ما امروز کی هستیم و دوست داریم فردا چه کسی باشیم؟ بازتابی برای سال نو یهودیان

با توجه به اینکه ایام اعلیحضرت به سختی پشت سر ما قرار دارد و انتخابات بسیار مهمی در افق در پیش است، امروز زمان مناسبی است برای ارزیابی جایگاه خود، چه فردی و چه جمعی، و جایی که می‌خواهیم در سال آینده باشیم. ما دعا می‌کنیم که این انتخابات آرامشی را که همیشه آرزویش را داشتیم، همراه با وحدت بسیار مورد نیاز در کشور کوچک و ارزشمندمان به ارمغان آورد. چندین سال

به هر حال، چگونه می‌توانیم کاملا غمگین شویم، وقتی هنوز درگیر مبارزه روزانه‌مان برای بقا هستیم؟ با این اوصاف، همانطور که به معجزه باورنکردنی پس از جلوگیری از یک فاجعه وحشتناک هواپیما فکر می‌کنیم، باید اذعان کنیم که چقدر باید برای آن سپاسگزار باشیم. روز بعد از این گذشته، روش هشانه، جامعه جوانی که با دوستان و اعضای خانواده‌ام پروژه‌ای را راه‌اندازی کردند، همراه با دوستان و اعضای خانواده‌ام، پروژه‌ای را راه‌اندازی کردند. نوه گرانقدر سه و نیم ساله ای که پس از یک مبارزه شجاعانه با سرطان درگذشت. خانواده گرد هم آمدند تا طوماری تورات را برای جامعه خود بنویسند.

خاطره ییشایی را به جلو ببر. او پر از شادی، شیطنت، نور و عشق، مهربان ترین چشم ها، بزرگترین قلب و پاک ترین لبخند را داشت. داستان او درباره کودکی بود که بود، خوبی هایی که به دنیا آورد، و اثر ماندگاری که بر همه کسانی که او را می شناختند، گذاشت. او در عمر کوتاه خود قلب های بی شماری را لمس کرد و زندگی اطرافیانش را درخشان کرد.

داستان واقعی این است که در کمتر از 36 ساعت - کمتر از دو روز، تمام پولی که آنها امیدوار بودند جمع آوری کنند از طریق سخاوت بیش از 1000 نفر به دست آمد که هر یک از آنها بین 10 تا 10000 NIS اهدا کردند. هیچ‌کدام از ما نمی‌توانستیم چنین مراقبت و مهربانی را تصور کنیم، به‌ویژه از طرف بسیاری که حتی ییشایی، داستان او یا خانواده‌اش را نمی‌دانستند. دومین خط نقره‌ای در داستان یشایی این است که او اولین کسی بود که در اسرائیل، پس از مرگ در خانه، هر نوع عضو یا بافتی را اهدا کرد. تاکنون تمام پیوندها از بیماران بستری در بیمارستان یا از طریق ابوکبیر انجام شده است.

یشای هر دو قرنیه خود را اهدا کرد: یکی به یک سرباز و دیگری به یک زن جوان. بنابراین، امسال، وقتی در کنیسه نشسته بودم و درخواست بخشش می کردم، نه فقط به اعمال و رفتار گذشته خود فکر کردم، بلکه به این فکر کردم که چگونه و چه کاری می توانستم و باید انجام دهم. رفتار ما پیامی را ارائه می دهد که به نسل های آینده منتقل می کنیم، حتی می دانیم که آن دوستانمان چگونه باید باشیم. انتخابی که هر یک از ما باید انجام دهیم. رفتار ما، چه به صورت نامحسوس و چه آشکار، پیامی را ارائه می دهد که به نسل های آینده - به فرزندان، نوه ها و نوه هایمان - منتقل می کنیم.

این یک مسئولیت بزرگ برای هر یک از ما است و نباید آن را سهل انگاری کرد. در عوض، این هدیه ای است که به ما فرصت داده می شود تا در مورد GPS رفتاری شخصی خود تجدید نظر کرده و دوباره محاسبه کنیم، به گونه ای که دیگران را تحت تأثیر قرار دهد. در دنیایی که از بسیاری جهات، احساس آسیب می کند، می توانید تصمیم بگیرید که چگونه می خواهید سخاوت و مراقبت از دیگران و همچنین داستان های فراوان شنیده شده در مورد امید و هیجان را در سال جدید به کار ببرید. در مورد زلزله، آتش سوزی، هوای وحشتناک، طاعون و موارد دیگر در تعطیلات، چه تأثیری بر جدیت نماز و اعمال شما دارد؟

سال گذشته شخصا یزکور را برای دو والدینم گفتم، و اکنون دوبرابر کردن آن به چهار نفر در سال جاری، با اندوه عمیقی همراه است که مجبوریم اذعان کنیم که زمان تعیین شده برای هر فرد آنطور که ما تصور می کنیم نیست. برخی زودتر از طریق تراژدی و بدبختی می روند. شاید این یادآوری برای همه ما باشد که تصمیمات بهتری در مورد آنچه واقعا مهم است بگیریم، زیرا تلاش می‌کنیم معنا پیدا کنیم و روی اینکه چه کسی می‌خواهیم باشیم و چگونه خود را در حال اجرای استراتژی برای رسیدن به آن می‌بینیم تمرکز می‌کنیم. در حالی که بسیاری از بلایایی که در مورد آنها صحبت می‌شود در کنترل ما نیستند، احترام بین ما و دیگران، نحوه هزینه کردن را انتخاب می‌کنیم.

وقت گرانبهای ما و با چه کسی، و سایر جنبه های زندگی ما در حالی که به جلو می رویم، بسیار تحت کنترل ما است. به صورت فردی و جمعی، ما مسئول اشتباهات خود هستیم. آیا مسئولیت اعمال خود را بر عهده گرفته ایم؟ آیا پیامدهای رفتارمان را بررسی کردیم؟ چه کاری می‌توانستیم متفاوت انجام دهیم، و آیا انتخاب‌های دیگری وجود داشت که ترجیح دادیم نبینیم؟ آیا دلسوز و دلسوز بودیم، نسبت به درد و رنج دیگران، حتی آن‌هایی که دوستان صمیمی ما نبودند، حساس بودیم؟ آیا آنقدر توقف کردیم که قبل از صحبت کردن فکر کنیم؟ آیا ما کمک کننده بودیم یا آسیب رسان؟ آیا می توانستیم بیشتر گوش کنیم؟ ما

آیا ما برای خانواده، دوستان و دیگرانمان آنجا هستیم؟ شاید به خودمان بدهکاریم که هر یک از این سؤالات را بررسی کنیم تا نسل‌های آینده از بینش ما بهره ببرند. با تماشای کلیپ‌هایی از تلاش اخیر هواپیماربایی/حمله تروریستی در پرواز فلای‌دبی، من، مانند بسیاری دیگر در این کشور، چنین حس عمیقی از قدردانی داشتم که هم از وضعیت اورژانسی و هم از وضعیت خطرناک اسراییلی نسبت به مسافرانی که می‌دانستند چه می‌کنند. درگیر. شنیدن آواز مسافران "Am Yisrael Hai" یادآور غرور و افتخاری بود که ما داریم.

مگر داستان هایی درباره گروگان های ما نیز وجود دارد و زندگی آنها از زمان آزادی آنها تغییر می کند. ما یاد گرفتیم که چه چیزی برای آنها مهم است، و بهتر است امروز این را در زندگی خود ارزیابی کنیم. بنابراین از خود بپرسید که برای بهبود اوضاع چه کاری می توانید انجام دهید. آیا به رفتار خود و عزیزانتان افتخار می کنید؟ اهداف کوتاه مدت و بلند مدت شما چیست؟ آیا در مورد آنها با فرزندان خود صحبت کرده اید و آیا با احترام به افکار و ایده های آنها گوش داده اید؟ چگونه از زمان خود استفاده کرده اید؟ آیا شما و سایر اعضای خانواده از زمان خود عاقلانه استفاده کردید یا وقت خود را بی خیال هدر دادید؟

مایلید متفاوت عمل کنید، و اگر چنین است، چه خواهد بود؟ شاید امروز بهترین زمان برای انجام این بحث ها باشد. ما می دانیم که زندگی چقدر کوتاه است. آیا به دیگران گفته اید که چقدر آنها را دوست دارید؟ آیا به آنها گفته اید که برای احساس آرامش باید چه چیزی داشته باشید؟ آیا دوست، همسایه، والدین، فرزند، همسر و عضوی از خانواده خوبی بوده‌اید، و چه کاری می‌توانید انجام دهید تا بهتر شوید؟ تجربه سخاوت و سخاوت دست اول دیگران برای قدردانی و بخشش برای من چشم‌گشا بود. می‌دانم که فقط من می‌توانم اهداف شخصی‌ام را برای خانواده، دوستان، کار، سلامت عاطفی و جسمی‌ام و موارد دیگر تعیین کنم.

من شکست می خورم، و همه ما به نوعی شکست می خوریم، می توانم به خودم یادآوری کنم که حتی زمانی که غیرممکن به نظر می رسد، باز هم می توانم قدم های کوچکی بردارم، یکی یکی با سرعتی که بتوانم آن را مدیریت کنم. برنامه های شما چیست؟■ نویسنده یک روانشناس بالینی دارای مجوز در بخش خصوصی در Ra'anana و نویسنده مشترک کتاب The Jewish Heads Journeys: Deblishers Koath to Loath است. او از سال 2000 در مورد روانشناسی در جروزالم پست نوشته است که در زمینه تروما، فقدان، اندوه و سوگواری تخصص دارد. batyaludman@gmail.com; drbatyaludman.com