«ماشین‌های دلخواه» ما را جرأت می‌کند تا یک رابطه سالم با فناوری تصور کنیم

یادداشت سردبیر: این داستان نسخه‌ای از Link Rot است، ستونی از Shanti Escalante-De Mattei که تقاطع‌های هنر، فناوری و اینترنت را بررسی می‌کند. ستون هر دوشنبه در میان ظاهر می شود.

یک تصویر کلاسیک از دنیایی که به تکنولوژی افتاده است، اولین بار در دهه 2010 در فیس بوک ظاهر شد و از آن زمان تاکنون به صورت آنلاین در حال پخش است. احتمالا آن را می‌دانید: ردیف‌هایی از سرهای خمیده که به صفحه‌نمایش تلفن خود خیره می‌شوند. هر چهره با یک پرتو نور مکیده به سمت صفحه جایگزین می شود. تا سال 2026، این تصویر به یک الگوی رفتاری بی‌نظیر تبدیل شد، اما این احساس آشنا را به تصویر می‌کشد که رابطه ما با فناوری یک طرفه، هیپنوتیزم‌کننده و خون‌آشام است. وحشت وجودی ناشی از هوش مصنوعی فقط این احساس را تشدید کرده است و به تمایل شدید برای تعیین مرزهایی با دستگاه هایمان منجر شده است.

اینفوگرافیک اینستاگرام در مورد چگونگی توسعه سرگرمی های آنالوگ را نشان دهید. ویدیوهای ویروسی از افراد جوان که به سادگی بدون تلفن خود در حال معاشرت هستند، کمپ های سم زدایی دیجیتال، و ممنوعیت رسانه های اجتماعی زیر 13 سال. این پارانویا را نشان دهید که هر فعالیت به اصطلاح آنالوگ ذاتا عملکردی است، مانند خواندن در جمع. اما اگر این اقدامات نادرست بود چه؟ چه می شود اگر به جای تنبیه خودمان به خاطر درهم تنیدگی های تکنولوژیکمان، کنجکاو شویم؟

این سؤالی است که در مرکز نمایشگاه جدید «Desiring Machines» در موزه هنرهای معاصر در مار دل پلاتا، آرژانتین به نمایش گذاشته شده است. در زمانی که به نظر می‌رسد آینده را می‌توان به وضوح در راهپیمایی اجتناب‌ناپذیر پیشرفت فن‌آوری خواند، آگوستینا رینالدی، متصدی کتاب، بر آثار فیلسوفان ژیل دلوز و فلیکس گاتاری تکیه می‌کند تا ادعایی جایگزین داشته باشد: این نوآوری نیست، بلکه میل است که دگرگونی اجتماعی را شکل می‌دهد، و بنابراین، تنها با درک امیال و خواسته‌های جدید خود می‌توانیم آن را درک کنیم.

در این نمایشگاه ده هنرمند آرژانتینی حضور دارند و تا 2 نوامبر برپاست. پس از ورود، احساس می شود که وارد یک آزمایشگاه شده است. مواد آلی و معدنی در یک محیط کنترل شده و استریل با امکان و اختراع مخلوط می شوند. Device for Exhaling the Tremor (2025)، مجسمه بزرگی از Celeste Martinez Abburra، به صراحت شیشه های فولادی ضد زنگ و شیشه های یک آزمایشگاه شیمی را به یاد می آورد. ظروف شیشه ای ظریف که توسط فلز آویزان شده اند و توسط لوله ها به هم متصل شده اند، تراکم را جمع آوری می کنند که به داخل حوضچه ای از آب کثیف می چکد.

در پروژه بیوسفر خواکین فارگاس (2006-2026)، گیاهان آبزی شناور در کره های مهر و موم شده روی سه پایه ای از گیره های عنکبوتی و کرومی نصب شده اند.

دو اثر ویدیویی در جای دیگر، محیط سرد و عجیبی را منعکس می‌کنند که رینالدی در تلاشی برای به تصویر کشیدن «یک افق میانی» بین حال و آینده، مطابق متن دیوار، طراحی کرده است.

نمای نصبی «ماشین‌های آرزو» در موزه هنرهای معاصر در مار دل پلاتا، آرژانتین. با حسن نیت از موزه هنرهای معاصر در مار دل پلاتا

شما نمک خواهید شد (2024) ساخته ایندیرا مونتویا در ایالت کوردوبا صدها سال پس از طغیان آن در یک سری سیل می گذرد. مونتویا با استفاده از فوتوگامتری، تکنیکی که سطوح دوبعدی را به مدل‌های سه بعدی و موتورهای بازی تبدیل می‌کند، یک پهپاد مجازی را هدایت می‌کند که بر روی خرابه‌های شهرها و ساکنان عجیب و غریب و یخ زده آن شناور است. فیلم Cartography of the Infra-Thin Celeste Martínez Aburrá (2025) که همچنین در کوردوبا اتفاق می‌افتد، میدانی سفید پوشیده از برف را نشان می‌دهد که هنرمند در آن مجموعه‌ای از ماشین‌های دودزا نصب کرده است. دوربین از میان این مجموعه عجیب و غریب از یخ و بخار عبور می کند.

در مقابل این سریال «دانزا» (2025) اثر میگل هارت است که شامل جنگلی شبح‌آلود از کنده‌های درختان است که با فرم‌های روغنی و فلزی منفجر شده‌اند. یا انگورهای بیگانه به شکاف آنها حمله می کنند. این تصویر ناراحت‌کننده‌ای است: آنچه که کامل و ارگانیک است توسط شاخک فن‌آوری نفوذ کرده است، و منعکس‌کننده رابطه ناامیدکننده‌ای ما با دستگاه‌هایمان و زیرساخت‌های قدرتی است که آنها را تولید می‌کند.

کار دلوز و گاتاری زمینه مفیدی برای درک این مجسمه‌های نافذ را فراهم می‌کند که در طیفی از ارگانیسم و ​​ماشین قرار دارند. عنوان نمایشگاه از کتاب سال 1972 آنها "ضد ادیپ: سرمایه داری و اسکیزوفرنی" وام گرفته شده است که در آن آنها هم به نظریه روانکاوانه فروید که میل از غیبت ناشی می شود و هم به "عقده ادیپ" مربوط به او حمله می کنند که پیشنهاد می کند که ناخودآگاه توسط یک ناخودآگاه ساخته شده است - یا گواتاری عاشقانه و به قول دلئو عاشق محارم. سه گانه "بابا-مامان-من".

درک آن‌ها از میل این است که از فقدان ناشی نمی‌شود، بلکه از طریق هر شکلی از رابطه، از جمله رابطه فرد با اشیا، ایجاد می‌شود. نویسندگان درک سیستماتیک تری از میل را به عنوان یک دندانه در یک ماشین آلی پیشنهاد می کنند که بی نهایت به ماشین های دیگر واکنش نشان می دهد.

نصب مجسمه مارتینا سرویو اولاوید بدون عنوان (2025) را در نظر بگیرید. این اثر متشکل از یک پیکره شفاف زن است که با پشت قوس دار در حالت پل و تا نیمه با آب پر شده است. او بازو ندارد و آینه های کوچک و گرد او را احاطه کرده است. سر مانکن او آرام است، اما مجموعه‌ای از دنده‌های بیرونی مانند دستگیره استخوانی یک جادوگر از زیر بیرون می‌آیند. عنصر زنده در پوسته عینیت‌یافته، پیشکشی پخش‌شده در برابر مجموعه‌ای از آینه‌ها که هم او و هم مخاطب را منعکس می‌کنند.

یک خوانش Untitled به عنوان نموداری است که نشان می دهد چگونه میل درک ما از یکدیگر و از خودمان را شکل می دهد. حتی بیشتر، چگونه آن نگاه به صورت آنلاین پخش می شود.

این اثر رسانه‌های اجتماعی را محکوم نمی‌کند، بلکه از تفسیر قابل پیش‌بینی خودداری می‌کند (این همه عینیت است!) و بینندگان را مجبور می‌کند تا نگاه دقیق‌تری به آن داشته باشند. چه سری «دانزا» باشد و چه پروژه زیست‌کره‌ها، آثاری که در معرض دید قرار می‌گیرند، ما را وادار می‌کنند که در نظر بگیریم که رد یکسره فناوری واکنشی بسیار ساده‌گرایانه است. اگر با میل تداوم این درگیری های وحشتناک روبرو شویم، ممکن است بتوانیم آینده خلاقانه تری را برای این روابط متصور شویم.

به عبارت دیگر، میل، به شکل سرکوب نشده، کانال هایی را که انتظار می رود از طریق آنها جریان یابد، منفجر می کند. در اینجا، هنر برای برانگیختن درک عمیق‌تری از جایی که میل ما ناکام می‌شود یا به اجبار هدایت می‌شود و در صورت شکستن سد ممکن است به کجا سرازیر شود، کار می‌کند. اگر آن میل رها شود چه چیزی ممکن است پدیدار شود؟ «ماشین‌های آرزو» تصویری از آینده نیست. این یک تصویر فوری از یک فرآیند است که همیشه در حال حرکت است. رقص ما با اشیا، و از طریق آن اشیا، چگونه با یکدیگر می رقصیم.