ماه در حال کوچک شدن است. 10000 ترک در سطح ماه نشان می دهد که چقدر است

ماه در حال کوچک شدن است و دانشمندان دقیقا میزان کاهش ماهواره طبیعی ما در طول سال‌ها را محدود می‌کنند.

تصور می‌شود که ماه از یک برخورد شدید بین یک شی عظیم و زمین جوان ما در حدود 4.5 میلیارد سال پیش شکل گرفته است و درون آن هنوز به تدریج از این برخورد باستانی خنک می‌شود. همانطور که ماه سرد می شود، منقبض می شود و منجر به یک روند طولانی و آهسته کوچک شدن می شود. اکنون، در یک مطالعه جدید، دانشمندان فکر می کنند که آنها متوجه شده اند که ماه در واقع چقدر کوچکتر می شود.

در این مطالعه جدید، دانشمندان در حال تجزیه و تحلیل تصاویر گرفته شده توسط دوربین مدارگرد شناسایی ماه (LROC) بیش از 10000 گسل جوان یا شکاف را در سطح ماه مشاهده کردند. این به آنها کمک کرد تا بفهمند ماه در طول زمان چقدر منقبض شده است و آنها اکنون تخمین می زنند که شعاع ماه در طول 400 تا 800 میلیون سال گذشته حدود 148 فوت (45 متر) کاهش یافته است.

توماس واترز، زمین شناس و دانشمند بازنشسته در مرکز مطالعات زمین و سیاره در موزه ملی هوا و فضای اسمیتسونیان، در بیانیه ای گفت: «تعداد این گسل های جوان آشکار شده در تصاویر LROC بسیار بیشتر از تصور من است. با ادامه سرد شدن و انقباض درون ماه، انتظار می‌رود که رشد گسل‌های موجود و تشکیل گسل‌های جدید امروز نیز ادامه داشته باشد.

بریده های لوبیتی روی سطح ماه، همانطور که توسط LROC دیده می شود. (اعتبار تصویر: NASA/KARI/ASU/Intuitive Machines/Smithsonian ) با این مشاهدات LROC، محققان در این مطالعه انواع مختلفی از شکاف ها و شکل های زمین را در سطح ماه مشاهده کردند. این شامل پوسته‌های لوبیتی یا ساختارهای منحنی طویل است که هنگام انقباض سطح ماه، ترک خوردن و به سمت بالا رانده می‌شود. و برآمدگی های کوچک مادیان، یا "چروک" های باریک در سطح ماه، در سراسر دشت های تاریک روی ماه.

بریده های لوبیتی روی ماه، همانطور که توسط LROC دیده می شود. (اعتبار تصویر: NASA/KARI/ASU/Intuitive Machines/Smithsonian) فعالیت تکتونیکی روی ماه بسیار متفاوت از زمین است. در سیاره خود ما، حدود 15 صفحه تکتونیکی اصلی وجود دارد. در ماه، هیچ صفحه تکتونیکی وجود ندارد. در عوض، ماه بدنی تک صفحه ای دارد به این معنی که پوسته بیرونی آن یک تکه است که تنها توسط گسل ها یا سایر شکاف هایی از این قبیل که در اثر انقباض ماه ایجاد می شود، شکسته می شود. این بدان معنی است که به جای گسل ها یا شکاف هایی که در مرزهای صفحات تکتونیکی ظاهر می شوند، در عوض در سراسر ماه پراکنده می شوند.

نقشه جهانی گسل های قمری خطوط قرمز بیش از 8900 اسکارپ لوباتی را نشان می دهد در حالی که خطوط آبی بیش از 2000 برجستگی مادیان کوچک را نشان می دهد. (اعتبار تصویر: NASA/ASU/Intuitive Machines/Smithsonian) محققان با نقشه برداری از این هزاران ویژگی مختلف که همگی از سرد شدن و انقباض ماه در طول زمان ایجاد شده اند، تاریخ قمری را کنار هم می گذارند. آنها علاوه بر یافتن میزان کوچک شدن ماه در طول زمان، همچنین دریافتند که برخی از مناطق ماه با گسل های بسیار بیشتری نسبت به مناطق دیگر پوشیده شده اند و مناطقی که شکاف ها و گسل های کمتری دارند، پوسته ماه ضخیم تری دارند.

این امر آنها را به این نتیجه رساند که نه تنها این مناطق با پوسته ضخیم‌تر پایدارتر هستند، بلکه نشان می‌دهند که بخش زیادی از شکاف‌های گسترده در سطح ماه در اواخر تاریخ ماه ایجاد شده‌اند، زیرا در سال‌های اولیه، پوسته ضخیم آن می‌توانست فضای داخلی گرم ماه را عایق کرده و از سرد شدن، انقباض و ترک خوردن جلوگیری کند.

این کار در مطالعه ای که در 14 اکتبر در مجله علوم سیاره ای منتشر شد، شرح داده شد.