«ما برای تو بازی می‌کردیم»: هاپوئل تل آویو ۷ اکتبر را به یاد می‌آورد

سه سال پس از کشتار 7 اکتبر، ورزشگاه شلومو گروه پر از افرادی بود که معمولا به آنجا می‌آیند تا بسکتبال هاپوئل تل‌آویو را جشن بگیرند. اما در این شب، جایگاه‌های آشنای سرخ و سفید وزن متفاوتی داشت. هاپوئل مراسم سالانه خود را با عنوان «برای همیشه با هم» برگزار کرد، که هواداران، مسئولان باشگاه و خانواده‌های داغدار، بازیکنانی را که در اکتبر به یاد آورده بودند را گرد هم آورد. 2023 و کسانی که در نبردهای پس از آن سقوط کردند، ضمن احترام به شجاعت کسانی که زندگیشان کوتاه شد.

عمل، و همچنین جامعه - تشخیص این که برای هاپوئل تل آویو، رویدادهای 7 اکتبر چیزی جدا از داستان باشگاه نیست. آنها در زندگی طرفداران، بازیکنان و خانواده بزرگتر آن تنیده شده اند. هرتزوگ در بازی صحبت می کند، خانواده های داغدار در قلب عصر رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ پیام قدرت را به جمع کنندگان ارائه کرد، در حالی که نوازنده بواز بانای، که از نزدیک با باشگاه در ارتباط بود، چندین آهنگ احساسی اجرا کرد. اما خانواده ها در قلب این شب بودند، برادرش در مورد از دست دادن کوز صحبت کردند. خواهر شوهر لیونات و فرزندانشان آر

اوتم، یوناتان و یفتاخ که در آکادمی جوانان هاپوئل بازی کرده بودند. هر پنج نفر در 7 اکتبر در خانه خود در کیبوتز کفار آزا به قتل رسیدند. شای هارمش در مورد پسرش عمر صحبت کرد که در آن روز در اتاق امن خانه اش به قتل رسید. آمیت هالیونی داستان شوهرش یووال را که در 9 اکتبر در نبرد سقوط کرد به اشتراک گذاشت، در حالی که ایال اشل در مورد دخترش رونی، سرباز دیده‌بانی که در جریان نبرد در پایگاه نظامی نهال اوز کشته شد، صحبت کرد. داستان‌های آن‌ها چهره‌ای انسانی به نام‌ها و اعداد مرتبط با 7 اکتبر می‌دهد، و به افراد حاضر در مراسم زندگی فردی، خانواده‌ها را یادآوری می‌کند.

اوفر یانایی، مالک هاپوئل درباره واکنش باشگاه بلافاصله پس از حمله و اینکه چگونه برای او نیاز به بیان آن داستان ها شخصی شد، منعکس کرد. یانایی گفت: "آن شنبه سیاه یک رویداد سخت، تلخ و دردناک بود." روز یکشنبه، ما باید با دنیایی که بعد از آن آمد از خواب بیدار می شدیم و از خود می پرسیدیم که چه کاری می توانیم انجام دهیم.

ما کمک کردیم و حمایت کردیم.» زمانی که هاپوئل به زودی برای بازی با شیرهای لندن به دادگاه بازگشت، یانایی پیراهنی پوشید که حاوی عکس افرادی بود که گمان می‌رفت هنوز زنده و مفقود شده‌اند. با گذشت زمان، با روشن‌تر شدن واقعیت، پیراهن تغییر کرد. «آن پیراهن «تکامل» پیدا کرد و شامل کسانی شد که زمین خورده بودند و من می‌گفتم هاپول به همه بازی‌ها سفر کردم. پاریس، جمعی از هواداران جوان را از کیبوتسیم می آورد.

بچه‌ها تجربیات خود را در یک کنفرانس مطبوعاتی به اشتراک گذاشتند و به افراد دور از جوامع مورد حمله در 7 اکتبر اجازه دادند مستقیما از کسانی که آن را تجربه کرده‌اند بشنوند. یانایی توضیح داد: «دلیل اینکه بچه‌ها را آوردیم این بود که در 7 اکتبر 30 یا 40 کیلومتر با این رویدادها فاصله داشتم. من افراد زیادی را می‌شناسم که تحت تأثیر این اتفاق قرار گرفته‌اند و حتی برای من این اتفاق واقعی نبود.

بنابراین می‌خواستم مردم داستان‌ها را مستقیما از بچه‌ها بشنوند.» برای بازیکنان هاپوئل، این ارتباط به همان اندازه فوری بود. کاپیتان بار تیمور در مورد مسئولیت منحصربه‌فرد نمایندگی باشگاهی صحبت کرد که خود هوادارانش جزو کسانی بودند که تحت تأثیر حملات قرار گرفتند. تومر گینات، مهاجم گفت: «7 اکتبر خانه‌ها و خانواده‌های بسیاری از هواداران هاپوئل را تحت تأثیر قرار داد. درد خیلی وحشتناک با ما ماند.

ما آن موقع به آنها فکر می‌کردیم و امروز هم به آنها فکر می‌کنیم.» ژینات اولین بازی هاپوئل را پس از 7 اکتبر در ونیز به یاد آورد. بازیکنان در رختکن آماده می‌شدند، اما بسکتبال به سختی مرتبط به نظر می‌رسید. ما در مورد اینکه چرا برای بازی بیرون می رویم صحبت کردیم و دلیل آن کاملا واضح بود: ما برای شما بازی می کردیم. برای مردم هاپوئل.

برای طرفداران ما که خیلی چیزها را پشت سر گذاشته اند و هنوز هم می گذرانند.» این حس بازی کردن برای چیزی بزرگتر از تابلوی امتیاز از آن زمان تاکنون بخشی از هویت هاپوئل باقی مانده است. مالک هاپوئل تل آویو تجربه 7 اکتبر را به یاد می آورد، گیلی رانان، مالک باشگاه به یاد می آورد که در 7 اکتبر پسرش را به سمت پایگاه نظامی خود در جنوب می برد، قبل از اینکه در ترافیک دود گرفتار شدم، به خودم گفت: «من در ترافیک دود در نزدیکی Kirryaos بودم. وقتی همه اینها تمام شد، ما سعی خواهیم کرد کارها را متفاوت انجام دهیم.

ما نمی‌توانیم زندگی‌مان را به شیوه‌ی قبلی ادامه دهیم.» سه سال بعد، صندلی‌های خالی داخل سالن یادآوری قدرتمند برای کسانی است که هرگز باز نخواهند شد. روانان گفت: «صندلی‌های خالی جلوی من اینجا، صندلی‌های خالی نیستند. "آنها نماینده افرادی هستند که بخشی از ما، بخشی از جامعه و بخشی از خانواده ما بودند. آنها بخشی از قلب ما هستند، و ما هر روز دلتنگ آنها هستیم." راعنان اذعان کرد که هیچ چیز واقعا نمی تواند آن صندلی ها را پر کند یا آنچه را که اتفاق افتاده است خنثی کند.

اما او معتقد است که جامعه ای که پیرامون ورزش ایجاد شده است می تواند به ارائه راهی به جلو کمک کند. اما از این تراژدی وحشتناک، ما باید به این فکر کنیم که چگونه زندگی‌های جدید بسازیم و چگونه به جلو حرکت کنیم.» برای راعنان، هاپوئل تل آویو بخشی از این فرآیند است.

"برای ایجاد و ساختن زندگی، در حالی که به یاد کسانی که قرار بود اینجا با ما باشند و نیستند." تیمور این احساس را تکرار کرد و 7 اکتبر را به عنوان روزی توصیف کرد که درد را پشت سر گذاشت، خانواده های متلاشی شده و غیبتی که هرگز نمی توان به طور کامل پر کرد. اما او همچنین در مورد اهمیت به یاد آوردن افرادی که در پشت این از دست دادن بودند صحبت کرد - زندگی، رویاها، رویاها، خانواده ها و تأثیر آنها. تیمور گفت: کاپیتان، من می‌دانم وقتی کنار هم می‌ایستیم، چقدر در تیم، باشگاه و جامعه ما قدرت وجود دارد.

بسیار بزرگتر از هر بازی یا هر نتیجه‌ای.» و بنابراین، سه سال بعد، جامعه هاپوئل یک بار دیگر گرد هم آمدند. نه صرفا برای نگاه کردن به گذشته، بلکه برای گفتن این که نام و داستان کسانی که به قتل رسیدند و کسانی که کشته شدند، بخشی از خاطره جمعی باشگاه باقی مانده است. عصر، میدان مسابقه در مورد بازی بعدی، حریف بعدی یا نتیجه بعدی نبود. بلکه مربوط به افرادی بود که باید آنجا می بودند.

جامعه ای مصمم است که یاد و خاطره خود را زنده نگه دارد. پوشش بیشتر ورزش اسرائیل را در www.sportsrabbi.com/en ببینید