ماشین پرنده هرگز نباید ساخته شود

ایلان ماسک در یک نمایش دراماتیک پنجشنبه شب در مرکز آزمایش موشک اسپیس ایکس در نزدیکی واکو، تگزاس، یک نمونه اولیه جدید تسلا رودستر «پرونده» را فاش کرد. ماشین به صورت وارونه روی یک مسیر منحنی آویزان شد، سپس با استفاده از رانشگرهای هوادار طراحی شده با همکاری اسپیس ایکس، حرکات نمایشی هوایی - از جمله پریدن از روی یک خودروی نیمه نیمه تسلا، به سبک Evel Knievel انجام داد. این دمو علیرغم رفتار ناهنجار ماسک، که در زمینه یک ماشین پرنده فرضی به معنای واقعی کلمه جذابیتی عجیب داشت، تاثیرگذار بود.

ماسک پس از افشای خودرو، نقل قولی از پیتر تیل، شریک سابق خود در PayPal را نقل کرد: "ما ماشین های پرنده می خواستیم، در عوض 140 کاراکتر داشتیم." این خط، که بخشی از یک «مانیفست» در سال 2011 بود که توسط شرکت سرمایه‌گذاری مخاطره‌آمیز Thiel's Funders Fund منتشر شد، هدفش را متهم به جاه‌طلبی ضعیف صنعت فناوری بود. به‌جای حل چالش‌های بزرگ و مهم، هوشمندی و پول جهان به استارت‌آپ‌های اینترنتی اجتماعی کوچک مانند توییتر اختصاص داده شده بود.

یکی از عجایب آشکار این خط - که از آن زمان از مانیفست حذف شده است - این است که مهمترین سرمایه گذاری Founders Fund در آن زمان فیس بوک بود، یک پلت فرم شبکه اجتماعی. اما ایده دیگر این است که هر کسی واقعا یک ماشین پرنده می خواست. این جاه طلبی ممکن است هرگز نمایانگر یک رویا واقعی نباشد. مانند یک جت پک، یک ماشین پرنده نه تنها آینده را نشان می دهد، بلکه ایده آزادی فردی را نشان می دهد که از طریق تسخیر تکنولوژیکی ارائه می شود.

از نظر ارزش اسمی، یک ماشین پرنده رویای چشمگیر نیست - یا حداقل از زمانی که برادران رایت کم و بیش به آن دست یافته اند، چنین نبوده است. خودروها همیشه با غلتیدن از طریق موتور روی زمین حرکت کرده اند. اولین هواپیماهای کاربردی نیز تا زمانی که پرواز کردند (و امیدواریم دوباره فرود آمدند) غلتیدند. یک هواپیما به نوعی صرفا یک اتومبیل با بال است.

[درک تامپسون: چرا ماشین های پرنده رویایی غیرممکن است]

در سال 1917، گلن کرتیس به معنای واقعی کلمه این را ساخت: هواپیمای کرتیس او یک اتومبیل با بال های جداشدنی و یک ملخ بود. هرگز واقعا به طور مؤثر پرواز نکرد، اما این ایده همچنان ادامه داشت. Arrowbile 1937 Waldo Waterman در پرواز موفق‌تر بود، اگرچه از نظر تجاری قابل دوام نبود. بسیاری از تحقق واقعی رویای فرضی ماشین های پرنده در دهه های بعدی ظاهر شد. مشهورترین آنها ممکن است هواپیمای تیلور باشد که در سال 1956 توسط دولت فدرال تایید شد اما هرگز به تولید انبوه نرسید.

در حوالی آن زمان، مجلات علمی-واقعی آینده نگر مانند Popular Mechanics مکررا چشم انداز هواپیمای شخصی را تمرین می کردند. در آن زمان، اتومبیل‌ها در آمریکا معمولی و رایج بودند و حمل‌ونقل جمعی مانند قطار و تراموا را جابجا کرده بودند. خودرو به نوع انتزاعی تری از وسیله نقلیه تبدیل شده بود، خودرویی که از طریق قدرت حرکت، بدون تلاش، در هر جای دیگری – و انجام آن به تنهایی، استقلال شخصی را پذیرفت و گسترش داد.

اما یک چیز هنوز هم ظرفیت خودرو را برای ارائه این آزادی به طور کامل محدود می کند: جاده ها. ماشین ها به آنها نیاز داشتند. جاده باز، که آمریکا مرزی به ظاهر بی پایان داشت، به نوعی هرگز کافی نبود. بهترین راه دور زدن آن جاده ها از طریق هوای بالای سر آنها بود. همانطور که امت براون در یکی از به یاد ماندنی ترین ماشین های پرنده داستان به مارتی مک فلای گفت: "جاده ها؟ جایی که می رویم، به جاده ها نیاز نداریم."

ظلم خفه کننده زمین که با هر سرعتی می گذشت، نیز آزاری قدیمی بود. در سال 1923، هوگو گرنزبک - که گاهی به خاطر تأسیس مجله داستان‌های شگفت‌انگیز، یک مجله اولیه که به این ژانر اختصاص داشت، پدر داستان‌های علمی تخیلی نامیده می‌شود - یک هلیکار ژیروسکوپی را تصور کرد که مسافران را از ظلم خیابان‌های تازه شلوغ ماشین‌های شهر نیویورک رها می‌کرد. چند سال بعد، در سال 1927، فیلم متروپلیس فریتز لانگ با وسایل نقلیه کوچک پرنده فضای شهر را مستعمره کرد.

تا سال 1962، کارتون کودکان جتسون ها این پیش سازها را با پوپولیسم مکانیک عامه پسند اواسط قرن ادغام کرد و ماشین پرنده را به وسیله نقلیه ای همه جا برای رفت و آمد تبدیل کرد.

در طول دهه‌ها، تلاش‌های زیادی برای مهندسی، ساخت و بازاریابی یک خودروی پرنده انجام شده است، اگرچه هیچ کدام موفق نبوده‌اند. در سال 1973، هنری اسمولینسکی AVE Mizar را با اتصال بال‌های سسنا به فورد پینتو ساخت. در طی یک پرواز آزمایشی ناموفق، اسمولینسکی را کشت. از دهه 1960 تا زمانی که شرکت در اواسط دهه 2010 خاموش شد، پل مولر تلاش های زیادی برای توسعه Skycar انجام داد، یک هواپیمای شخصی که به صورت عمودی بلند شد و فرود آمد.

در همان زمان، Terrafugia شروع به نوید دادن به خودروی پرنده ای به نام Transition کرد، که تنها چند سال با آن فاصله داشت - تا اینکه شرکت در سال 2021 تعطیل شد. ماسک در مورد تسلا رودستر در دموی این هفته تگزاس گفت: "در واقع ما در سال 2028 وارد تولید می شویم."

به هر حال رودستر یک ماشین پرنده از نوع پیش سازهای واقعی و تخیلی آن نیست. به نظر می‌رسد که سیستم فن هوای خودرو ابتدا و اساسا برای ایجاد کشش بهتر چرخ‌های خودرو بر روی زمین طراحی شده است، و به همین دلیل است که می‌تواند بسیار سریع پیش برود – در زمان رونمایی در کمتر از یک ثانیه سرعت آن از صفر به 60 مایل در ساعت رسید. (پیش‌ران‌های راکتی که به پشت بدنه متصل شده‌اند نیز کمک می‌کنند.) ماشین به اندازه‌ای که حرکات آکروباتیک هوایی مانند غلتیدن بشکه و پرش‌های ایستاده انجام می‌دهد، پرواز نمی‌کند.

آن اعمال بسیار چشمگیر بود. ماشین مطمئنا به نظر می رسید، اگر فقط برای یک لحظه، به شکل یک جسور پرواز کند. هنوز مشخص نیست که آیا می تواند یا قرار است به روش مسافر یا مسافر پرواز کند یا نه. با تماشای رودستر که کارش را انجام می‌دهد - بدون خلبان، تا مطمئن شوم که تظاهرات "کسی را نمی‌کشد" همانطور که ماسک می‌گوید - تصور می‌کردم که گیربکس‌های ثروتمند از طریق پرش‌های بدبختانه و چرخش در بلوک‌های حومه شهر به جای اینکه حقوق‌بگیران خود را به محل کار و برگشت برسانند، ویران می‌کنند.

[از شماره نوامبر 2026: ارباب خود را انتخاب کنید]

تحت تأثیر دهه‌ها هیبریدی شکست خورده خودرو-هواپیما، و شاید از نیت مشکوک ماسک خسته شده‌اند، برخی از پوشش‌های نمایشی تسلا به درستی مشاهده کرده‌اند که موانع نظارتی قابل‌توجهی در انتظار هر وسیله نقلیه‌ای است که جاده را ترک کرده و وارد حریم هوایی می‌شود. اما تشریفات اداری دلیل اصلی تحقق نیافتن رویای خودروهای پرنده نیست.

بلکه به این دلیل است که رویا به عنوان خیال بهتر از واقعیت عمل می کند. زمانی که مدرنیسم شهری شروع به احساس تنگی کرد، آسمان هایی که بر فراز آن برافراشته بودند امکان آزادی جدیدی را فراهم کردند. پس از سکونت این قاره، جاده هایی که از آن عبور می کردند به زندان های جدیدی تبدیل شدند که فضای هوایی ممکن است امکان فرار از آن را فراهم کند. هنگامی که آزادی فردی اتومبیل جهانی شد، و جاده ها با هزاران رنگ در مسابقه موش ها مسدود شد، آسمان آبی بالا مانند آزادی به نظر می رسید.

جورج جتسون یک چرخ دنده در ماشین ضرب المثل است که با پرواز بی‌خطر به محل کارش از بی‌اهمیت بالاتر می‌رود، جایی که از بی‌معنی کارش لذت می‌برد و دکمه‌ای را برای ساختن چرخ‌دنده‌های ماشینی واقعی فشار می‌دهد. حتی اشاره تیل به ماشین پرنده نمادین بود، یک مثال نمونه از رویایی که ارزش دیدن دارد، نه رویایی واقعی که ارزش بیدار شدن را داشته باشد.

علی‌رغم قابلیت‌های واقعا تماشایی تسلا رودستر، حداقل به‌عنوان یک نسخه ی نمایشی، این جاه‌طلبی یک صد ساله خودروی پرنده را از نظر فنی برآورده می‌کند – به‌عنوان وسیله‌ای برای یک راننده حقه‌باز و نه یک هوانورد رانندگان. شاید رویایی که این ماشین واقعا تحقق می‌بخشد، مال شما یا من نباشد، بلکه آرزوی ایلان ماسک باشد: ادعا کنم آنچه را که یک قرن از اجدادش نمی‌توانستند به ارمغان آورد.