندی بودن و اعتماد آنها به هویت خود باز می یابد.

اما در لندن، این اعتماد به نفس یک مزیت دارد. من مطمئن نیستم که صرفا در مورد غرور است. جوی کروکس، که در جنوب لندن از پدری ایرلندی و مادری بنگلادشی متولد شده است، به من گفت که چگونه پدرش راهی جز یادگیری موسیقی سنتی و رقص ایرلندی به او نداده است. او گفت که موسیقی و فرهنگ ایرلندی برای مقابله با پاک کردن وجود داشت.

این کلمه، پاک کردن، کلیدی است. اضطراب خاص ایرلندی بودن در لندن، نزدیکی هویت بریتانیایی است. لندن یک شهر بین المللی است، یک دیگ ذوب، اما پایتخت بریتانیا همچنان پایتخت بریتانیا است.

برای مردم ایرلندی، ممکن است این ترس آزاردهنده وجود داشته باشد که اگر توجه نکنید، ممکن است جذب شوید. اشتباه گرفته شده با انگلیسی، یا بدتر از آن، مهم نیست که شما هستید. در لندن، مردم ایرلندی با سایر ایرلندی‌ها دوست بعید می‌شوند، تا حدی به این دلیل که به یکدیگر نیاز دارند تا به یاد داشته باشند که چه کسی هستند.

مردم زمانی که در شهری زندگی می کنند که هیچ کس به زبان ایرلندی صحبت نمی کند، به سراغ زبان ایرلندی می روند. این موضوع چیز دیگری را نشان می دهد: اینکه عمل یادگیری آن چیزی است که اهمیت دارد

در همان کنسرت رپر، به نظر می‌رسید که جمعیت صدای میله‌های او را کمی بلندتر از آنچه که به شدت لازم بود برای او می‌خواندند، فقط برای اینکه نشان دهند آگاه هستند.

و سپس زبان ایرلندی با لیست انتظار و فروش دوره های آموزشی به زبان ایرلندی در لندن وجود دارد. من در جلسه ای برای مبتدیان شرکت کردم که توسط گروه ایرلندی زبان Croí na Gaeilge برگزار می شد، که زیرزمین یک میخانه را پر از افراد 20 ساله کرد. بسیاری از افراد با کاسه زانو و خنکی تازه زبان ترغیب شدند که یاد بگیرند.

ممکن است فکر کنید که این جنبش نشان می دهد که مردم ایرلندی چقدر برای زبان خود ارزش قائل هستند. اما مردم زمانی که در شهری زندگی می کنند که هیچ کس به زبان ایرلندی صحبت نمی کند، به سراغ زبان ایرلندی می روند. این موضوع چیز دیگری را نشان می دهد: اینکه عمل یادگیری آن چیزی است که اهمیت دارد. این راهی است برای متمایز کردن خود در شهری که در غیر این صورت متوجه ترکیب شدن شما در شهر نمی شود.

برخی از چیزهایی که مانند غرور ایرلندی به نظر می رسد، اگر با دقت به آن نگاه کنید، تلاشی برای از بین بردن ناامنی است. فریاد زدن اینکه چقدر افتخار می کنید اصرار بلند بر نبودن در خانه در شهری است که بسیار خوب است که در نهایت باعث شود همه احساس کنند در خانه هستند.

هوگو هاروی نویسنده و مجری اهل کورک است که در سراسر فرانسه و بریتانیا زندگی کرده است.