مادرید در مقابل آمریکای لاتین: مسکن کجا مقرون به صرفه تر است؟

با قیمت یک متر مربع مسکن در مادرید، می توانید تقریبا دو خانه در مرکز مکزیکو سیتی و تقریبا سه خانه در بوئنوس آیرس، بوگوتا یا سائوپائولو خریداری کنید. اما قیمت‌های بالاتر ملک لزوما به معنای بار سنگین‌تر بر دستمزدهای محلی نیست. سؤال اصلی این است که مردم محلی چه مقدار از درآمد خود را برای خرید خانه باید خرج کنند. اگر اجاره بها را با دستمزد مقایسه کنید، شکاف کاهش می‌یابد و در برخی موارد حتی کاهش می‌یابد. در منطقه مادرید، اجاره یک آپارتمان 80 متر مربعی به طور متوسط 7 درصد از قیمت‌های 20 دسامبر را جذب می‌کند. طبق مطالعه Foto، حقوقی که در آن سال در InfoJobs اعلام شد

casa و InfoJobs. در بوئنوس آیرس، یک آپارتمان دو اتاقه تقریبا 80 درصد از درآمد متوسط یک کارگر را به دست می‌آورد. و در بخش‌هایی از منطقه شهری سانتیاگو، هر کسی که حداقل دستمزد را دریافت می‌کند، در نهایت می‌تواند بین 78 تا 96 درصد از مبلغی را که می‌پردازد برای اجاره یک آپارتمان کوچک خرج کند. پوشش جغرافیایی و تعاریف دستمزد به این معنی است که آنها مستقیما قابل مقایسه نیستند. معیاری که معمولا مورد استفاده قرار می‌گیرد این است که بیش از 30٪ درآمد را برای اجاره خرج نکنید.

با در نظر گرفتن حقوق معین اسپانیا (متداول ترین حقوق ثبت شده به جای متوسط) که در سال 2024 16520 یورو بود و تقسیم آن بر 12 تقریبا 1377 یورو در ماه قبل از مالیات به دست می آید. با استفاده از این معیار حدود 413 یورو در ماه برای اجاره باقی می ماند. با این قیمت، جستجو در پورتال های مسکن چیزی در مادرید پیدا نکرد. نزدیکترین گزینه 500 یورو برای آپارتمانی به وسعت 30 متر مربع بود. تمرین تقریبا همان نتیجه را در بارسلونا دارد.

با 500 یورو، می‌توانید جایی به‌طور محسوسی بزرگ‌تر از پایتخت ملی پیدا کنید، اما جست‌وجو تنها سه خانه را به ارمغان آورد. طبق وب‌سایت املاک Idealista، خانه‌های موجود در مادرید در ماه آگوست به‌طور متوسط ​​6471 یورو در هر متر مربع آگهی شدند. این 2.2 درصد بیشتر از یک سال قبل و کمتر از اوج آوریل 6619 یورو است. کاهش سرعت به ارزان‌ترین مناطق نرسیده است: در ویلاورده، منطقه‌ای که مقرون به صرفه‌ترین خانه‌ها در هر متر مربع است، قیمت‌ها در یک سال 25 درصد افزایش یافته است. در همین حال، اجاره‌ها هیچ نشانه‌ای از رسیدن به سقف ندارند.

در ماه سپتامبر، آنها رکورد 23.4 یورو در هر متر مربع در ماه را ثبت کردند که 4.8 درصد بیشتر از یک سال قبل است. مطالعه ای توسط InfoJobs و Fotocasa، با مقایسه حقوق های اعلام شده با درخواست اجاره برای یک خانه 80 متر مربعی، هزینه را 71٪ از دستمزد ناخالص در منطقه مادرید در سال 2025 در مقایسه با میانگین ملی 50٪ نشان داد.

سایر مناطق از جمله کاتالونیا، کشور باسک و ناوار از این مکانیسم استفاده کرده اند. دولت ملی نیز به دنبال مداخله بوده است. پس از آنکه مجلس دو مصوبه مسکن را در 2 اکتبر رد کرد، کابینه در 6 اکتبر اقدامات جایگزینی از جمله تمدید قرارداد اجاره، محدودیت افزایش سالانه اجاره بها و حمایت از خانه‌های آسیب‌پذیر را در برابر اخراج تصویب کرد. احکام جدید هنوز نیاز به تصویب پارلمان دارد. مادرید در مقابل سایر شهرهای اسپانیا، مادرید گران ترین مرکز استان برای خرید خانه نیست، اگرچه برای اجاره است.

به گزارش Idealista، در ماه آگوست سن سباستین گرانتر بود: 6680 یورو به ازای هر متر مربع در مقابل مادرید 6471 یورو. پس از آنها پالما (5,835 یورو) و بارسلونا (5,440 یورو) قرار گرفتند. برای اجاره، مادرید با 23.4 یورو به ازای هر متر مربع در سپتامبر پیشتاز بود، پیش از بارسلونا (20.1 یورو) و پالما (19.6 یورو)، در حالی که میانگین ملی 15.1 یورو بود. در همان زمان، مادرید در میان شهرهای کوچک در مقایسه با 2 درصد، قیمت خانه در اوت افزایش یافت.

سویا (11.5٪) و بیلبائو (10.6٪) بیشترین افزایش را ثبت کردند. بارسلونا، سقفی که مادرید ندارد بارسلونا از سال 2024 رسما به عنوان یک منطقه مسکونی پر استرس تعیین شده است. طبق گزارش موسسه زمین کاتالان (Incasòl)، متوسط اجاره بها در قراردادهای جدید قبل از آن 1.137 یورو در ماه قبل از دو سال گذشته بود. ارقام درخواستی-اجاره‌ای نیز تفاوتی را نشان می‌دهند: اجاره در بارسلونا در سال منتهی به سپتامبر 0.8 درصد کاهش یافت، در حالی که در مادرید 4.8 درصد افزایش یافت. عرضه همچنان مورد بحث است.

در سه ماهه اول، 8156 قرارداد در بارسلونا امضا شد که 17 درصد کمتر از مدت مشابه سال 2024 بود. دولت منطقه می‌گوید که تعداد قراردادهای فعال برای اجاره‌های مسکونی معمولی در بین شهرداری‌ها با سقف اجاره بها از زمان معرفی این اقدام تا 20994 افزایش یافته است. سخنگوی Idealista استدلال می‌کند که عرضه تبلیغاتی در بازارهایی که به شدت تنظیم شده‌اند به شدت کاهش می‌یابد. هزینه‌های مسکن همچنان دستمزدها را در سراسر اسپانیا افزایش می‌دهد.

در بیلبائو، اجاره های آگهی شده 0.3٪ کاهش یافته است، اگرچه قیمت های فروش 10.6٪ افزایش یافته است. این شهر تا اکتبر 2028 به عنوان یک منطقه پر استرس اعلام شده است. در والنسیا، که مانند مادرید، هیچ منطقه پر استرس اعلام شده ای ندارد، اجاره بها فقط 0.5٪ کمتر از بالاترین قیمت خود است. در همین حال، قیمت‌های فروش سویا، علی‌رغم افزایش 11.5 درصدی، 12 درصد پایین‌تر از اوج سال 2007 باقی می‌ماند، زمانی که قیمت‌ها به 3322 یورو در هر متر مربع رسید. پالما با افزایش قیمت 7.3 درصدی به 19.6 یورو در هر مترمربع، شدیدترین افزایش اجاره را در بین شهرها در مقایسه با اینجا شاهد بوده است.

جزایر بالئاریک گران ترین منطقه ای است که می توان در آن خرید کرد (5595 یورو به ازای هر متر مربع). با وجود این تفاوت ها، اجاره بها نسبت به دستمزد گران است. بر اساس گزارش InfoJobs و Fotocasa، اجاره یک خانه 80 متر مربعی در پایان سال 2025، 76 درصد از متوسط حقوق ناخالص آگهی شده در InfoJobs در استان بارسلونا، 72 درصد در استان مادرید و 64 درصد در بالئاریکس را جذب می کند. آمریکای لاتین در مقایسه با آمریکای لاتین گران ترین شهر است، اما در مقایسه با آمریکای لاتین، گران ترین شهر در آمریکای لاتین است. گزارش دویچه بانک نقشه برداری از قیمت های جهان در سال 2026، که مقایسه می کند

69 شهر در سراسر جهان خانه‌های مرکز شهر ۳۴۴۱ یورو به ازای هر متر مربع قیمت دارند، پس از آن ریودوژانیرو (۳۲۶۴ یورو)، سانتیاگو (۲۵۰۷ یورو)، سائوپائولو (۲۳۹۷ یورو)، بوگوتا (۲۳۲۹ یورو) و بوئنوس آیرس (۲۳۲۸ یورو) قرار دارند. این ارقام کمتر از قیمت‌های هر متر مربع در آمریکای لاتین است. مراکز شهر با بازار سراسر شهر مادرید. زمانی که اجاره بها را در کنار حداقل دستمزد تعیین می‌کنید، تصویر تغییر می‌کند.

در مادرید، یک آپارتمان به مساحت 80 متر مربع با اجاره متوسط ​​درخواستی ایده آلیستا حدود 1872 یورو در ماه هزینه دارد که تقریبا 1.3 برابر حداقل دستمزد، معادل 1424.50 یورو ناخالص در ماه در 12 پرداخت هزینه دارد. در مکزیکوسیتی، متوسط اجاره یک آپارتمان دو خوابه 65 متر مربعی حدود 2.3 برابر حداقل دستمزد ماهانه است. در بوئنوس آیرس، اجاره یک آپارتمان دو اتاقه 50 متر مربعی نیز دو برابر حداقل دستمزد است، و در بوگوتا میانگین اجاره درخواستی حدود 2.1 برابر حداقل دستمزد ماهانه است. قیمت‌های پایین‌تر همچنان می‌تواند مسکن را فراتر بگذارد

دسترسی یک کارگر کم دستمزد. پنج شهر، پنج بحران مسکن در پس این فشارهای مقرون به صرفه، سیاست ها و شرایط مسکن متفاوتی نهفته است. مکزیکو سیتی و کلمبیا افزایش اجاره سالانه را محدود می کنند، در حالی که آرژانتین قوانین اجاره را کاهش داده است. مثال‌های زیر نشان می‌دهند که چگونه این رویکردها در کنار فشار بر درآمدهای محلی قرار می‌گیرند. مکزیکو سیتی: افزایش اجاره بها علی‌رغم محدودیت‌های افزایش، طبق شاخص Inmuebles24، اجاره بها در سال منتهی به ژوئن 9.6 درصد افزایش یافت که بیش از دو برابر تورم بود. یک آپارتمان دو خوابه به طور متوسط ​​219210 یورو (69/6 پزو) ماهانه قیمت دارد.

به گفته دولت شهر، نزدیک به دو میلیون نفر، از هر چهار نفر یک نفر، در خانه های اجاره ای زندگی می کنند. خرید حتی دور از دسترس است. یک محاسبات توسط نشریه مالی «Expansión» تخمین می‌زند که برای خرید خانه‌ای به مساحت 60 متر مربع، تقریبا 9 برابر حداقل دستمزد سال 2026، به درآمد ماهیانه حدود 85800 پزو (4187 یورو) نیاز است. دیوان عالی یک قانون را تأیید کرده است که افزایش سالانه اجاره بهای توافق شده را به تورم سال قبل محدود می کند. برای سال 2026، این سقف 3.69٪ است، اما فقط برای قراردادهای موجود اعمال می شود.

در همین حال، شاخص‌های گردآوری‌شده توسط پورتال‌های املاک، آپارتمان‌هایی را که وارد بازار می‌شوند، دنبال می‌کنند. بوئنوس آیرس: اجاره‌ها پس از مقررات‌زدایی آرژانتین مسیر مخالف را در پیش گرفت. فرمان خاویر مایلی مبنی بر لغو قانون اجاره در پایان سال 2023 لازم الاجرا شد و امکان مذاکره آزادانه در مورد شرایط اجاره را فراهم کرد. به دنبال مقررات زدایی، عرضه آپارتمان های اجاره ای در پایتخت افزایش یافت.

عرضه تبلیغاتی در بوئنوس آیرس اکنون 3.4 برابر بیشتر از نقطه پایین در فوریه 2023 است. اجاره بهای درخواستی 19.2 درصد در هشت ماه اول سال 2026 افزایش یافته است که کمتر از تورم تخمینی حدود 21.5 درصد است. هزینه یک آپارتمان دو اتاقه 886527 برابر است. طبق گزارش Indec، اداره آمار ملی، آرژانتین 1,104,227 پزو (643 یورو) درآمد دارد. خرید داستان دیگری است. قیمت یک آپارتمان دو اتاقه در بازار به طور متوسط ​​حدود 116000 یورو است.

طبق یک ماشین حساب توسط روزنامه آرژانتینی La Nación، خرید یک آپارتمان 50 متر مربعی، بسته به محله، بین 6 تا 35 سال از کل درآمد یک فرد نیاز دارد. سائوپائولو: وزن اجاره بها بر خانوارهای کم درآمد است. سائوپائولو بالاترین اجاره را در بین ایالت های برزیل دارد. بر اساس شاخص FipeZAP در هر متر مربع در ماه آگوست.

اجاره درخواستی 5.74 درصد در 12 ماه افزایش یافت و از تورم 4.22 درصد پیشی گرفت. قیمت های درخواستی خانه ها در ژوئیه بالای 12000 رئال (2042 یورو) در هر متر مربع بود. اجاره های بالا همچنین بزرگترین جزء کسری مسکن برزیل است. تخمین زده می شود که 5.77 میلیون خانوار در برزیل، که 7.4 درصد از کل آن را تشکیل می دهد، در سال 2024 به مسکن بهتر یا مقرون به صرفه تری نیاز داشتند که اجاره بها بالا بزرگترین دلیل آن است. در بزرگترین اقتصاد آمریکای جنوبی، 3.59 میلیون خانوار کم درآمد بیش از 30 درصد از درآمد خود را صرف اجاره خانه در سال 2024 کرده اند. اس

ão Paulo 26.9% از این خانوارها را تشکیل می دهد. بوگوتا: محدودیت اجاره بها در بازار تنگ در کلمبیا، یک قانون در سال 2003 افزایش اجاره بها را به تورم سال قبل محدود می کند و سقف سال 2026 را 5.10٪ تعیین می کند. اجاره ماهانه نیز نمی تواند بیش از 1% ارزش ملک باشد. با این حال، بازار بسیار متشنج است. نرخ اجاره مسکن در بوگوتا فقط 1.9٪ است و یک آپارتمان متوسط ​​در سه ماهه اول با 3.76 میلیون پزو (حدود 1035 یورو) در ماه تبلیغ شد.

این بیش از دو برابر حداقل دستمزد سال 2026 که 1750905 پزو (حدود 482 یورو) بود، پس از افزایش 23 درصدی است. افزایش حداقل دستمزد همچنین حداکثر قیمت مجاز مسکن اجتماعی را افزایش داد. این سقف به حداقل دستمزد گره خورده است و طی چهار سال 76 درصد افزایش یافته است. در آغاز سال، دولت پیش‌نویس فرمانی را منتشر کرد تا از افزایش خودکار سقف قیمت‌ها جلوگیری کند. سانتیاگو دی شیلی: درآمد ۱۱ ساله برای خرید خانه یک خانواده شیلیایی با درآمد متوسط ​​باید تمام آنچه را که برای ۱۱.۴ سال به دست می‌آورد خرج کند تا خانه‌ای با قیمت متوسط ​​بخرد.

برآورد ate-2024 از اتاق ساخت و ساز شیلی. پس از پنج سال، این شاخص مسکن را به عنوان غیرقابل قیمت طبقه بندی می کند. اجاره همچنین بر کارگران کم درآمد فشار می آورد. طبق گزارش Fundación SOL، در شهرداری‌های کلان‌شهری مانند Independencia یا La Florida، یک آپارتمان دو خوابه با مساحت کمتر از 50 متر مربع بین 345000 تا 421000 پزو در ماه هزینه دارد.

به گفته CAF به نقل از UN-Habitat و ECLAC، این تقریبا 78 تا 96 درصد از حداقل دستمزد مورد استفاده در مطالعه خود را جذب می کند. مسکن غیررسمی لایه دیگری به بحران اضافه می کند. بر اساس سالنامه مسکن تهیه شده توسط CAF و موسسه لینکلن، بیش از 30 درصد از جمعیت شهری در شرایط نامناسب زندگی می کنند. این بحران همچنین بر افرادی که خانه های خود را در محله هایی بدون خدمات اولیه ساخته اند نیز تأثیر می گذارد. در مادرید، به غیر از استثناهایی مانند سکونتگاه Cañada Real،

مشکل عمدتا یکی از مقرون به صرفه بودن است: خانه‌هایی در دسترس هستند، اما اغلب با قیمت‌هایی که دستمزدها نمی‌توانند پشتیبانی کنند. در شهرهای مورد بررسی، چالش رایج شکاف بین هزینه‌های مسکن و درآمد مردم است. قیمت‌های پایین‌تر به تنهایی خانه‌ای را مقرون‌به‌صرفه نمی‌سازد، اگر اجاره همچنان بیشتر درآمد کارگر را مصرف می‌کند و چیزهای کمی را برای سایر لوازم ضروری باقی می‌گذارد.