ماریا ماچادو، رهبر اپوزیسیون، از تبعید به ونزوئلا که توسط ترامپ تغییر شکل داده بود، بازگشت

تماشا کنید: جمعیت از ماریا کورینا ماچادو ونزوئلا پس از ماه‌ها تبعید استقبال می‌کنند

بازگشت ماریا کورینا ماچادو به ونزوئلا با رانندگی در جاده‌های پر از حامیان شاد از ایالت غربی لارا به سمت پایتخت کاراکاس، به سختی می‌توانست متفاوت‌تر از خروج او در 10 ماه قبل باشد.

رنگارنگ، پر سر و صدا، باز و سرکش، کاملا در تضاد با نحوه خروج رهبر اپوزیسیون ونزوئلا در تاریکی شب از کشور در دسامبر سال گذشته برای دریافت جایزه صلح نوبل در اسلو بود.

او تا به حال نتوانسته بود به وطن خود بازگردد، که در چندین نوبت توسط دولت ونزوئلا - و توسط دولت ترامپ که اصرار داشت "زمان مناسبی برای بازگشت او نبود" مانع شد.

گریگوری نوریگا 20 ساله با لباس گرمکن منقش به آرم جنبش مخالف ونزوئلا می گوید: "ماریا کورینا رهبر مسلم ونزوئلا است." بازگشت او نشان دهنده امید است.

هیلاری 18 ساله که به امید اینکه بتواند نگاهی اجمالی به رهبر اپوزیسیون در دامان پیروزی خود بیندازد، می گوید: «این یک گام به جلو در روند انتخاباتی است که از سال گذشته منتظرش بودیم».

دوستش مانوئل می افزاید: «او پس از زلزله های مضاعف که ونزوئلا به او نیاز دارد، بازگشته است. کل کشور پشت سر اوست تا نشان دهد که اکنون ونزوئلا نمی ترسد.

از زمانی که ماچادو خاک ونزوئلا را برای دریافت جایزه صلح نوبل ترک کرد، خیلی تغییر کرده است.

نیکلاس مادورو، رئیس جمهور وقت، دیگر در راس دولت ونزوئلا نیست.

مادورو در 3 ژانویه به اجبار توسط نیروهای آمریکایی از قدرت برکنار شد و به نیویورک رفت و در آنجا با اتهامات مواد مخدر، اسلحه و شکنجه روبرو شد - که در آن اعتراف کرد که بی گناه است.

معاون سابق رئیس جمهور، دلسی رودریگز، جایگزین او شد، کسی که به شکلی که کمتر کسی تصورش را می کرد، صفحه واشنگتن را برگرداند.

روابط دوجانبه امروز از سال‌های خصومت متقابل در دوران ریاست‌جمهوری هوگو چاوز و سپس جانشین او، مادورو، قابل تشخیص نیست.

شرایط جدید معماهای جالبی را برای هر دو طرف ایجاد می کند.

زمانی که ماچادو ونزوئلا را ترک کرد، مدت‌ها به عنوان جایگزین مورد علاقه واشنگتن برای مادورو در نظر گرفته می‌شد. او برمی گردد تا ببیند دولت ترامپ از کاری که دارد - حداقل در حال حاضر - کاملا راضی است.

دولت ترامپ اخیرا یک قرارداد بزرگ نفتی با ونزوئلا امضا کرد که به ایالات متحده امتیازی 100 ساله بر سر 65 میلیارد بشکه نفت خام ونزوئلا داد.

این معامله در همکاری با یک شرکت خصوصی ونزوئلا به نام شرکای انرژی آبی آمریکای شمالی (NABEP) انجام شد که توسط تاجری با سابقه ای به نام الخاندرو بتانکور اداره می شد.

ماچادو آشکارا از توافقی که دولت رودریگز با ایالات متحده منعقد کرده انتقاد کرده است، هرچند مراقب بود که انتقادات خود را متوجه کاراکاس و بتانکور کند تا رئیس جمهور ترامپ، که جایزه صلح خود را به او داد و اعتماد و حمایتش را برای پیشبرد میل دارد.

پرزیدنت ترامپ بارها گفته است که چقدر از دلسی رودریگز راضی است و او را "شگفت انگیز" و "شخصی فوق العاده" خوانده است. این معاون رئیس‌جمهور دولتی بود که او قبلا آن را متشکل از «نارکوکمونیست‌ها» توصیف کرده بود.

بنینگنو آلارکون، تحلیلگر سیاسی ونزوئلایی، می‌گوید، اما هجوم شادی برای کاروان ماچادو به پایتخت نشان می‌دهد که او همچنان می‌تواند روی حمایت قابل توجهی در خیابان‌ها حساب کند.

آلارکون می گوید: «بازگشت ماریا کورینا ماچادو، از نظر شخصی من، مهم ترین رویداد [سیاسی] از 3 ژانویه است. این بدان معناست که مهمترین رهبر سیاسی ونزوئلا به کشور بازگشته است.»

او می‌گوید: «استقبال از بازگشت او نشان می‌دهد که توانایی او برای بسیج حمایتش دست‌نخورده باقی مانده است، به این معنی که مخالفان در ونزوئلا اکنون چیزی بسیار محکم دارند: رهبری که در میدان حضور دارد و تنها در تبعید نیست.»

آلارکون شواهدی ارائه می دهد که نشان می دهد مخالفان - و عموم مردم - از 3 ژانویه احساس شجاعت بیشتری می کنند، وضعیتی که او معتقد است تنها با ظهور مجدد ماچادو آشکارتر خواهد شد.

به عنوان مثال، یک مطالعه مشترک توسط اندیشکده‌های سیاسی پولیس و نکسو نشان می‌دهد که ونزوئلا در 9 ماه اول سال جاری سه برابر بیشتر از کل سال 2025 شاهد تظاهرات خیابانی بوده است، با تظاهراتی که طیفی از موضوعات، از سیاست و شرایط کاری گرفته تا تامین آب را در بر می‌گیرد.

علاوه بر این، شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد سرکوب چنین اعتراضاتی بیش از نصف کاهش یافته است.

در چنین فضایی، بازگشت چهره‌ای مانند ماچادو می‌تواند رأی‌دهندگانی را که سال‌ها از عواقب سخن‌گفتن در هراس بوده‌اند، تحریک کند.

بازگشت او همچنین باید در چارچوب مذاکرات گسترده‌تر به میانجی‌گری واشنگتن بین دولت ونزوئلا و اپوزیسیون به‌سوی یک راه‌حل سیاسی از طریق مذاکره بررسی شود.

مطمئنا، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه ایالات متحده، به سرعت گفت "بازگشت امن" او به ونزوئلا "نتیجه مستقیم مذاکرات آشتی با حمایت ایالات متحده است".

برنده جایزه صلح نوبل هنوز در ونزوئلا با اتهاماتی از خیانت تا توطئه قیام روبرو است. او و حامیانش سال ها این اتهامات را با انگیزه سیاسی و بی اساس رد کرده اند.

ماچادو با حداقل هشت تلاش برای بازگشت به ونزوئلا از راه هوایی و دریایی قبل از اینکه دولت ترامپ به او چراغ سبز نشان دهد، اکنون می‌داند که از موهبت ترامپ برای بازگشت به خاک خود برخوردار است - موقعیتی که دلسی رودریگز هم مایل نیست و هم بعید است که آن را به چالش بکشد.

او بازگشت ماچادو را یک «نمایش» خواند و کل رویداد بین‌المللی که در آخر هفته توسط حامیان او پخش می‌شد، توسط رسانه‌های تلویزیون دولتی نادیده گرفته شد.

اما رودریگز نیز اگر بخواهد از سرنوشتی مشابه سرنوشت سلف خود جلوگیری کند، به یک رابطه هماهنگ با واشنگتن نیاز دارد و نشان داد که ممکن است آماده مذاکره با ماچادو باشد.

همانطور که ترامپ از رودریگز تعریف کرده است، او همچنین به وضوح گفته است که واشنگتن چیزی کمتر از تسلیم کامل و انعطاف پذیری او در مورد مسائل کلیدی مانند انرژی انتظار ندارد.

برخی گزارش‌ها حتا حاکی از آن است که تمام تصمیم‌گیری‌های اصلی در این کشور نفت‌خیز عمدتا توسط وزیر روبیو از طریق تماس‌های منظم واتس‌اپ با رئیس‌جمهور موقت دیکته می‌شود.

حامیان جوانی که دسته دسته در کاراکاس جمع شده بودند تا ماریا کورینا ماچادو را در خانه تشویق کنند، می گویند ترس آنها از انتقاد از دولت یا درخواست تغییر در حال از بین رفتن است.

آنها اصرار دارند که بازگشت او نشانگر یک گذار سیاسی برگشت ناپذیر در ونزوئلا است، چیزی که وقتی او یک سال پیش به اسلو رفت، به سختی توانستند آن را درک کنند.

تماشا کنید: دسامبر 2025 - مصاحبه بی بی سی برنده جایزه صلح نوبل ماریا کورینا ماچادو

گزارش اضافی توسط ونسا سیلوا در کاراکاس.